POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Σκέψεις για την παραίτηση του Ανδρέα Παράσχου



H υπόθεση της παραίτησης του αρχισυντάκτη της Καθημερινής Κύπρου, Ανδρέα Παράσχου, ήρθε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της κυπριακής πολιτικής σκηνής. Όσο κι αν εστιάζει κανείς στα της παραίτησής του που ακολούθησε, οι πτυχές που έθιξε ο συνάδελφος στο κείμενό του θίγουν ένα μείζον πολιτικό θέμα: Το αν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης έχει όντως εκφράσει σε συνομιλητές του τα περί λύσης δύο κρατών.

Σκοπός του κειμένου δεν είναι να αποδείξει αν αυτό είναι πραγματικότητα ή όχι –εξάλλου η Ιστορία είναι αμείλικτη και ο κ. Αναστασιάδης, όπως και όλοι οι Κύπριοι Πρόεδροι, από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο μέχρι και σήμερα, κρίνονται από αυτήν και βρίσκουν τη θέση που τους αρμόζει σε αυτή. Το σημαντικό είναι να αναζητήσει κανείς τι σηματοδοτεί για τη διαμόρφωση του μέλλοντος στην Κύπρο, σε σχέση, τόσο με την εθνική μας επιβίωση όσο και με το μέλλον του πολιτικού μας συστήματος, η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει στο Κυπριακό την περίοδο που διανύουμε. Ο κ. Παράσχος, ένας εγνωσμένης αξίας και κύρους βετεράνος δημοσιογράφος στην Κύπρο, έγραψε αυτό που το επαγγελματικό και ηθικό του αξιακό σύστημα υπαγόρευσαν –και θα κριθεί για αυτό πέραν της παραίτησής του από την Ιστορία, τους αναγνώστες και κάθε Κύπριο πολίτη. Σε εκείνο όμως που όλοι οι Κύπριοι πολίτες, δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί, πρόσφυγες και μη, πρέπει να εστιάσουμε, είναι το κάτωθι: Πως αν η πολιτική ηγεσία του τόπου, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ο εκάστοτε Πρόεδρος δηλαδή της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα συστατικά στοιχεία που συναποτελούν το πολιτικό σύστημα (Υπουργικό και κοινοβουλευτικά κόμματα) δεν έχουν ειλικρινείς διαθέσεις ως προς το υπαρξιακό ζήτημα της κατοχής του 37% της πατρίδας των από την Τουρκία, τότε στερούνται και κάθε νομιμοποίησης: Πολιτικής και ηθικής.

 

Το ζόμπι της ΔΔΟ

Αυτό που τα τελευταία χρόνια κυκλοφορεί ως ψιθυρολογία σε ένα μεγάλο εύρος πολιτικών, διπλωματικών και δημοσιογραφικών κύκλων σε Κύπρο, Ελλάδα κι εξωτερικό, είναι πως ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει κάνει λόγο για λύση δύο κρατών ή χαλαρής ομοσπονδίας. Πριν εξάλλου το άρθρο του Ανδρέα Παράσχου, κάτι τέτοιο παραδέχτηκε κι ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, Χρυσόστομος ο Β’ σε συνέντευξή του στον «Π», για να διαψευστεί ωστόσο από τον ίδιο τον Πρόεδρο, που απέδωσε τα λεγόμενα του Αρχιεπισκόπου σε παρανόηση. Ακόμη κι αν αυτό είναι το χειρότερο είδος κουτσομπολιού και κακοήθειας προς το μέρος του Προέδρου, αυτό που καθίσταται σαφές είναι πως ο κύκλος του Κυπριακού ως προς τη μορφή της λύσης της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας τελείωσε το 2017 στο Κραν Μοντανά. Αυτό ωστόσο και με δεδομένη την στάση της Τουρκίας (διακηρύξεις υπέρ της λύσης δύο κρατών, επικίνδυνα τετελεσμένα σε ΑΟΖ και Βαρώσι) αντί να ενεργοποιήσει την στρατηγική της Κυπριακής Δημοκρατίας για την επόμενη ημέρα στο εθνικό θέμα δημιουργεί μια σειρά πολιτικών αποτελεσμάτων: Διαχειριστικά έναντι του εναπομείναντα χρόνου μέχρι το 2023 αντί της ουσίας εξεύρεσης λύσεων, τοξικότητα και εσωτερική πολιτική πόλωση ενώπιον της κοινής γνώμης, διάθεση σκλήρυνσης της στάσης έναντι της τουρκοκυπριακής κοινότητας –εν μέσω του παράδοξου της πρότασης ΜΟΕ (μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης) ενόψει της πενταμερούς. Κοινώς η ΔΔΟ ως μορφή λύσης –που ρεαλιστικά απομακρύνεται- τείνει να μετατραπεί σε βασικό διαμορφωτικό χαρακτηριστικό των πολιτικών τάσεων στη Κύπρο: Ο ΔΗΣΥ, δια της ηγεσίας του, μιλάει για την ΔΔΟ λες και βρίσκεται, μη ρεαλιστικά, στο 2002 ή στο 2013. Ο ΔΗΣΥ δια του αντιπροέδρου του Χάρη Γεωργιάδη μιλάει για λύση δύο κρατών χωρίς κανενός είδους πολιτική πρόταση ή συγκροτημένη σκέψη αλλά στο όνομα ενός «abstract νέου πολιτικού ρεαλισμού». Το ΑΚΕΛ απορρίπτει, μετά βδελυγμίας, κάθε τι εκτός της ΔΔΟ.

