Φόρμα αναζήτησης

Στα μπαλκόνια σαν καναρίνια στο κλουβί

Για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την πανδημία του κορωνοϊού χρειαζόμαστε δύο βασικά πράγματα. Από τη μια ένα σοβαρό κράτος και από την άλλη μια σοβαρή κοινωνία. Ίσως κάποιος να υποστηρίξει ότι αυτά τα δύο είναι συγκοινωνούντα δοχεία και πιθανόν να έχει απόλυτο δίκιο. Για σκοπούς ανάλυσης, πάντα, επιτρέψτε μου εν πρώτοις να τα διαχωρίσουμε.

 

Τα σοβαρά κράτη

Η Κύπρος σε γενικές γραμμές συμπεριφέρεται ως σοβαρό κράτος στη διαχείριση της πανδημίας, με έναν υπουργό Υγείας που πασχίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ως σοβαρό κράτος κινείται η χώρα μας και στο θέμα των οικονομικών επιπτώσεων από την πανδημία, με τους υπουργούς Οικονομικών και Εργασίας να εξαντλούν κάθε περιθώριο για να κρατήσουν την οικονομία και την αγορά ζωντανές.

Σε ό,τι αφορά το θέμα της απαγόρευσης εισόδου στην Κύπρο μερικών χιλιάδων Κυπρίων πολιτών που βρίσκονται στο εξωτερικό, χωρίς σε αυτό τον αριθμό να περιλαμβάνω άλλες 20.000 περίπου φοιτητές, θεωρώ το μέτρο πρόχειρο και κυρίως αντιδημοκρατικό, παρά τις χαλαρώσεις που προέκυψαν τις τελευταίες μέρες. Επιτρέψτε μου να επεκταθώ σε αυτό το θέμα:

* Κράτη όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Ελλάδα, ακόμα και η Τουρκία έβαλαν ειδικές πτήσεις για να μεταφέρουν τους υπηκόους τους πίσω στη χώρα. Η Κύπρος, αντί αυτού, ζήτησε πιστοποιητικό καθαρότητας, για να τους βάλει μετά σε καραντίνα. Ερώτηση κρίσεως: Δηλαδή αν ένας Κύπριος πολίτης αποδειχθεί ότι έχει κορωνοϊό δεν μπορεί να επιστρέψει στην πατρίδα του; Μόνο στους υγιείς επιτρέπεται η επιστροφή κι αυτή υπό όρους; Ευτυχώς που οι ξένες χώρες αρνούνται να εκδώσουν αυτό το πιστοποιητικό γιατί θα αναφύονταν άλλα, χειρότερα φιλοσοφικά προβλήματα. Όσοι τα ζήτησαν πάντως αντιμετώπισαν τη χλεύη των ξένων ιατρικών υπηρεσιών. Η απάντηση που πήραν υπήρξε κυρίως κυνική: “Εμείς προσπαθούμε να φέρουμε τους δικούς μας πολίτες πίσω στη χώρα, κάνουμε τεστ σε άτομα με συμπτώματα στη χώρα μας και η Κυπριακή Δημοκρατία αμόλησε 30.000 Κύπριους να ζητούν τεστ και πιστοποιητικά γιατί δεν τους θέλει πίσω;”

 

* Υπό μορφή έκπτωσης κάποιοι θα μπορούσαμε να δεχτούμε την παραμονή φοιτητών στο εξωτερικό. Με πειθώ βέβαια και όχι με απαγορευτικά μέτρα. Και με κίνητρα, όπως τα 750 ευρώ ή και περισσότερα ακόμα. Κυρίως, όχι με απάτες. Διότι δεν μπορεί η κυβέρνηση να γνωρίζει ότι είναι σχεδόν αδύνατο να πάρει κάποιος πιστοποιητικό υγείας για τον κορωνοϊό αλλά να επιμένει στο μέτρο απλώς για να εμποδίσει κάποιον να επιστρέψει στη χώρα του. Είναι επίσης παράλογο να ζητά η κυβέρνηση πιστοποιητικό μέχρι 4 μέρες πίσω, και στη συνέχεια να επιβάλλει το μέτρο της καραντίνας, διότι μπορεί να πάρει κάποιος το πιστοποιητικό και να κολλήσει κορωνοϊό στο αεροδρόμιο όταν έρχεται. Απ’ αυτό και μόνο φαίνεται ότι το πιστοποιητικό είναι παντελώς άχρηστο, ζητήθηκε δε εκ του πονηρού για να καλύψει άλλα προβλήματα. Του τύπου ότι αν επέστρεφαν 30.000 άτομα από το εξωτερικό δεν θα μπορούσε να έχει τις ανάλογες κλίνες για καραντίνα. Εν ολίγοις τις ανεπάρκειές μας δεν μπορούμε να τις παρουσιάζουμε ως σώφρονα πολιτική.

