POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Τι ζητούν με την κυριαρχική ισότητα οι Τουρκοκύπριοι;



Τι πραγματικά διεκδικούν οι Τουρκοκύπριοι διά της εισαγωγής του όρου “κυριαρχική ισότητα” το εξήγησαν επακριβώς κατά τη διάρκεια των συναντήσεών τους με την ειδική απεσταλμένη του Αντόνιο Γκουτέρες στην Κύπρο κ. Τζέιν Χολ Λουτ. Μέσω της κυριαρχικής και όχι της πολιτικής ισότητας, η οποία έχει συμφωνηθεί στο έγγραφο του κοινού ανακοινωθέντος της 11ης Φεβρουαρίου 2014, επιχειρούν να έχουν στη φαρέτρα τους ένα διαδικαστικό εργαλείο κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, μετά τα δημοψηφίσματα αλλά και μεσοπρόθεσμα μετά τη λύση. Την ίδια στιγμή θα μπορούν να μιλούν στο πλαίσιο μιας εποικοδομητικής ασάφειας και για λύση σε συνομοσπονδιακή βάση.

Για να πείσουν μάλιστα ότι δεν ανακινούν ένα θέμα εκ του μηδενός, στις συνομιλίες με την κ. Λουτ επανέφεραν σύμφωνα με έγκυρη τ/κ πηγή έγγραφο του 1968, το οποίο προνοεί την ύπαρξη δύο κυρίαρχων κοινοτήτων κάτω από ένα μοντέλο συνεργασίας. Η ουσία βέβαια πάντα βρίσκεται σύμφωνα με την ίδια πηγή αλλού, αφού η θέση αυτή πρωτοδιατυπώθηκε 4 χρόνια μετά την αποχώρηση των Τ/Κ από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το ζητούμενο και τότε ήταν ότι “σε κάθε περίπτωση η κάθε πλευρά θα έχει το δικαίωμα αποχώρησης από αυτό το μοντέλο συνεργασίας”.

Το 1968 με την έναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών ο Ραούφ Ντενκτάς υποστήριζε ότι αυτό το δικαίωμα ήταν απολύτως αναγκαίο “διαφορετικά οι Τ/Κ θα ήταν υποχρεωμένοι σε περίπτωση μη προσαρμογής τους σε ένα ενιαίο κράτος να ζουν υπό την κατοχή των Ελληνοκυπρίων”. Τότε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος κατηγόρησε τους Τ/Κ ότι επιθυμούσαν “τη λειτουργία ενός κράτους εν κράτει”, κάτι που ο μετριοπαθής ηγέτης των Τ/Κ δρ Φαζίλ Κιουτσιούκ τότε απέρριψε. Την περίοδο εκείνη βεβαίως οι συνθήκες επί του εδάφους ήταν διαφορετικές, οπότε σε γενικές γραμμές οι διακοινοτικές συνομιλίες βασίστηκαν κυρίως σε διόρθωση του Συντάγματος του 1960. Το οποίο ήταν βασισμένο σε μια μορφή διοικητικής δικοινοτικής ομοσπονδίας χωρίς όμως γεωγραφική βάση. Έτσι και οι διαπραγματεύσεις 1968-1974 μεταξύ Κληρίδη – Ντενκτάς διεξήχθησαν με βάση λύσης το ενιαίο κράτος.

Η απόσχιση

Σήμερα, μετά την εισβολή του 1974, η απόσχιση λειτουργεί ως ντε φάκτο τετελεσμένο επί του εδάφους αφού οι δύο κοινότητες έχουν δικές τους γεωγραφικές ζώνες. Η Τουρκία δεν επιχείρησε την αναγνώριση τ/κ κράτους ούτε προχώρησε σε προσάρτηση της βόρειας Κύπρου, αφού ο μεγάλος στόχος είναι η ουδετεροποίηση στρατηγικά ολόκληρης της Κύπρου, ώστε να μην συνιστά απειλή για την ίδια. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με κατάληψη ολόκληρου του νησιού, ωστόσο αυτό δεν ήταν εφικτό. Η μορφή της λύσης και η “τακτοποίηση” των Τουρκοκυπρίων αποτελούσαν δευτερεύοντα στόχο. Υπό αυτές τις συνθήκες η βάση της λύσης μετατοπίσθηκε στη συζήτηση ομοσπονδίας σε γεωγραφική βάση. Αρχικά οι συζητήσεις περιστράφηκαν γύρω από τη διπεριφερειακή και την πολυπεριφερειακή ομοσπονδία. Οι δυνάμεις της ε/κ κοινότητας που διαφωνούσαν σε αυτή την προοπτική δεν μπόρεσαν να καταθέσουν ποτέ οποιαδήποτε ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, αφήνοντας πλήρη ελευθερία στην Τουρκία να εμπεδώνει εδαφικά και πληθυσμιακά τα τετελεσμένα της εισβολής. Κάπου στα τέλη του 1980 προέκυψε και ο όρος διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία η οποία απετέλεσε και το κυρίως πιάτο στο σχέδιο Ανάν, αφού έκανε αναφορά στο Σύνταγμα για λύση στη βάση της διζωνικότητας. Ήταν επίσης στο τραπέζι στη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου το 2006 μεταξύ Παπαδοπούλου – Ταλάτ, γνωστή και ως Συμφωνία της 8ης Ιουλίου στην οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ως βασικός επιδιωκόμενος στόχος για τη λύση.

