Φόρμα αναζήτησης

Συμφορά! Απάνω στο πιο κρίσιμο βουβάθηκαν οι πατριώτες;

«Επαναλαμβάνουμε ότι το κυπριακό πρόβλημα είναι θέμα εισβολής και κατοχής και όχι μια δικοινοτική διένεξη, η οποία δεν λύνεται με κοινωνικά δείπνα και καφέδες». Τα θυμάστε αυτά τα… ΔΗΚΟϊκά;

Και όχι μόνο ΔΗΚΟϊκά, ναι. Συνήθως, όμως, το ΔΗΚΟ έσερνε πρώτο τον χορό. Πάνε αυτά. Από τότε που ο Νικολάκης άνοιξε παρτίδες για το 2023 αυτά τα προσέχει πολύ. Ή καλύτερα τα ξέχασε. Εντελώς.

Ποιος μπορεί να λησμονήσει τις κατηγορίες και τις λοιδορίες του Φωτεινούλη; Να θυμηθούμε μερικές, όπως το «συμβάλλει στην εξοικείωση με την εισβολή και την κατοχή», που πρόσαπτε στον Αναστασιάδη όσο ο τελευταίος συνομιλούσες;

Την πορεία προς την «τουρκοποίηση» που ακολουθούσε, λέει, όταν (έλεγε ότι) ήθελε λύση; Το όμορφο εκείνο «επέλεξε με ανακρίβειες και ψεύδη για να παραπλανήσει τη διεθνή κοινότητα και τον κυπριακό λαό!» ακόμα και για την ομιλία του ΠτΔ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ;

Με αυτά που έχω στο αρχείο μου, από τα μπινελίκια του Νικόλα γράφω βιβλίο. Ολόκληρο; Μόνο; Πολύτομο μάλιστα. Όλα αυτά βεβαίως ήταν τότε. Όταν ο Αναστασιάδης διανοήθηκε να πιει καφέ με τον Ακιντζί και πάει λέγοντας. Και για τον Χριστόφια με τον Ταλάτ επίσης.

Ειδικά για τον Αναστασιάδη όμως, από τότε που τους έμεινε η κάψα του συμβολαίου που έχασε το γραφείο για το φυσικό αέριο -λόγω Αναστασιάδη- ο Νικολάκης έβγαζε αφρούς στο άκουσμα του ονόματός του. Του Αναστασιάδη, όχι του δικού του. Το λέω διότι για πολλούς και διάφορους λόγους αυτός ειδικά παίζει να το πάθει και αυτό άθελά του. Από λύσσα κακιά ίσως και ευρύτητα… πνεύματος.

Μόλις όμως στήθηκαν οι γέφυρες για το 2023 όλα αυτά ξεχάστηκαν. Πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να κάνει δήλωση ο Νικόλας για το Next Top Model -δεν το λέω με κακή πρόθεση, νομίζω μάλιστα ότι θα του ήταν και πιο βατό- παρά να μιλήσει για τον Αναστασιάδη.

Να μιλήσει άσχημα εννοώ. Συν τοις άλλοις, τώρα (;) έγιναν και ομοϊδεάτες. Ο Αναστασιάδης βρίζει τον Ακιντζί και συνεχίζει το αρμένισμα προς τη διχοτόμηση συντρώγοντας μυστικά -και στο πρότυπο του πατέρα του Νικόλα- με τους εκπροσώπους των «Νέων Ιδεών» (=διχοτόμηση) όπως ο Τάσσος τότε με τους εκπροσώπους των «πραγματικοτήτων στον νησί» (=διχοτόμηση).

Και έτσι, κουβέντα δεν λέει ο Νικόλας για τα δείπνα, τους καφέδες, το πόπαστον της διχοτόμησης. Για τίποτα. Τίποτα δεν ενοχλεί τον… τόσο ευαίσθητο άλλοτε πατριωτισμό του.

Το ίδιο βέβαια ισχύει και ευρύτερα στον χώρο. Ναι. Η Καμένη (για την Ένωση, μελλοντικά) έβγαλε το άχτι της στον Αναστασιάδη και είπε πως οι θέσεις που διατύπωσε για την αποκεντρωμένη ομοσπονδία δεν διαφέρουν από τις θέσεις Όζερσαϊ. Και ναι, ο Σιζόπουλος το έπαιξε ήπια μεν αλλά διπλωματικά: δεν θα πούμε εμείς για τα κοινωνικά δείπνα, αλλά…

Όμως, πέρα από τη μεταμόρφωση Παπαδόπουλου που λέγαμε πιο πάνω, θυμηθείτε απλώς το τι γινόταν όταν κάποιος ηγέτης ή πολιτικός αρχηγός έκανε το παραμικρό τέτοιο βήμα. Πώς όλοι αυτοί οι γκράντε πατριώτες αναπηδούσαν με τα φλάμπουρα ανά χείρας όπως, κατά τη λαϊκή ρήση, κάνει το αππηητούριν (σ.σ. είδος ζωυφίου, μουγιουθκιού για την ακρίβεια, υπερκινητικού – για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τη λέξη) στο χαλλούμι.

Και τώρα που οδεύουμε προς τη διχοτόμηση και την αποδοχή της απώλειας της μισής μας χώρας (πλέον και θάλασσας και ΑΟΖ) όλοι αυτοί οι μέγιστοι πατριώται, είτε δεν βγάζουν άχνα και έχουν εξαφανιστεί είτε βγάζουν μια «ναι, μεν αλλά…» ανακοίνωση ή, καλή ώρα η Φλαμπέ, εκτονώνονται με τον Αναστασιάδη και μόνο.

Οϊμέ! Πώς να έσβησε αυτή η φλόγα που έκαιγε τα σωθικά όλων αυτών των άοκνων φρουρών της «γης των προγόνων μας»; Πώς εκοιμήθη ο άσβηστος εκείνος «πόθος για λευτεριά και δικαίωση», τον οποίο όλοι εμείς οι υπολειπόμενοι τον δικό τους υψηλό πατριωτισμό δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε και τους κατηγορούσαμε, ντροπή μας και πάλι, ότι έκαναν το Κυπριακό καριέρα και αυτό ήταν που τους έκανε να υστεριάζουν κάθε φορά που μπαίναμε σε διάλογο για λύση αντί, καλή ώρα, σε πορεία διχοτόμησης;

Το μόνο βέβαιο είναι πως όλα όσα αυτοί και αυτές, μαζί με πολλούς άλλους, κατάφεραν να κερδίσουν από πολιτικά και άλλα μεγαλεία, καριέρες ασύμβατες με το πολιτικό και άλλο μέγεθός τους, χρυσές δουλειές για τα γραφεία τους και περιουσίες, δύναμη, τρελούς μισθούς, συντάξεις και τόσα άλλα, όλα αυτά λοιπόν θα τα κρατήσουν για πάντα.

Στην πορεία για τη διχοτόμηση, αλίμονο στους πρόσφυγες και σε όλους τους άλλους που θα απομείνουν να δουλεύουν για το ίδιο κατεστημένο το πολιτικό και του τσιουπέ μια ζωή. Χωρίς μέλλον και υποχρεωμένοι να φιλούν κατουρημένες ποδιές για να τσιμπήσουν κάτι για τα παιδιά τους, από κρίση σε κρίση και από απάτη σε απάτη. Κάθε 10-15 χρόνια.

Οι πατριώτες αποζημιώθηκαν προ πολλού. Πολλαπλά. Ήταν ακριβό αυτό το είδος της φλόγας.