Φόρμα αναζήτησης

Σκάσε και κολύμπα

Ο Shivan ήρτεν πριν δύο μήνες στην Κύπρο. Που τη Συρία. Δεν μιλά λέξη ελληνικά. Εμαζέψαν τον σαν το τσακισμένο καλαμάκι που τη θάλασσα. Όταν τον ρώτησε ο αστυνομικός αν πεινά, του απάντησε  «ευχαριστώ, ο Αλλάχ να σε έσιει καλά». Τον έβαλαν στην πρώτη γυμνασίου. Παρακολουθεί σχεδόν όλα τα μαθήματα. Στην ίδια τάξη συνάντησε τον Mohamed που την επαναλαμβάνει, αφού και αυτός σύρθηκε έτσι απλά για μια χρονιά να ακολουθήσει το κυπριακό σχολικό σύστημα σχεδόν χωρίς καμιά βοήθεια. Ο Shivan θα μείνει στην ίδια τάξη. Όλοι το ξέρουν από τώρα. Μα κανένας δεν μπορεί να κάμει τίποτε. Το σύστημα είναι βασικά μπλοκαρισμένο. Στο σχολείο κάνει μία ώρα τη μέρα ελληνικά μαζί με άλλους «αλλόγλωσσους» συμμαθητές. Εκείνη τη μοναδική ώρα, τι και πόσα να μάθουν; Στο τεστ που τους έγινε, το επίπεδό τους είναι σαν και πέρσι. Καμιά πρόοδος μια ολόκληρη χρονιά.

Ο κύριος Κώστας, ο περσινός τους καθηγητής, υπέφερε που τη συμπεριφορά τους. Τούτα τα παιθκιά τη μοναδική ώρα που έκαμναν ελληνικά έβρισκαν την ευκαιρία να ξεσκάσουν λίγο που τη σιωπηλή πίεση της τάξης όπου κάθονται μόνοι τους στα τελευταία θρανία και κοιτάνε τους τοίχους. Είκοσι άτομα σε όλο το σχολείο. Τα διαλείμματα έκαμαν μια μίνι συμμορία τζιαι παίζουν ξύλο με «τους δικούς μας». Είναι πολλά δύσκολο να προσαρμοστούν. Θα τους δείτε να ακούν μουσική που το κινητό τους. Στη  φωνή της μακαρίτισσας θεάς τσιγγάνας Έσμα Ρετζέποβα γεμώνουν τα μάθκια τους. Θυμούνται τους συγγενείς τους, τη γιαγιά τους στη Συρία, τη θεία τους στη Βουλγαρία, τον παπά τους στη Ρουμανία που τους άφηκε. Ο καθένας τους μια μοναδική ιστορία φορτωμένη πίκρα. Στα κυπριακά σχολεία μόνο επιβιώνουν. Με μια ώρα ελληνικά τη μέρα, στο γυμνάσιο δεν θα μάθουν τίποτε. Άτε να μάθουν πέντε προτάσεις σε τρεις μήνες. Διαγωνίσματα δίνουν κανονικά και παίρνουν πέντε. Οι καθηγητές τους, τούτη η μερίδα που θέλει να βοηθήσει, βρίσκουν χίλιους τρόπους να το κάμουν που μόνοι τους, αφού το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα βασικά δεν τους παρέχει καμιά διευκόλυνση. Πολλοί που τους καθηγητές που τους περνούν, ρισκάρουν τον διασυρμό.

Εξάλλου πρέπει να αντιμετωπίσεις και πολλούς καλούς γονείς Κύπριων μαθητών που διαμαρτύρονται γιατί ο ορφανός κακούργος Αλί να εν μες στην τάξη με τον Κωστάκη τους τον άριστο. Η Ιστορία κάμνει σκοτεινούς κύκλους γύρω που τον εαυτό της χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Πάλε δεν μας ενδιαφέρει να δούμε τι κάμνουν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Άλλος κόσμος η Γερμανία, ας πούμε, δεν μας αφορά. Παραπάνω μας κόφτει η βίτσα του μεγάλου σαν μια άλλου τύπου κυπριακή σαρία. Καθόλου τυχαίο που με τέτοια ωραία βασικά ασχολούμαστε σαν ήρωες σε σκουπιδοσαπουνόπερα του ’80. Δείχνουμε ακριβώς ποιος εν ο νους μας τζιαι το επίπεδό μας. Τα «αλλόγλωσσα» παιδιά στο κυπριακό σχολείο που υποφέρουν, είμαστε όλοι μας, απλά εμείς πιστεύκουμε πως είμαστε το κάτι άλλο. Αθθυμούμαστε κάποτε τον πρόσφυγα που ήμασταν σε καμιά εθνική γιορτή σε κλειστά γυμναστήρια που βρομούν ιδρωτίλα και βαρεμάρα. Δεν μάθαμε τίποτε που την προσφυγιά. Μόνο παναΰρκα τζιαι μουχλιασμένες ομιλίες χωρίς καμιά ιστορική ανάλυση, χωρίς κανένα βάθος. Γιατί άμα μπεις στα βαθκιά, θα δεις «τον άλλο» καθαρά τζιαι μέσα του θα δεις τη φάτσα σου τζιαι θα φοηθείς. Θυμήθου την αρχαία ελληνική μάσκα της κωμωδίας που αγαπάς, που άμα τη γυρίσεις ανάποδα γίνεται τραγική. Μα άστο καλύτερα, εμείς είμαστε ευλογημένος λαός. Είμαστε το κάτι άλλο. Έντεκα εκατομμύρια κόστισαν οι περιφράξεις των σχολείων για να μείνουν έξω οι καταραμένοι βρικόλακες την ημέρα της εισβολής. Με τόσα λεφτά τζιαι άλλα οι φρουροί τζιαι τα θυροτηλέφωνα τζιαι οι καφκάες ποιος θα τα απαντά, εκάμναμεν, αν εθέλαμεν, τουλάχιστον 25 ειδικά κέντρα στήριξης τούτων των ξένων παιθκιών, αλλά τζιαι των άλλων των δικών μας των «παραβατικών», άλλη ιστορία τζιαι τούτη. Άνετα, πανέμορφα και υπερμοντέρνα χτίρια. Με εξιδεικευμένο προσωπικό τζιαι με σκοπό να ενταχτούν σύντομα στο «κανονικό» σχολείο, που πραγματικά, ξεχάσαμε ποιο είναι αυτό. Μα οι λογιστές του κράτους, ποιους πραγματικά ακούν για να πάρουν τις αποφάσεις;