Φόρμα αναζήτησης

Ποιοι στοιχηματίζουν υπέρ της λύσης του Κυπριακού;

Πώς ξεκίνησε η νέα κινητικότητα στο Κυπριακό, και κυρίως ποιες οι προοπτικές της τις επόμενες δύο βδομάδες στη Νέα Υόρκη; Από τον Ιούλιο του 2017 μέχρι τον Αύγουστο του 2019 είδαμε τις δύο πλευρές να επιδίδονται σε ένα ανούσιο παιχνίδι επίρριψης ευθυνών, με την Τουρκία ταυτόχρονα να δημιουργεί νέα τετελεσμένα στην ξηρά και κυρίως στη θάλασσα με τις δύο γεωτρήσεις του Fatih και του Yavouz. Η επικοινωνία βεβαίως μεταξύ όλων των πλευρών δεν χάθηκε ποτέ.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά αναλώθηκε σε αυτό το διάστημα σε κινήσεις αντιμέτρων προς δύο κατευθύνσεις. Πρώτον, επενδύοντας στο παιχνίδι των Τριμερών και δεύτερο κινούμενη εντός των ευρωπαϊκών σωμάτων ζητώντας κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Σε ό,τι αφορά το παιχνίδι των Τριμερών, αυτό που αποδείχτηκε τελικά στην πράξη είναι ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο ΥΠΕΞ Νίκος Χριστοδουλίδης χρησιμοποιήθηκαν κυρίως ως εργαλεία στην προεκλογική του Βενιαμίν Νετανιάχου. Ούτε η ΑΟΖ μας θωρακίστηκε, ούτε καν το γεωτρητικό μας πρόγραμμα συνεχίστηκε απρόσκοπτα. Απεναντίας. Σε ό,τι αφορά τα ευρωπαϊκά μέτρα κατά της Τουρκίας, σίγουρα λέχθηκαν πολλά και έγιναν πολύ λίγα. Το κεφάλαιο Τουρκία για την ΕΕ είναι σίγουρα ευρύτερο και πιο πολύπλοκο από τις παραμέτρους του Κυπριακού.

Η τουρκοκυπριακή πλευρά σε όλο αυτό το διάστημα διά του κ. Ακιντζί επαναβεβαίωνε την προσήλωσή της στη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, στην πράξη ωστόσο λόγω αποτελμάτωσης των συνομιλιών ο Μουσταφά Ακιντζί τέθηκε στο περιθώριο, με τον Κουντρέτ Όζερσαϊ να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε συνεννόηση με την Άγκυρα. Ο κ. Όζερσαϊ μάλιστα κατάφερε να έχει μυστική (αρχικά) συνάντηση και με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, συνάντηση την οποία αξιοποίησε επικοινωνιακά στα κατεχόμενα εις βάρος του Μουσταφά Ακιντζί, ενώ στη συνέχεια προσπάθησε να κερδίσει πόντους ανοίγοντας το θέμα του Βαρωσιού.

Η νέα φάση

Στις 9 Αυγούστου 2019 οι δύο ηγέτες Νίκος Αναστασιάδης και Μουσταφά Ακιντζί συναντήθηκαν σε μια προσπάθεια να ανακτήσουν μέρος της πρωτοβουλίας στο Κυπριακό.

  • Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, δύο χρόνια μετά το Κραν Μοντανά είδε την τακτική του να μην αποδίδει καρπούς. Στο διάστημα αυτό επιχείρησε άτυπα να θέσει παρασκηνιακά το θέμα του φυσικού αερίου (ξεκίνησε από τον Κραν Μοντανά και στη συνέχεια σε συναντήσεις εντός του 2018 στη Νέα Υόρκη με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου και τον Κουντρέτ Όζερσαϊ). Πίστευε ότι αν κατέληγε σε κάποια συμφωνία με την Τουρκία στη διαχείριση του φυσικού αερίου (του στυλ θα σας το πωλήσουμε όλο εσάς μετά τη λύση) κάτω από το τραπέζι, αυτό θα πρόσφερε πλεονεκτήματα στη διαπραγμάτευση του Κυπριακού πάνω στο τραπέζι, κυρίως σε ό,τι αφορά την ερμηνεία της πολιτικής ισότητας και της αποτελεσματικής συμμετοχής των Τ/Κ στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή έριχνε νέες ιδέες στο τραπέζι απλώς για να στείλει το μήνυμα στο Μουσταφά Ακιντζί ότι θα εγκαταλείψει την ομοσπονδία και θα τον αφήσει όμηρο στα χέρια της Τουρκίας. Η τακτική αυτή θα μπορούσε ίσως και να είχε αποδώσει κάτι αν τα αποτελέσματα των γεωτρήσεων της ΕXXON αρχές του 2019 επιβεβαίωναν τις τρισδιάστατες απεικονίσεις που ο Νίκος Αναστασιάδης κρατούσε στα χέρια του περί τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2018, με βάση τις οποίες ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου γούρλωσε τα μάτια του. Τα θεωρητικά νούμερα επίσης δελέασαν τον Ταγίπ Ερντογάν ώστε να σταμάτησε στη μέση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και να τον χαιρετίσει. Το τρυπάνι της EXXON δυστυχώς στη Δελφύνη, λόγω πορώδους πετρώματος, αντί 60 τρισ. κυβ. πόδια έδειξε ένα μηδενικό και στον Γλαύκο 5-8 τρισ. κυβ. πόδια φυσικό αέριο, ποσότητες βέβαια που δεν αρκούσαν στην αλλαγή των όρων του παιχνιδιού στο Κυπριακό. Νομοτελειακά, τα αποτελέσματα αυτά σήμαναν τη λήξη του τέλους της τακτικής Αναστασιάδη, αφού ήδη άνοιξε τα χαρτιά του, επιτρέποντας στην Τουρκία να κλιμακώσει την πολιτική μέσης ισχύος γύρω από την Κύπρο. Δηλώνοντας μεν έτοιμη να παρακαθίσει σε διαπραγματεύσεις για λύση του Κυπριακού, αλλά την ίδια στιγμή στέλνοντας τα γεωτρύπανά της με συνοδεία αντιτορπιλικών να τρυπούν και να αμφισβητούν την κυπριακή ΑΟΖ. Από τη στιγμή που ανέλυσε την τακτική Αναστασιάδη, δεν ήταν διατεθειμένη να του αφήσει ένα τέτοιο πλεονέκτημα ξανά στο μέλλον, οπότε διά των κανονιοφόρων αποφάσισε να επιχειρήσει να βάλει το φυσικό αέριο πάνω στο τραπέζι. Αν κρίνουμε από την προχθεσινή ομοβροντία αντιδράσεων Τούρκων αξιωματούχων στην απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να αδειοδοτήσει το οικόπεδο 7 στις Total και Eni, μάλλον θα πρέπει να αναμένουμε πολύ πιο σοβαρές κινήσεις αν οι επαφές για το Κυπριακό περί το τέλος του μηνός στη Νέα Υόρκη δεν τελεσφορήσουν. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναδίπλωσε την τακτική του, απεμπόλησε προς το παρόν τις όποιες νέες ιδέες είχε για το Κυπριακό και δεσμεύτηκε να πάει στη Νέα Υόρκη επιμένοντας ότι στο τραπέζι βρίσκεται μόνο η λύση διζωνικής ομοσπονδίας.
  • Κάπως έτσι βρήκε τον μίτο της Αριάδνης ώστε να σταματήσει η περιπλάνησή του στον Λαβύρινθο, για να συναντηθεί ξανά με τον Μουσταφά Ακιντζί. Ο Τ/Κ ηγέτης μετά το Κραν Μοντανά επέμενε να δηλώνει σε κάθε περίπτωση ότι ο λόγος της αποτυχίας των συνομιλιών είναι ότι οι Ε/Κ και ο Νίκος Αναστασιάδης δεν επιθυμούν να αναγνωρίσουν πραγματικά την πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων. Αυτή η θέση είναι εν μέρει αληθής. Οι Τ/Κ δεν συζητούν μόνο την πολιτική τους ισότητα στο τραπέζι, αλλά θέτουν και τα συμφέροντα της Τουρκίας. Την ίδια στιγμή επέμενε ότι σε περίπτωση επανέναρξης των συνομιλιών θα έπρεπε να τεθούν αυστηρά χρονοδιαγράμματα για κατάληξη των συνομιλιών, συμπεριλαμβανομένης και της υπόδειξης ημερομηνίας για διεξαγωγή των δημοψηφισμάτων. Πρόσθετα, δεν ήταν σε θέση ακόμα και να αναφερθεί σε  θέματα μείζονος σημασίας για τους Ε/Κ όπως οι εγγυήσεις, αφού η Τουρκία εδώ και αρκετούς μήνες τον έχει παραμερίσει από κεντρικό της συνομιλητή. Με αυτά ως δεδομένα, ο Μουσταφά Ακιντζί εξωθείτο από την Τουρκία να μην είναι υποψήφιος για τις επόμενες τ/κ εκλογές την άνοιξη. Για να θωρακίσει την υποψηφιότητά του χρειαζόταν ξανά τα αντανακλαστικά της τ/κ κοινότητας, η οποία πιστεύει ότι μέσω της λύσης και της ένταξης στην ΕΕ θα μπορέσει να διασώσει την ταυτότητά της και τα πραγματικά της συμφέροντά της. Τα οποία δεν ταυτίζονται πάντα με αυτά της Τουρκίας, ίσως όμως σε περίπτωση μιας καλής λύσης να μπορούσαν να συμπορευθούν εσαεί με αυτά των Ελληνοκυπρίων.  Η μόνη διέξοδος λοιπόν που είχε ο Μουσταφά Ακκιντζί ήταν να τερματίσει τις απόλυτες προσεγγίσεις και να χαμηλώσει τις προϋποθέσεις που έθετε για συνάντηση με τον Νίκο Αναστασιάδη, αποδεχόμενος ενώπιον της κ. Λουτ επανέναρξη των διαπραγματεύσεων χωρίς αυστηρά χρονοδιαγράμματα. Στο πλαίσιο μάλιστα της προεκλογικής του τακτικής μάλλον θα προτιμούσε να διεξαχθεί μια άτυπη πενταμερής τέλος αυτού του χειμώνα, να κλείσουν οι όροι αναφοράς και να επανέλθει στον διάλογο αν επανεκλεγεί τέλος της άνοιξης του 2020.