Οι παλινδρομήσεις

Κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι η κωλυσιεργία των Ε/Κ σε ό,τι αφορά τη λύση μέχρι το 2004 μπορεί να είναι εν μέρει και εξηγήσιμη υπό την έννοια ότι επιδιωκόταν μια λύση 600.000 Ε/Κ με μια τεράστια χώρα όπως η Τουρκία. Ο φόβος ήταν διάχυτος. Αυτή που δεν είναι εξηγήσιμη είναι η επίδειξη της ίδιας κωλυσιεργίας και μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, όταν δηλαδή οι Ε/Κ απέκτησαν τεράστια πολιτικά ερείσματα στη Δύση.

Μια ίσως ουσιαστική συζήτηση για διζωνική, δικοινοτική (με βάση την εμπειρία του σχεδίου Ανάν) ξεκίνησε με τις συνομιλίες Χριστόφια – Ταλάτ και τις συγκλίσεις Ντάουνερ. Όλοι μιλούσαν τότε (2008) για ένα μοντέλο ισχυρής ομοσπονδίας με γύρω στις 20 εξουσίες να ανήκουν στην κεντρική κυβέρνηση.

Το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου το 2014 στη συνέχεια παρέπεμπε σε πιο χαλαρή και αποκεντρωμένη ομοσπονδία την οποία υποστήριζε ο Έρογλου. Τι προνοούσε το ανακοινωθέν; Ότι “το ομοσπονδιακό Σύνταγμα θα προνοεί ότι το κατάλοιπο εξουσίας θα ασκείται από τις συνιστώσες πολιτείες. Οι συνιστώσες πολιτείες θα ασκούν πλήρως και οριστικά όλες τις εξουσίες τους, χωρίς επεμβάσεις από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση”.

Το 2015 στις συνομιλίες Αναστασιάδη – Ακιντζί επιστρέψαμε σε μοντέλο πολύ πιο ισχυρής ομοσπονδίας και πάλι, με τις εξουσίες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, πρωτεύουσες και δευτερεύουσες, να ανέρχονται στις 140.

Μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επανέφερε στο τραπέζι το μοντέλο της αποκεντρωμένης ομοσπονδίας με 5-6 αρμοδιότητες. Επέστρεψε δηλαδή σε αυτό που ζητούσε ο Ντερβίς Έρογλου το 2014.

Με βάση τις παλινδρομήσεις, κυρίως της ε/κ πλευράς, 47 χρόνια μετά οι Τ/Κ υποστηρίζουν και ακούγονται πειστικοί ότι σήμερα “έφτασε η πορεία του χρόνου”, ότι είτε θα υπάρξει λύση είτε ας παραδεχτούμε ότι η ομοσπονδία δεν είναι πλέον εφικτός στόχος. Οι Τ/Κ δημοσίως υποστηρίζουν ότι οι Ε/Κ, όπως και στην περίοδο μετά το 1974, δεν προτείνουν τι θέλουν, αλλά αρκούνται στην κυριαρχία και την αναγνώριση που τους προσφέρει η Κυπριακή Δημοκρατία, σε αντίθεση με τους ίδιους οι οποίοι δεν απολαύουν καμίας αναγνώρισης. Καταγγέλλουν επίσης την ΕΕ ότι ενίσχυσε περαιτέρω την κυριαρχία και την κρατική υπόσταση της ΚΔ εντάσσοντας τη χώρα εντός της Ευρώπης.

