Φόρμα αναζήτησης

Στον Μαρξ αρκούσε και ένα λεπτό

Ημασταν καλεσμένοι στην τηλεόραση του ΡΙΚ. Σε ζωντανή μετάδοση. Εγώ και ο Ιμπραχίμ Αζίζ. Ευχαριστώ τον αγαπητό Ιμπραχίμ Αζίζ. Επειδή μου έκανε τον μεταφραστή και σε αυτή την εκπομπή. Και μάλιστα παρά το γεγονός ότι είναι και ο ίδιος υποψήφιος σε αυτές τις εκλογές. Από το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και ακόμα πιο πριν, πάντα υπέφερε στο θέμα της επικοινωνίας μου με τους Ελληνοκύπριους. Όμως, εκείνος έχει πολύ περισσότερα πράγματα από εμένα να πει. Έχει μιαν ιστορία. Μιαν ιστορία αγώνων. Κάποτε τον παρομοιάζω με τους πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης που έζησαν και τα δύο συστήματα. Στους οποίους αποδίδω μιαν ξεχωριστή αξία επειδή έζησαν και τα δύο συστήματα, τόσο τον καπιταλισμό όσο και τον σοσιαλισμό. Εμπιστεύομαι πιο πολύ αυτά που λένε. Ο Ιμπραχίμ Αζίζ έζησε ανάμεσα και στις δύο κοινότητες στην Κύπρο, συσσώρευσε απόψεις και αναμνήσεις. Μεγάλο μέρος της ογδοντάχρονης ζωής του το πέρασε στον νότο. Ούτε Έλληνας μπόρεσε να είναι ούτε Τούρκος. Ήταν Κύπριος. Μόλις άνοιξαν τα οδοφράγματα το 2003, οι Τουρκοκύπριοι που άρχισαν να περνούν στον νότο τον βρήκαν εκεί ως έναν πραγματικό φίλο. Ο Ιμπραχίμ έτρεχε συνεχώς για να τους βοηθήσει. Υπάρχουν πράγματα που μου διηγήθηκε, αλλά ακόμα δεν τα έγραψε στα βιβλία του. Φαίνεται ότι τα φυλάει για το τέλος. Ελπίζω να τα γράψει και αυτά.

Με στρίμωξαν ανάμεσα στις μεσημβρινές ειδήσεις στο ΡΙΚ. Δέκα λεπτά πρόγραμμα. Τι μπορεί να πω μέσα σε δέκα λεπτά. Παρά ταύτα αξίζει να προσπαθήσει κανείς. Όπου μιλήσω μιλώ πολύ χωρίς να το αντιλαμβάνομαι ότι μιλώ πολύ. Όμως, όλα πρέπει να είναι σύντομα και ουσιαστικά. Άλλωστε τι απέμεινε που δεν έχει λεχθεί στον κόσμο. Ειδικά σε σχέση με το Κυπριακό. Γι’ αυτό τον λόγο, κατά την συνέντευξη Τύπου που παραχωρήσαμε στον νότο, αφότου μίλησαν από ένα λεπτό όλοι οι υποψήφιοι και ήρθε η δική μου σειρά, ο Ανδρέας έβαλε μπροστά μου ένα σημείωμα. Λέγοντας να μην παρατείνουμε πολύ την ομιλία. Γέλασα, μου άρεσε. Και το είπα στους παρευρισκόμενους στην αίθουσα. Είπα το εξής: «Οι φίλοι που θεωρούν ότι μιλώ πολύ, με προειδοποιούν να μην πολυλογήσω». Γέλασαν και αυτοί.

Παρουσιαστής του ΡΙΚ ο Πάρης Ποταμίτης. Είναι ένας έμπειρος δημοσιογράφος. Για κάποιο χρονικό διάστημα παρακολουθούμε μαζί τις ειδήσεις που παρουσιάζει. Η Γαλλία διεξάγει ασκήσεις στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου. Πάνω από τις θάλασσές μας περιφέρονται στρατιωτικά ελικόπτερα, στα ύδατά μας πλέουν πολεμικά πλοία. Είμαστε Κύπριοι. Δεν παραξενευόμαστε. Όλοι μπορούν να γυρίζουν ελεύθερα πάνω στο κεφάλι μας και δεν μπορούμε να πειράξουμε κανέναν. Όλοι μπορούν να μας απειλούν και εμείς δεν μπορούμε να απειλήσουμε κανέναν. Κάνουμε πράγματα μόνο ο ένας εναντίον του! Οι Ελληνοκύπριοι. Και οι Τουρκοκύπριοι. Τέλειωσαν οι ειδήσεις. Περάσαμε στη συνέντευξη. Αλλά η κουβέντα κόπηκε χωρίς να ολοκληρώσω την απάντησή μου από την πρώτη κιόλας ερώτηση! Ο Ποταμίτης απολογήθηκε και είπε ότι θα κάνουμε ένα σύντομο διάλειμμα. Υπήρχε, λέει, ζωντανή μετάδοση δήλωσης του υπουργού Οικονομικών. Ζητείται η παραίτησή του. Την παρακολουθούμε και αυτήν μαζί. Μέχρι να τελειώσει τη δήλωσή του.