Είναι αρκετό;

Το ερώτημα, βεβαία, που αιωρείται, λίγες μέρες πριν ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ συναντήσει τους κύριους Αναστασιάδη και Ακιντζί είναι αν, σε πρώτη φάση, αυτοί οι δύο έχουν την αναγκαία πολιτική βούληση να κάνουν ένα ακόμα βήμα μπροστά. Αν έθετε κάποιος το ερώτημα αυτό το 2015, η απάντηση θα ήταν σαφής. Ναι, έχουν την αναγκαία πολιτική βούληση και το δείχνουν σε κάθε περίπτωση. Σήμερα οι δύο ηγέτες, μετά από δεκάδες συναντήσεις μεταξύ τους και δύο διασκέψεις για το Κυπριακό, δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο. Δικαιολογημένα τίθεται και ένα ακόμα, για κάποιους, αγωνιώδες ερώτημα: Μπορούν αυτοί οι δύο σε επίπεδο ηθικής ετοιμότητας και πολιτικής αποφασιστικότητας να λύσουν το Κυπριακό; Μήπως στη Νέα Υόρκη θα παρακολουθήσουμε ακόμα μια παρτίδα κυπριακής τακτικής, με τον Νίκο Αναστασιάδη να θέλει να κερδίσει χρόνο με μοναδική του στρατηγική να βγάλει τη θητεία του χωρίς να χρεωθεί τη λύση του Κυπριακού, και τον Μουσταφά Ακιντζί να προσπαθεί να κερδίσει πόντους με στόχο την επανεκλογή του;

