Φόρμα αναζήτησης

Σήμερα θλιβόμαστε… Αύριο;

Εικόνες που σοκάρουν. Παιδιά νεκρά στην αγκαλιά των μανάδων τους. Άνθρωποι μέσα στον τρόμο και τον πανικό εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, πόλεις – ερείπια. Μάτια φοβισμένα. Πόνος, πίκρα και θυμός. Η στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στη β. Συρία, -η κατά τ’ άλλα «πηγή ειρήνης» -δεν φέρνει την ειρήνη. Τον θάνατο προκαλεί. Σκοτώνει αμάχους, ξεσπιτώνει γυναικόπαιδα με ένα νέο κύμα προσφυγιάς να είναι προ των πυλών. Προκλητικά ο Τούρκος Πρόεδρος δήλωσε τις προάλλες πως η Άγκυρα θα στείλει στην Ευρώπη τους 3,6 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες που βρίσκονται στην Τουρκία αν οι ευρωπαϊκές χώρες χαρακτηρίσουν κατοχή την τουρκική στρατιωτική επιδρομή στη Συρία. Θύμα και «όπλο» του πολέμου ο άνθρωπος. Αυτός που θα αναγκαστεί, μη έχοντας πατρίδα να ζήσει, να στριμωχθεί σαν σαρδέλα σε ένα σαπιοκάραβο για να φτάσει σε μια γωνιά της Ευρώπης που, αν μη τι άλλο, θα του προσφέρει ασφάλεια. Η Ευρώπη, από την άλλη, ανησυχεί. Παράλληλα, φοβάται για την επανεμφάνιση των τζιχαντιστών μαχητών. Προς το παρόν, όμως, παρακολουθεί τα όσα απαράδεκτα τεκταίνονται. Και περιορίζεται – για άλλη μια φορά- σε προειδοποιήσεις και σε σενάρια… άδειου όμως περιεχομένου. Για ανθρώπους, όμως, μιλάμε. Για ανθρώπους που είδαν και «μύρισαν» τον θάνατο, που θρήνησαν παιδιά, συγγενείς και φίλους που έφυγαν κακήν κακώς από τα σπίτια τους σε μια προσπάθεια να προστατευτούν από την «ειρήνη» που διακηρύττει ο Ερντογάν. Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται… Μια βαλίτσα με λιγοστά πράγματα. Μια βάρκα και ο φόβος ζωγραφισμένος στο πρόσωπό τους. Διότι, το «ταξίδι» δεν έχει πάντα αίσιο τέλος. Χιλιάδες τα όνειρα που «πνίγηκαν» στη θάλασσα. Χιλιάδες οι ζωές που χάθηκαν στην αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο. Οσοι όμως καταφέρνουν και φτάνουν στον προορισμό τους, γρήγορα διαπιστώνουν το τείχος της ξενοφοβίας του ρατσισμού που έχει κτιστεί, κι ας μην είναι ορατό με το μάτι. Το βίντεο με την Κούρδισσα μάνα που κρατά στα χέρια της το άψυχο σώμα του παιδιού της βάλλοντας, μέσα σε λυγμούς, κατά του Ερντογάν, έχει γίνει viral. Τα σχόλια εκατοντάδες. Η λύπη, η οργή και ο θυμός ξεχειλίζουν μέσα από τις λέξεις που εντέχνως χρησιμοποιούνται. Μα, οι πράξεις έχουν σημασία. Το δράμα των προσφύγων δεν αντιμετωπίζεται μέσα από δακρύβρεχτα κείμενα.Οι φιλάνθρωποι και οι αλτρουιστές φαίνονται στην πράξη. Στη συμπεριφορά που επιδεικνύουν και στη στάση που τηρούν όταν αυτοί οι άνθρωποι, οι πρόσφυγες, βρίσκονται στη γειτονιά τους, στα σχολεία των παιδιών τους, μέρος της κοινωνίας όπου ζουν.