Φόρμα αναζήτησης

Μια σφαίρα του Ιούλη του ‘74 και οι πολιτειακές τιμές

Στην πρώτη γραμμή εκεί στο Μπέκιογιου ο Κωστής δέχθηκε μία σφαίρα στο πόδι στις 20 Ιουλίου 1974. Έμεινε πίσω τραυματίας. Ενάμιση μήνα περίμενε μέχρι να σμίξει ξανά με τους συμπολεμιστές του. Στο μεταξύ ο πόλεμος τέλειωσε, αρκετοί φίλοι του δεν γύρισαν πίσω και όσοι γύρισαν έπρεπε να παραμείνουν στην πρώτη γραμμή. Τους συνάντησε στην εφεδρεία στις 3 του Σεπτέμβρη με μοναδικό παράσημο το τραύμα στην πρώτη μέρα του πολέμου και τρία μεταλλικά σφαιρίδια στο πόδι του. Παρέμεινε στη μονάδα του μέχρι τις 27 Γενάρη του 1975 οπόταν και απολύθηκε. Έξι μήνες περίπου μετά από τις 20 του Ιούλη.

Πέρασαν τα χρόνια, ο Κωστής έκανε οικογένεια στη Λεμεσό. Το τραύμα παρέμεινε εκεί να θυμίζει ότι κάποιοι πολέμησαν τον εισβολέα σε κείνες τις μέρες που κάποιοι κυνηγούσαν πολιτικούς αντιπάλους και άλλοι κρύβονταν στις πρεσβείες ή έφευγαν για το εξωτερικό. Ο Κωστής δεν μιλούσε για τον τραυματισμό. Τι να πει άλλωστε; Ήταν ένα τραύμα σε έναν αποτυχημένο πόλεμο, που του έσωσε πιθανόν τη ζωή. Τον κράτησε μακριά από τη μάχη. Τι κι αν ήταν την πρώτη μέρα στην πρώτη γραμμή; Πόση σημασία μπορεί να έχει μία σφαίρα στο πόδι ενός έφεδρου στρατιώτη; Πιο μεγάλη σημασία θα είχε για τους άρχοντες του τόπου ένας τάφος για κατάθεση στεφάνων.

Μα η πολιτεία αποφάσισε να τιμήσει τον Κωστή και όσους έκαναν εφεδρεία εκείνες τις μέρες του πολέμου. Τους έκοψε επιταγές μηνιαίες και τους έστειλε και μια εύφημο μνεία, να τη βάλουν στον τοίχο να αισθάνονται την τιμή. Μα η επιταγή του Κωστή ήταν λειψή. Μόλις 19 ευρώ. Ρώτησε έναν νεαρό δημόσιο λειτουργό. «Από τις 3 του Σεπτέμβρη μέχρι τις 20 του Γενάρη του 1975 είναι 19 ευρώ» απάντησε με στόμφο. Και ο Κωστής αφού ξαναρώτησε έμαθε ότι τις μέρες του τραυματισμού του δεν τις περάσανε. «Ήσουν κύριε εφεδρεία; Σε κρεβάτι ήσουνα. Από πού ώς πού οι μέρες ανάρρωσης να υπολογισθούν ως εφεδρεία;»

Και ο Κωστής, γέλασε, γύρισε το κεφάλι και είπε: «άτε ολάν τζ’αι κανεί». Το ποσό για έξι μήνες είναι 27 ευρώ. Ολόκληρα 8 ευρώ του τρώνε κάθε μήνα. Ξαναγέλασε και πήγε σπίτι.

Μα σηκώθηκε την άλλη μέρα θυμωμένος. Το τραύμα στο πόδι τον καίει. Ζήτησε ο Κωστής λεφτά για την εφεδρεία; Καλά δεν ήταν τόσα χρόνια στην ησυχία του; Δηλαδή οι μέρες που βρισκόταν στο νοσοκομείο με τραυματισμό σε ποιο κατάστιχο πάνε; Σε ποιον να πάει να πει το παράπονό του, την αδικία; Ποιος ακούει; Τα λεφτά είναι κοροϊδία. Μα να του πουν κιόλας ότι 43 σημαντικότατες μέρες της ζωής του δεν μετράνε; Σε ποιον να το πεις και τι να σου απαντήσει;

Νήσος Κύπρος, 2019

* Η ιστορία του Κωστή είναι πραγματική. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία το 1970 και το 1974 κλήθηκε ως έφεδρος. Στις 20 Ιουλίου 1974 κατετάγη στο 305 Τάγμα Πεζικού και συμμετείχε στην αμυντική γραμμή στη Μια Μηλιά. Την ίδια μέρα υπό τις διαταγές του Τάσου Μάρκου συμμετείχε στην επιχείρηση για την κατάληψη του Μπέκιογιου όπου τραυματίστηκε από σφαίρα στο πόδι. Μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και δύο μέρες μετά μεταφέρθηκε στη Nicosia Clinic λόγω υπερπληρότητας του νοσοκομείου. Παρέμεινε εκεί μέχρι τις 10 Αυγούστου και πήρε εξιτήριο με αναρρωτική μέχρι τις 3 Σεπτέμβρη οπόταν κατετάγη στο 211 Τάγμα Πεζικού όπου παρέμεινε ως έφεδρος μέχρι τις 27 Γενάρη. Σήμερα η πολιτεία δεν του αναγνωρίζει ενάμιση μήνα εφεδρείας.