Αρχίζω να βαριέμαι στ’ αλήθεια. Ούτως ή άλλως είχαν περάσει τα πέντε λεπτά της συνέντευξής μας. Μας έμειναν πέντε λεπτά! Γι’ αυτό, μόλις ήρθε ξανά η δική μου σειρά είπα στον Ποταμίτη: «Σταθείτε. Έμαθα ότι έχουμε πέντε λεπτά. Γι’ αυτό επιτρέψτε μου να πω αυτό που έχω να πω». Ο Ποταμίτης έδειξε κατανόηση. Και εγώ έβγαλα αυτά που είχα μέσα μου: «Κοιτάξτε, επί 45 χρόνια όλοι μιλούν εδώ. Ενώ τώρα σε εμένα δόθηκαν 5 λεπτά; Κάποτε έκανα πρόγραμμα σε αυτό το Ίδρυμα. Στο ΡΙΚ. Κάθε πρόγραμμα ήταν τουλάχιστον μία ώρα. Ενώ τώρα μόνο 5 λεπτά; Τι μπορώ να πω μέσα σε 5 λεπτά; Γιατί κατήλθα ως υποψήφιος; Επειδή δεν έκαναν αυτά που έπρεπε να κάνουν οι ευρωβουλευτές που εξελέγησαν και εστάλησαν στο Ευρωκοινοβούλιο μέχρι σήμερα. Το Βαρώσι ακόμα είναι κλειστό. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο για να ανοίξει το Βαρώσι; Γιατί η ΕΕ δεν έχει ένα σχέδιο λύσης για την Κύπρο;». Είπα σαν μηχανάκι όλα όσα μου ήρθαν στο μυαλό. Ο Ποταμίτης κοιτάει πότε το ρολόι και πότε εμένα. «Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου αγκαλιάζεται με τον Άντρο Κυπριανού και ύστερα έρχεται στην Κύπρο και μας ανακηρύσσει εχθρούς της Τουρκίας και ‘οπαδούς των Ελληνοκυπρίων’ και μας στοχοποιεί. Είμαι υποψήφιος για να διορθώσω αυτή τη στρεβλότητα». Σε αυτό το σημείο με διέκοψε ο Ποταμίτης: «Μόνο με τον Κυπριανού αγκαλιάζεται ο Τσαβούσογλου;». «Όχι», είπα, «αγκαλιάζει και τον Αναστασιάδη, αλλά εμείς είμαστε οι οπαδοί των Ελληνοκυπρίων»! «Μια τελευταία πρόταση», είπε. «Σε όλα τα σχέδια που τέθηκαν ενώπιόν μας μέχρι σήμερα υπάρχει η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εγώ είμαι υποψήφιος για να συνεχίσει να υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία»!

Ιδού σύντομα και ουσιαστικά. Οι φίλοι έχουν δίκιο. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Όλοι μπούχτισαν από τους λόγους και τις διασκέψεις. Ο κόσμος θέλει πλέον να τραγουδά, όχι να ακούει τραγούδια. Στη Μόσχα μου είχαν πει ένα ανέκδοτο. Ο πατέρας του κομουνισμού Καρλ Μαρξ αναστήθηκε μια μέρα και ήρθε στη Σοβιετική Ένωση, λέει. Οι Ρώσοι τον γύρισαν παντού. Ύστερα τον προσκάλεσαν και στην τηλεόραση. «Το μικρόφωνο είναι δικό σας, μπορείτε να μιλήσετε όσο θέλετε», του είπαν. «Ένα λεπτό μου αρκεί», τους είπε ο Μαρξ. Βγήκε στην τηλεόραση. Και του ήταν αρκετό ένα δευτερόλεπτο, όχι ένα λεπτό. Είπε το εξής: «Εργάτες όλου του κόσμου! Συγχωρέστε με!».