Από την άλλη βέβαια, και ορθώς υποδεικνύεται από αρκετούς, στη λύση του Κυπριακού δείχνει και θέλει να έχει λόγο και η Τουρκία. Το κύριο ερώτημα, το οποίο κατά καιρούς επιχειρούν να απαντήσουν διάφοροι αναλυτές, είναι τι θέλει η Τουρκία από την Κύπρο.

  • Θέλει μια λύση διζωνικής ομοσπονδίας για να διασφαλίσει πολιτικά και οικονομικά τους Τουρκοκυπρίους, η οποία (Ομοσπονδία) να λειτουργήσει στην πορεία ως ένα κανονικό κράτος μέλος της ΕΕ;
  • Θέλει μια λύση διζωνικής ομοσπονδίας με υπερεξουσίες της τ/κ κοινότητας για να μπορεί να ελέγχει και τους Ε/Κ και κατ’ επέκταση να δημιουργεί προβλήματα και να εκβιάζει την ΕΕ, όπως λέει σε κάθε περίσταση ο Πρόεδρος Αναστασιάδης;
  • Θέλει λύση δύο κρατών στην Κύπρο για να μπορεί να μιλά για ένα δεύτερο τουρκικό κράτος στην Ανατολική Μεσόγειο με ειδική αποστολή (π.χ. ως φορολογικός παράδεισος) όπως κάποιοι στην Ελλάδα παρουσιάζουν την Κυπριακή Δημοκρατία, ως δεύτερο δηλαδή ελληνικό κράτος;
  • Θέλει λύση δύο κρατών τα οποία να συνδεθούν υπό καθεστώς συνομοσπονδίας, αλλά ανά πάσα στιγμή να μπορούν να διαχωριστούν, όπως υποστηρίζει ο Όζερσαϊ;
  • Θέλει κάποια στιγμή να ενσωματώσει τα κατεχόμενα και να τα μετατρέψει σε επαρχία της Τουρκίας, ακολουθώντας το παράδειγμα της Ρωσίας με την Κριμαία, θέτοντας έτσι τέλος στο Κυπριακό;
  • Θέλει να συντηρεί το status quo αναμένοντας το επόμενο λάθος από τους Ε/Κ ούτως ώστε να βρει ευκαιρία να καταλάβει ολόκληρη την Κύπρο;

Το καλό για την Τουρκία και το κακό για τους Ε/Κ είναι ότι όλα τα σενάρια για την Τουρκία, κάποια βραχυπρόθεσμα, κάποια μεσοπρόθεσμα και κάποια μακροπρόθεσμα, μπορούν να τρέξουν. Έχει κερδίσει έναν πόλεμο στην Κύπρο, ελέγχει πλήρως το status quo, έχει γεωπολιτική ισχύ στην περιοχή και κυρίως μιαν εξωτερική πολιτική η οποία καταφέρνει διεθνώς να παίρνει τα εύσημα ακόμα και μέσα από εκθέσεις του ΟΗΕ για την εποικοδομητική της στάση στο Κυπριακό.