Από την άλλη, βεβαίως, κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει ότι οι Ε/Κ τίποτα άλλο δεν έχουν πέραν της αναγνώρισης του κράτους τους. Οι Τ/Κ διά της ισχύος των όπλων της Τουρκίας το 1974 κατέλαβαν το 36% του εδάφους της Κύπρου, επέβαλαν τον διαχωρισμό, υφάρπασαν περιουσίες και σήμερα ζητούν αναγνώριση μιας παράνομης ενέργειας, επιδιώκοντας η Τουρκία να παραμείνει μέρος της λύσης. Η τεράστια αδικία του 1974, ωστόσο, δεν μπορεί να δικαιολογείται επ’ άπειρον. Σήμερα η ε/κ πλευρά απειλείται σοβαρά να χάσει το όποιο ηθικό έρεισμα της απέμεινε ότι είναι θύμα μιας βάρβαρης εισβολής για έναν και μοναδικό λόγο. Ότι δεν προτείνει λύσεις, ότι δείχνει να μην γνωρίζει τι θέλει, ότι δεν αξιοποιεί το τεράστιο στρατηγικό όπλο που της δόθηκε διά της ένταξης στην ΕΕ.

ΟΗΕ

Τα Ηνωμένα Έθνη αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν κάποια αιτήματα των Τ/Κ με κατανόηση αλλά με βάση την εντολή που έχει στα χέρια του μέχρι στιγμής ο γ.γ του ΟΗΕ έχουν θέσει μια κόκκινη γραμμή.

Ο ΟΗΕ δεν μπορεί να αναγνωρίσει ένα κράτος ως ανεξάρτητο από τη στιγμή που ιδρύθηκε διά της χρήσης βίας. Από την άλλη θεωρούν ότι είναι εντός των συμφωνημένων παραμέτρων του ΟΗΕ το αίτημα των Τ/Κ τα δύο συνιστώντα κρατίδια να έχουν ουσιαστικές εξουσίες και εναλλαγή στην εξουσία και ότι αυτό μπορεί να τεθεί στο τραπέζι της πενταμερούς ως δική τους ερμηνεία περί κυριαρχικής ισότητας.

Η τουρκοκυπριακή πλευρά αναμένεται σε αυτό το πλαίσιο ότι θα διεκδικήσει μέχρι τέλους όχι μόνο το δικαίωμα αποτελεσματικής συμμετοχής στην εκτελεστική εξουσία, αλλά και το δικαίωμα απόσχισης διά της κυριαρχικής ισότητας για τρεις διαδικαστικούς και ουσιαστικούς λόγους:

* Πρώτον, ως εργαλείο για τις διαπραγματεύσεις που θα ξεκινήσουν αν επιτύχει η άτυπη πενταμερής. Αν αυτές οι διαπραγματεύσεις καταλήξουν ξανά σε αδιέξοδο, η τ/κ κοινότητα θα μείνει στο περιθώριο, υποστηρίζει τ/κ πηγή.

* Δεύτερον, ως διέξοδο από ένα πιθανό νέο «όχι» σε δημοψηφίσματα. Αν οι Ε/Κ ψηφίσουν ξανά «όχι», οι Τ/Κ πρέπει να έχουν το δικαίωμα να προχωρήσουν σε ίδρυση δικού τους κράτους.

* Τρίτον, μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα αν η ομοσπονδία δεν λειτουργήσει να μπορεί το ένα συνιστών κρατίδιο να αποχωρήσει παραμένοντας ωστόσο αναγνωρισμένο κράτος.

Το μεγάλο ανάχωμα που λέγεται Ευρώπη

Μέσω της κυριαρχικής ισότητας κάποιοι υποστηρίζουν ότι υπάρχει και τέταρτος στόχος που δεν είναι άλλος από την ομηροποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά τη λύση. Υπό την έννοια ότι το τ/κ κοινοβούλιο θα μπορούσε να μπλοκάρει σημαντικές αποφάσεις της κεντρικής κυβέρνησης. Αυτό όμως θα μπορούσε να ισχύσει και με όσα έχουν συζητηθεί μέχρι στιγμής περί πολιτικής ισότητας, όπως περιέχονται στο κοινό ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014, το οποίο αποδέχεται η ε/κ πλευρά.