Ο ενδιάμεσος χώρος μιλάει για την αόρατη «νέα στρατηγική» -μια συνταγή που δοκιμάστηκε πολλάκις στο Κυπριακό κι απέτυχε. Οι απορριπτικοί και αντιομοσπονδιακοί κύκλοι εμμένουν στα ανεδαφικά «περί απελευθέρωσης ως μόνης λύσης» και, τέλος, μια μερίδα των πολιτών που στήριξαν τον Νίκο Αναστασιάδη της περιόδου του σχεδίου Ανάν και στις εκλογές του 2013 ή του 2018 προσπαθούν να αποδείξουν αν ο τελευταίος έχει όντως μιλήσει περί λύσης δύο κρατών ή να μαντέψουν την επόμενη κίνησή του. Η ΔΔΟ σκοτώθηκε αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη του θανάτου της, από δόλο ή αμέλεια, και εμμένουν να την συντηρούν ως ένα νεκροζώντανο εργαλείο πολιτικής. Η για την ακρίβεια, μικροπολιτικής. Γιατί κανείς στην Κύπρο, επί της ουσίας, δεν μπορεί να αναλάβει το πολιτικό κόστος από την έλευση μιας οριστικής διχοτόμησης.

 

Η επιτάχυνση

Όπως στην φύση, έτσι και στην πολιτική, η επιτάχυνση είναι μια θεμελιώδης έννοια. Ο Νεύτωνας με το αξίωμα της αδράνειάς του μας εξήγησε πως (…) ένα σώμα θα διατηρεί την κινητική του κατάσταση εφόσον η συνισταμένη των εξωτερικών δυνάμεων που δρουν πάνω του είναι μηδενική». Οι κυπριακές πολιτικές ελίτ και το Κυπριακό, στην περίοδο που διανύουμε, θυμίζουν το πρώτο αυτό αξίωμα του Νεύτωνα. Το σώμα είναι το Κυπριακό και κάποιοι νομίζουν πως θα διατηρείται σε «κινητικότητα» (σ.σ. διπλωματική). Ωστόσο το αξίωμα του Νεύτωνα, επί της ουσίας, ήταν μια εξιδανίκευση. Ακριβώς γιατί η επιτάχυνση, ως έννοια εισερχόμενη στην εξίσωση, εκφράζει τον ρυθμό αλλαγής της ταχύτητας του σώματος σε μια τυχαία χρονική στιγμή. Το ίδιο συμβαίνει και στο Κυπριακό κι αναφορικά με την ΔΔΟ. Μια συζήτηση, ακόμη και ως φημολογία, περί δύο κρατών είναι το αξίωμα της αδράνειας. Η απόρριψη της ΔΔΟ στον πραγματικό κόσμο, δηλαδή στο πραγματικό τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, ισοδυναμεί με την επιτάχυνση που θα αποκτήσεις όταν σου ρίξει κάποιος μια δυνατή κλωτσιά στον πισινό από τον 32ο όροφο. Θα γίνεις ένα με το έδαφος με μεγάλη επιτάχυνση. Θα έλεγε κανείς χαριτολογώντας πως κάτι τέτοιο είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που δεν θα σε… έχει πάρει ο Δαίμονας. Αλλά ο Νεύτωνας!

 

Αντί επιλόγου

Ο Ανδρέας Παράσχος παραιτήθηκε διότι σε ένα κείμενο γνώμης έγραψε πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του είπε κατ’ ιδίαν για άλλη μορφή λύσης πέραν της ΔΔΟ και πως «εκμυστηρεύτηκε σε μια νύχτα ευθυμίας στην Αθήνα πως τα χρυσά διαβατήρια άφηναν στο Γραφείο του 300 εκατ. ετησίως, που τα πήγαινε μετά στις Σεϋχέλλες με ιδιωτικές πτήσεις». Ο κ. Παράσχος φυσικά δεν παρουσίασε την ηχογραφημένη φωνή του Νίκου Αναστασιάδη να λέει για δύο κράτη αλλά ούτε και αποδείξεις μεταφοράς τέτοιων χρηματικών ποσών στο εξωτερικό. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας διέψευσε τα περί γνώσης του για τα γραφόμενα του Ανδρέα Παράσχου. Και ο ίδιος ο ΠτΔ με γραπτή του ανακοίνωση έκανε λόγο για (…) για ενορχηστρωμένη προσπάθεια σπίλωσης του ονόματος. Η ανοχή στην κριτική φαίνεται ότι έχει παρερμηνευτεί από κάποιους που ακόμα και με κακόβουλα, ψευδή δημοσιεύματα ή ψιθυρολογία θεωρούν πως προσφέρουν καλή υπηρεσία στο τόπο και στον λαό» καλώντας τον κ. Παράσχο «είτε να τεκμηριώσει τα όσα αβάσιμα προέβαλε στην πρόσφατη αρθρογραφία του, ή να παραδεχθεί πως υπήρξε θύμα παραπληροφόρησης». Είναι μια τυπική σύγκρουση από την οποία είτε ο δημοσιογράφος θα βγει νικητής με την επιβεβαίωση των γραφόμενων του είτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Αναστασιάδης. Το μόνο σίγουρο είναι πως πριν μάθουμε ποιος έχει την αλήθεια με το μέρος του, η επιτάχυνση των εξελίξεων στο Κυπριακό, μιας και η συνισταμένη των εξωτερικών δυνάμεων πάνω του δεν είναι μηδενική αυτή την φορά,  μπορεί να μας οδηγήσει στην εθνική καταστροφή. Και οι εθνικές καταστροφές δεν κοιτάζουν ούτε ποιος είναι διεφθαρμένος, ούτε ποιος είναι καθαρός αλλά ούτε και ποιος είναι υπέρ ή κατά της ΔΔΟ.

Twitter: @JohnPikpas

 

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.