 

* Κατηγορηματική είναι η διαφωνία μας σε σχέση με την αρχική άρνηση επιστροφής των πολιτών της Δημοκρατίας που βρέθηκαν στο εξωτερικό για ιατρικούς, για επιχειρηματικούς, για κοινωνικούς ή ακόμα και για λόγους τουρισμού. Αυτοί οι πολίτες δεν έχουν διαμερίσματα στο εξωτερικό, ούτε τα εμβάσματα των γονιών τους όπως οι φοιτητές. Πού θα μπορούσαν να διαμείνουν αν δεν έχουν και τα λεφτά; Ευτυχώς λοιπόν που σε αυτή την κατηγορία πολιτών υπήρξε μια χαλάρωση και σιγά-σιγά οι άνθρωποι άρχισαν να επιστρέφουν με πάσο. Εκτός βέβαια κι αν πίστευε κανείς ότι θα μπορούσαν όλοι να επιβιώσουν στο εξωτερικό με τα τσεκ που ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης, δίκην Μητέρας Τερέζας, καλούσε τους Κυπρίους να πάνε να εισπράξουν από τις πρεσβείες. Προφανώς εξαιτίας αυτής της δήλωσης οι περισσότεροι πρέσβεις τα πήραν στο κρανίο και δεν απαντούσαν στα τηλέφωνα.

Εν κατακλείδι, πιστεύω ότι υπ’ αυτές τις συνθήκες κάθε σοβαρός Κύπριος για λόγους και μόνο αξιοπρέπειας θα έπρεπε μάλλον να υποβάλει αίτημα πολιτικού ασύλου στη χώρα διαμονής του και όχι αίτημα έκδοσης πιστοποιητικού για τον κορωνοϊό. Όταν μια χώρα τόσο εύκολα απεμπολεί τη σχέση της με τους πολίτες της -είτε είναι επαγγελματίες είτε φοιτητές- δεν μπορεί να λογίζεται σοβαρή, αφού από μόνη της υπονομεύει τη συνοχή της, αλλά κυρίως τη συνταγματική υπόστασή της.

 

Σοβαροί πολίτες

Πέρα από την πολιτεία, σοβαροί σε δύσκολες συνθήκες πρέπει να είμαστε κι εμείς οι πολίτες. Ας δούμε μερικές εκφάνσεις της συμπεριφοράς των Κυπρίων, οι οποίες υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να περιστρέφονται γύρω από μερικές μαγικές λέξεις: Αλληλεγγύη, αδελφοσύνη, ανθρωπισμός.

* Μόλις πήρε η κυβέρνηση, υπό την πίεση των influencers του διαδικτύου, τα πρώτα αυστηρά μέτρα κατά της επιστροφής συμπολιτών μας από το εξωτερικό, υπήρξε μια ισοπεδωτικά θετική έως ρατσιστική αντίδραση: “Μπράβο. Να μην επιστρέψει κανένας πίσω. Να μείνουν όλοι στο εξωτερικό. Δεν μπορούν να θέσουν την κυπριακή κοινωνία σε κίνδυνο. Βρίσκονται στο εξωτερικό, να μείνουν εκεί μέχρι να περάσει το κακό. Μπράβο στον Αναστασιάδη που πήρε μέτρα και απέδειξε ότι είναι ηγέτης. Δεν μπορούμε να τους φέρουμε να μας κολλήσουν όλους”.

* Όταν τις επόμενες μέρες η λογική επέβαλε χαλάρωση κάποιων μέτρων ώστε να επιστρέψουν κάποιες κατηγορίες πολιτών, άλλαξε το τροπάρι: “Ανέκαθεν οι κυπριακές κυβερνήσεις είχαν στις προτεραιότητές τους την ικανοποίηση των πιο κακομαθημένων και αππωμένων συμπολιτών μας. Χαλάρωσαν τα μέτρα για να τους φέρουν πίσω. Ανίκανοι ο Αναστασιάδης και η κυβέρνησή του να επιβάλουν μέτρα”.

 

Στην Κύπρο αυταπατόμαστε αν νομίζουμε ότι τελικά κυβερνά ο Αναστασιάδης ή κυβερνούσε ο Χριστόφιας ή ο Τάσσος. Η φράση ότι “όποιος περάσει έξω από το Προεδρικό και παίξει μιαν πουρού, τότε η κυβέρνηση αλλάζει πολιτική” μάλλον έχει μια δόση αλήθειας.

