Φόρμα αναζήτησης

Θα πεθάνουμε όλοι. Ζωάρα…

Ζωάρα. Ξυπνάς, ανοίγεις το κινητό. Τα ίδια. Πεθαίνει κόσμος στην Ιταλία, οι Εγγλέζοι σφυρίζουν αδιάφορα, οι Κινέζοι πάνε καλά. Φτιάχνεις καφέ, ανοίγεις τηλεόραση. Ειδήσεις, τρόμος, συζητήσεις. Κλείνεις. Βγαίνεις στο μπαλκόνι, στον κήπο. Μέχρι εκεί. Καμιά φορά το σκας για περπάτημα, για ασκήσεις, να ξεμουδιάσεις να ξεφύγεις, να αλλάξεις εικόνες. Γυρνάς ενοχικά στο σπίτι. Ανοίγεις την πόρτα, σκέφτεσαι πού ακούμπησες και πού όχι. Ψάχνεις αντισηπτικό. Πλένεσαι και σκέφτεσαι. Να πλύνεις και τις ντομάτες μια, μια. Να πλύνεις και τα αναψυκτικά μήπως; Το μπουφάν σου που ακούμπησε, που έκατσες, με ποιον μίλησες στο σούπερ μάρκετ, αν ήταν κανείς άρρωστος.

Όχι, όχι. Καλύτερα μέσα. Καφέ ζεστό. Ανοίγεις υπολογιστή. Αν είσαι τυχερός και δουλεύεις από το σπίτι.
Έχεις κάτι να κάνεις. Αν όχι περνάς από το υπνοδωμάτιο στο σαλόνι, κοιτάς τους καναπέδες, κοιτάς τα ντουβάρια, απλώνεις το χέρι κοιτάς το κινητό. Αν έχεις παιδιά, τα κοιτάς που παίζουν συνεχώς, δεν βαριούνται, ζητάνε να βγούνε έξω, κάθονται προσηλωμένα στις οθόνες, κοιτάνε τις ειδήσεις, δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται αλλά έχουν μια έγνοια απροσδιόριστη. Ξεχνάνε εύκολα. Συνεχίζουν το παιγνίδι.
Ποιος θα το έλεγε; Ένας αόρατος εχθρός. Μια αδιόρατη απειλή. Φόβος. Θα πεθάνουμε όλοι. Ζωάρα. Ξυπνάς χαλαρά, τρως, ξανατρώς, μαγειρεύεις κουλουράκια, κέικ, απλώνεις ζυμάρι για πίτσα, κόβεις αγκινάρες, τα απωθημένα της μαγειρικής. Σειρές στην τηλεόραση, στα συνδρομητικά, στο ιντερνέτ. Μεσημεριανός ύπνος. Πότε ήταν η τελευταία φορά; Η Ελένη έπαιξε με τα παιδιά της UNO. Το πόσταρε και στο φέης. Μένουμε σπίτι, σώζουμε ζωές, περνάμε δημιουργικά τον χρόνο μας. Ζωάρα. Ίδιες κάλτσες, ίδιες πιτζάμες μια βδομάδα τώρα. Καμιά αίσθηση φροντίδας. Κλειστά τα κομμωτήρια, τα ινστιτούτα. Κάτι μου λέει σε δύο μήνες που θα τελειώσει όλο αυτό (αν είμαστε συνεπείς με τις οδηγίες) θα βγούμε στους δρόμους και θα τρομάζει ο ένας με τον άλλο.

Στην τρίτη βόλτα δωμάτιο, σαλόνι κουζίνα, βουτάς ένα σοκολατάκι. Για τα παιδιά τα πήρες. Για να έχουνε. Βουτάς και ένα κουλουράκι, πρωινής παρασκευής. Φεύγεις. Γυρνάς και ξανακτυπάς ένα σοκολατάκι. Ζωάρα. Πόσο μας έλειψε η ρουτίνα; Πώς ρουτινιάσαμε έτσι ρε…; τον αντίχριστο τον κορωνοϊό μας μέσα;

Και ανάμεσα στους τοίχους βασιλεύει η αγωνία, η φτώχεια, το κρύο. Για κάποιους δεν ξημερώνει καλά. Η ζωάρα δεν αφορά όλους. Κάποιοι δεν θα πληρωθούν, κάποιοι δεν είχαν φαγητό και δεν έχουν. Κάποιοι δεν έχουν δουλειά και μπορεί να μην έχουν.

Κάποιο μικρόβιο χθες το βράδυ μου έλεγε αστειευόμενο ότι όταν θα βγούμε από το σπίτι κάποια στιγμή θα θέλουμε, έναν διαιτολόγο, έναν ψυχίατρο και έναν δικηγόρο για το διαζύγιο! Κλεμμένο από το facebook. Ζωάρα…

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.