Πολιτικά στην ακραία του ερμηνεία, όλοι κατανοούν τι είναι αυτό που διεκδικούν οι Τ/Κ το οποίο μπορεί να φτάσει έως και τη λειτουργία δύο ανεξάρτητων κρατών εντός της ΕΕ. Απέναντι στο αίτημα αυτό εγείρονται άλλα πολιτικά και κυρίως νομικά θέματα που υπερβαίνουν το μέγεθος των αξιώσεών τους, κυρίως αν επιθυμούν να αποτελούν μέρος της ΕΕ. Ποιο είναι το γνωστό ευρωπαϊκό κεκτημένο μέχρι στιγμής;

Η Κύπρος ανήκει στο σύνολό της στην ΕΕ. Η ΕΕ αποδέχεται ως μέλη της κράτη και όχι ομόσπονδες πολιτείες. Η Γερμανία είναι ένα κράτος μέλος παρότι έχει 16 ομόσπονδα κρατίδια. Το ίδιο ισχύει και στο Βέλγιο. Οι χώρες αν θέλουν να αποχωρήσουν από την ΕΕ, όπως έγινε στην περίπτωση της Βρετανίας, αποχωρούν στο σύνολό τους. Για παράδειγμα η Σκωτία δεν ήθελε να αποχωρήσει αλλά την υποχρέωσε η ΕΕ να το κάνει. Αντιστρόφως ομιλούντες, όταν η Καταλωνία διεκδίκησε απόσχισή της από την Ισπανία, η ΕΕ της έδειξε την πόρτα της εξόδου.

Αυτό που ζητούν οι Τ/Κ δεν έχει ξαναγίνει. Δηλαδή να ενταχθούν στην ΕΕ αλλά να έχουν στο χέρι συμφωνία για δικαίωμα νόμιμης απόσχισης για να μπορούν έτσι (στην ηπιότερή του μορφή) να εκβιάζουν την κεντρική κυβέρνηση. Υπάρχει προηγούμενο για το αντίστροφο. Η Τσεχοσλοβακία διαλύθηκε σε δύο κράτη το 1993 και στη συνέχεια αυτά το 2004 εντάχθηκαν στην ΕΕ ως ανεξάρτητα. Εκ των πραγμάτων η ΕΕ δεν μπορεί να αναγνωρίσει το αίτημα των Τ/Κ χωρίς αλλαγή των συνθηκών, ώστε να επιτρέπει σε ομόσπονδα κρατίδια να αυτονομούνται εντός της ΕΕ. Τότε θα διαλύονταν χώρες όπως η Γερμανία (Βαυαρία), το Βέλγιο (Φλαμανδοί – Βαλόνοι), η Ιταλία (Βόρειος Ιταλία), η Ισπανία (Καταλωνία, Χώρα των Βάσκων), ακόμα και η Γαλλία (απόσχιση Κορσικής).

Ο κ. Τατάρ τη βδομάδα που πέρασε μίλησε υποτιμητικά για την εμπλοκή της ΕΕ στις συνομιλίες στο πλαίσιο της πενταμερούς. Αν όμως αναζητείται λύση εντός της ΕΕ η συμμετοχή της είναι αναγκαία. Ακόμα και ο ίδιος να μην πιστεύει στην ΕΕ, ενεργοί της πολίτες είναι οι Τ/Κ οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι κάτοχοι ευρωπαϊκού διαβατηρίου. Υπάρχει και κάτι που αφορά τη μεγάλη εικόνα. Η Τουρκία θέλει επέκταση και εμβάθυνση των σχέσεών της με την ΕΕ. Εν ολίγοις είναι τουλάχιστον αστείο ο κ. Τατάρ να λέει ότι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μπορούν να διακινούνται στους διαδρόμους γύρω από την πενταμερή, αλλά ο ίδιος να αποτελεί την επομένη της λύσης μέλος του συμβουλίου αρχηγών με δικούς του όρους.

Συμπερασματικά, η λύση εντός της ΕΕ είναι ο σωστός συμβιβασμός και θα αποτελέσει ευλογία και για τους Ε/Κ και για τους Τ/Κ. Θα μετριάσει σημαντικά τις παρεμβάσεις τρίτων χωρών στην Κύπρο και κυρίως θα δώσει την ευκαιρία στους πολίτες της ομοσπονδίας να συνεργαστούν εντός ενός δημοκρατικού πλαισίου. Προσφέροντάς τους προοπτική συνεργασίας, ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία τους.

 

Νεαρός κατήγγειλε στην Αστυνομία μοναχό για σεξουαλική παρενόχληση από τα 12 του και για 10 χρόνια

 

«Η τελευταία ζαριά του Αβέρωφ» του Κρίτωνα Καψάλη

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.