Φόρμα αναζήτησης

Το λάθος (Του Χριστόδουλου Σταμάτη)

Ο κύριος γιατρός συνέχισε. Σταμάτησε στην καφετέρια να πάρει καφέ. Ο καφές του νοσοκομείου δεν του άρεσε. Ο καφές του ήταν πικρός. [...]

Read More...

Ξύπνησε στις έξι, όπως κάθε μέρα. Ετοιμάστηκε και μπήκε στο αυτοκίνητό του. Στο φανάρι μπήκε από δεξιά ένα μικρό αυτοκίνητο. «Σόρι, λάθος» φώναξε ο οδηγός. Ο κύριος γιατρός συνέχισε. Σταμάτησε στην καφετέρια να πάρει καφέ. Ο καφές του νοσοκομείου δεν του άρεσε. Παράγγειλε και έκανε να φύγει πίνοντας. Ο καφές του ήταν πικρός. «Με ζάχαρη παρακαλώ». «Ουπς συγνώμη, λάθος, ελάτε, θα βάλω τώρα». Η κοπέλα στο ταμείο χαμογέλασε. Ο γιατρός χαμογέλασε συγκαταβατικά επίσης. Μπήκε στο αυτοκίνητο ξανά και έφτασε εντός ολίγου στο νοσοκομείο. Κατευθύνθηκε στα αποδυτήρια. Η κοπέλα καθάριζε. «Συγγνώμη γιατρέ, άργησα σήμερα, θα είναι έτοιμα σε λίγο.

Η μέρα ξεκίνησε στα επείγοντα με μια σκωληκοειδίτιδα και δύο κατάγματα. Στη συνέχεια χάθηκε ο μπούσουλας. Ο γιατρός έβλεπε και ξανάβλεπε ασθενείς. Σ’ ένα μικρό διάλειμμα συναντήθηκε με τον φίλο του τον ωτορινολαρυγγολόγο. Είκοσι δύο περιστατικά μέχρι τις έντεκα του είπε. Αυτός δεν θυμόταν πόσους είδε. Περισσότερους μάλλον. «Λίγη υπομονή ακόμα», σκεφτόταν. «Δύο χρόνια ακόμα και την κάνω για τον ιδιωτικό τομέα». Τα νοσοκομεία παραλύουν, το κράτος αδιάφορο, ο κόσμος απαιτητικός. Λάθη δεν επιτρέπονται.

Σκέφτηκε τον τυχαίο οδηγό, το κορίτσι στην καφετέρια, την καθαρίστρια. Πόσο εύκολα λέει κανείς «Συγγνώμη λάθος». Ο γιατρός όμως δεν μπορεί να πει με τόση ευκολία. Είναι επίσης και κάποιοι που δεν λένε ποτέ «συγγνώμη λάθος», αλλά δεν τους κυνηγάει κανείς. Αυτοί κρατάνε και το μαχαίρι κρατάνε και το καρπούζι. Μα ο γιατρός φέρει ευθύνη. Εξ αμελείας λέει. Δεν ήταν ιατρικό σφάλμα. Η κοινωνία απαιτεί, ο γιατράκος στο σκαμνί. Θα περιμένουμε την έρευνα. Ο άνθρωπος που πάει να κάνει τη δουλειά του και επειδή προέκυψε ένα ατυχές συμβάν και δυστυχώς -μεγάλο κρίμα- χάθηκε το παιδί, θα πληρώσει για την αναλγησία ενός κράτους που δεν φροντίζει για τις δομές του. Μήπως να τιμωρηθούν και όλοι οι δάσκαλοι γιατί έχει τσιμέντα παντού στα σχολεία.

Τέλος πάντων το παιδί χάθηκε, πιθανόν από λάθος των γιατρών. Πριν έξι χρόνια δεν είχαμε ένα ατυχές συμβάν στη Λάρνακα όταν ο πατέρας (γιατρός) ξέχασε το παιδί του στο αυτοκίνητο και πέθανε; Στη Λευκωσία πριν από τόσο καιρό πάλι ένας παππούς δεν πάτησε δυστυχώς το άτυχο του εγγόνι και το σκότωσε. Από πότε αυτή η κοινωνία άρχισε το λιντσάρισμα χωρίς δίκη, χωρίς έρευνα. Όταν όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει στα δημόσια νοσοκομεία με τις ελλείψεις και τις υπερωρίες και τα ατελείωτα ραντεβού.

Ο γιατρός όμως δεν μπορεί εύκολα να πει «συγγνώμη λάθος». Δεν γίνεται αυτό γιατί το λάθος θα είναι μοιραίο. Και εδώ ας σκεφτεί καθένας για τον εαυτό του πόσα λάθη και πόσες παραλείψεις κάνει την ημέρα. Ασήμαντες φυσικά. Συλλυπητήρια στην οικογένεια αλλά αφήστε τους γιατρούς να κάνουν τη δουλειά τους. Με τα μέσα που η ανάλγητη πολιτεία τους επιτρέπει. Γιατί εκεί είναι το πρόβλημα.

 

 

Send this to a friend