Εμπειρικά ομιλών, έχω την εντύπωση ότι (ειδικά αυτές τις μέρες) δεν λειτουργούμε ως δημοκρατία. Υπάρχει ένα μικρό σκεπτόμενο ποσοστό πολιτών, με το υπόλοιπο ποσοστό, ανεξαρτήτως κομμάτων, να ενσωματώνεται, σε κάθε περίπτωση και σε κάθε πρόβλημα, σε μια συμπαγή ομάδα η οποία (τελευταία λόγω και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης) καταφέρνει να τρομοκρατεί τους πάντες. Εξάλλου όλοι αυτοί ως πλειοψηφία εκλέγουν και τους πολιτικούς που έχουμε. Οι οποίοι δεν μπορεί και δεν είναι δυνατόν να είναι πολύ καλύτεροι από τον όχλο που τους ψηφίζει.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του όχλου συμφεροντολόγων ο οποίος, όπως προείπα, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συνευρίσκεται καθημερινά και επιβάλλει την αλλοπρόσαλλη βούληση του;

* Είναι άτομα που ξαφνικά λόγω κυρίως του facebook την είδαν Statesmen. Παλαιότερα ήταν ειδικοί επί του ΧΑΚ, των αξιών της γης, των τραπεζών. Σήμερα έχουν μετατραπεί σε γιατρούς και λοιμωξιολόγους. Με τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαροφάνεια γράφουν τη μεγαλύτερη ανοησία και εισπράττουν likes με τη σέσουλα.

* Είναι άτομα φοβικά και θρησκόληπτα, κατ’ επέκταση φανατικοί και εν πολλοίς ρατσιστές. Φοβούνται τους Τουρκοκύπριους, τους μετανάστες, τον κωρονοϊό για τον οποίο μίλησαν πριν 200 χρόνια οι προφήτες και βεβαίως σήμερα φοβούνται και τους Ελληνοκύπριους που βρέθηκαν εκτός Κύπρου και τολμούν… “οι αππωμένοι” να θέλουν να επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα τους.

 

 Χαρτογράφηση

Tα άτομα αυτά προέρχονται από όλες τις τάξεις ανεξαρτήτως αν κατέχουν πτυχία ή αν είναι λιμενεργάτες ή οικοκυρές και όλοι μαζί συναρθρώνουν μια πολυσυλλεκτική ομάδα η οποία, προφανώς εν αγνοία της, έχει ως πολιτικό εργαλείο επιβολής τη ρήση “οι ηλίθιοι είναι αήττητοι”.

* Μιλούμε για τους οδηγούς λεωφορείων που κατέβηκαν στη μέση του δρόμου όταν κατάλαβαν ότι μετέφεραν άτομα που θα έμπαιναν σε καραντίνα. Γιατί οι οδηγοί λεωφορείων δεν φοράνε μάσκες; Διότι είναι ανεύθυνοι, αλλά και διότι κάποιοι υπεύθυνοι φρόντισαν να μην έχουμε μάσκες. Οπότε για λόγους ασφαλείας αυτοί που μπαίνουν σε καραντίνα πρέπει να πηγαίνουν στο Τρόοδος περπατητοί;

 

* Μιλούμε για τους δημοσίους υπαλλήλους οι οποίοι αρνήθηκαν να μεταβούν στις Πλάτρες να ετοιμάσουν τα κτήρια της καραντίνας πριν καν πάνε οι φοιτητές. “Κάμε μου πειθαρχική” είπε ένας στον υπουργό του. Θα εξεταστεί μετά από 10 μήνες. Ανάγκασαν τον υπουργό να εκδώσει διάταγμα για να μπορεί να τους επιτάσσει.

 

* Μιλούμε για τους ξενοδόχους που αποδέχτηκαν να ενοικιάσουν ξενοδοχεία για καραντίνα αλλά δεν βρίσκουν ξενοδοχοϋπαλλήλους να τα ανοίξουν όλα επιτρέποντας έτσι σε όσους Κύπριους το επιθυμούν να επιστρέψουν. Η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να δώσει 15 εκατ. ευρώ σε 20.000 φοιτητές για να μείνουν στο εξωτερικό. Θα μπορούσε αυτά τα λεφτά να δοθούν σε κυπριακά ξενοδοχεία που θα μείνουν κλειστά λόγω πανδημίας. Θα μπορούσαμε, λένε κάποιοι, να τα ανοίξουμε με νοσοκόμους, αλλά πού να τους βρούμε; Κι αυτοί που υπάρχουν μπήκαν -λόγω βλακείας- σε καραντίνα μαζί με τα τρία μεγαλύτερά μας νοσοκομεία.

 

* Μιλούμε για τους δημοσίους υπαλλήλους που όταν άκουσαν ότι μπορούν να εργάζονται από το σπίτι με μειωμένες απολαβές αρνήθηκαν. Όταν την επομένη λέχθηκε ότι όσοι εργάζονται από το σπίτι θα παίρνουν κανονικό μισθό, όλοι ξαφνικά ανακάλυψαν την τηλεργασία.

 

* Μιλούμε για τους χιλιάδες καθηγητές που είδαν το κλείσιμο των σχολείων ως επιπρόσθετες διακοπές. Όταν τους είπαν να προσαρμοστούν στη λογική της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, πολλοί κάνουν ότι δεν έχουν ξαναδεί κομπιούτερ στη ζωή τους. Πολύ περισσότερο η πλειοψηφία των επιθεωρητών που ακόμα μοιράζουν φυλλάδια.

 

* Μιλούμε για πολλούς προσωπικούς γιατρούς του ΓεΣΥ οι οποίοι ξεσκίστηκαν να διαπραγματευθούν 250.000  ευρώ τον χρόνο και σήμερα δεν απαντούν τα τηλέφωνα και δεν δέχονται τους ασθενείς τους για να μην κολλήσουν κορωνοϊό, σύμφωνα με τις καταγγελίες του υπουργού Υγείας. Κάποιοι από αυτούς -αφού βρέξει-χιονίσει εισπράττουν- έκλεισαν τα ιατρεία τους και πήγαν σπίτι. Κι αυτοί, εξευτελίζοντας τον όρκο του Ιπποκράτη, ανάγκασαν τον υπουργό να τους επιτάξει.

 

* Μιλούμε για τους γιατρούς γενικά του ΠΙΣ οι οποίοι δήλωναν ότι είναι έτοιμοι να βοηθήσουν. Όταν όμως ο υπουργός Υγείας ζήτησε εθελοντές για τα ιατρεία γρίπης ουδείς εμφανίστηκε. Ας λύσει το πρόβλημα του κορωνοϊού η υπηρεσία 1420 από τηλεφώνου. Επιτάχθηκαν λοιπόν και οι κλινικές. Αλλά και πάλι την επομένη της επίταξης ο ένας γιατρός αρρώστησε, της νοσοκόμας της αρρώστησαν τα παιδιά, του άλλου του έσκασε λάστιχο καθώς πήγαινε, ενώ και τα μισά αυτοκίνητα των επιταχθέντων δεν ξεκινούσαν το πρωί…

 

* Μιλούμε για κάποιους φανατικούς θρησκόληπτους που επιμένουν να συναθροίζονται στις εκκλησίες αφού ο Θεός τους προστατεύει από τον κορωνοϊό, οπότε μπορούν να κινούνται ως υγειονομική βόμβα ανάμεσα στους συνανθρώπους τους μόλις βγουν από τους ναούς. Πιστεύω ότι ο Αρχιεπίσκοπος χειρίστηκε σωστά το θέμα. Αν κάποιοι μητροπολίτες επιμένουν διαφορετικά και καλούν τον κόσμο να πεθάνει ευαρεστώντας τον Θεό, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έχει άλλη επιλογή από του να ακολουθήσει γραμμή Κυριάκου Μητσοτάκη που έκλεισε τους ναούς.

 

* Μιλούμε, τέλος, για κάποιους νεαρούς που συναθροίζονται ανά εικοσάδες σε σπίτια και πίνουν τα ποτά τους και κάτι κυρίες που μαζεύονται και παίζουν ολονύκτια μπιρίμπα. Εξαιτίας αυτών να δείτε που θα θυμηθούμε σύντομα και το κέρφιου της αποικιοκρατίας. Αυτοί θα αναγκάσουν την κυβέρνηση να επιβάλει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και τότε να δείτε τσιατιστά που έχουμε να πούμε, φυλακισμένοι σαν καναρίνια στο κλουβί, από τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών.

 

Το θλιβερό συμπέρασμα

Τι συμπέρασμα συνάγεται από τα πιο πάνω;

Από τη μια έχουμε ένα κράτος που όντως παλεύει αλλά υπάρχουν στιγμές που συμπεριφέρεται ως πανικόβλητο.

Από την άλλη συμπεραίνεται ότι το πλειοψηφικό ρεύμα του λαού κινείται κυρίως από στενοκεφαλιά, ιδιοτέλεια και συμφέρον. Η ιδιοτέλεια και το συμφέρον είναι οι δύο “αρετές” με τις οποίες έχει εμβολιαστεί διαχρονικά το DNA του κυπριακού όχλου. Οι παλιότεροι έλεγαν ότι για να βγει μια παροιμία έπρεπε κάποιος να νηστέψει 40 μέρες. Μετά από 40 μέρες νηστεία κάποιος σοφός Κύπριος έβγαλε την πιο χαρακτηριστική παροιμία η οποία προσιδιάζει στο ήθος και τον χαρακτήρα μας: “Απόν φορτώνει πόσσω σου, τάνα του να φορτώσει”. Αυτοί είμαστε.

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.