Απέναντι στην Τουρκία στέκεται η Κυπριακή Δημοκρατία η οποία ελέγχεται από μια μεγάλη ομάδα φοβισμένων Ε/Κ και η οποία διοικείται από ηγέτες τρίτης διαλογής. Οι οποίοι δεν μπορούν να διαβάσουν τα εμπλεκόμενα συμφέροντα, οι οποίοι έχουν χαθεί μέσα στα προσωπικά τους συμφέροντα, οι οποίοι αποφασίζουν κλαίγοντας ή με το πιστόλι στον κρόταφο και οι οποίοι έχουν πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τη μοναδική μας ευκαιρία για μια αξιοπρεπή λύση στο Κυπριακό, την οποία εδώ και 15 χρόνια μπορούσε να μας προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση.  Στο Μπούργκενστοκ το 2004 οι Ευρωπαίοι μας κατηγόρησαν ότι τους ξεγελάσαμε. Στον Κραν Μοντανά το 2017 και ο τελευταίος Ευρωπαίος αξιωματούχος αντιλήφθηκε ότι δεν είμαστε σοβαροί. Ο Γιούγκερ, όχι μόνο δεν θέλει να ξανακούσει για Κυπριακό, αλλά μας έκοψε ακόμα…και το χαλλούμι. Η Μογκερίνι μας χαιρετά εξ αποστάσεως, ο Τίμερμανς μας θεωρεί αστείους, ιδιαίτερα όταν πληροφορήθηκε ότι η Κύπρος αντιτάχθηκε στην ανάληψη της Προεδρίας της Κομισίον επειδή στο Κραν Μοντανά πίεζε για λύση του Κυπριακού, υιοθετώντας, κατά την κυπριακή εκδοχή, τις τουρκικές θέσεις.

Τι πραγματικά θέλει η Τουρκία;

Το 2004 τα πράγματα για την Τουρκία ήταν πιο απλά σε σχέση με τη λύση του Κυπριακού. Ο Ερντογάν ανέλαβε την εξουσία το 2001 ως μετριοπαθής τότε ισλαμιστής, η Τουρκία εκθειαζόταν από τη Δύση γιατί παρείχε ένα νέο δημοκρατικό μοντέλο διακυβέρνησης της τεράστιας μουσουλμανικής οικογένειας και, επιπλέον, αποτελούσε σταθερό πυλώνα του ΝΑΤΟ. Το Κυπριακό τότε για τον Ερντογάν, που τα προηγούμενα χρόνια καταδικαζόταν από τα δικαστήρια των Κεμαλιστών, ήταν πολύ πιο εύκολο θέμα. Δεν δίστασε γι’ αυτό εν μία νυκτί να εκπαραθυρώσει ακόμα και τον Ραούφ Ντενκτάς ο οποίος αντιτασσόταν στο σχέδιο Ανάν. Στα δημοψηφίσματα του 2004 για πρώτη φορά δοκιμάστηκε η αξιοπιστία της Τουρκίας, με την Άγκυρα και τους Τουρκοκυπρίους να περνούν το τεστ με ποσοστό 65% υπέρ μιας συμφωνίας. Αυτοί που απέτυχαν ήταν οι Ε/Κ, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος η έως τότε επιχειρηματολογία τους περί της αδιάλλακτης και κατοχικής Τουρκίας. ΄Εκτοτε σε καμιά έκθεση του ΟΗΕ, σε καμιά απόφαση της ΕΕ, η Τουρκία δεν κατονομάστηκε ως υπεύθυνη για το αδιέξοδο στο Κυπριακό.

Επί προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια, σε ό,τι αφορά την εξεύρεση αλγορίθμου λύσης του Κυπριακού, έμμεσα εισήλθε και το φυσικό αέριο με την πρώτη ανακάλυψη της Noble το 2011 στο οικόπεδο 12. Ο Δημήτρης Χριστόφιας διά των συγκλίσεων με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και τη συμφωνία διαμοιρασμού κατάφερε να κρατήσει το θέμα των  υδρογονανθράκων χαμηλά. Αντίθετα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ανέβασε τον πήχη στο πλαίσιο της τακτικής που αναλύθηκε προηγουμένως. Και σαν μην έφτανε αυτό, για να είναι πειστικός απέναντι στην Τουρκία ξεκίνησε μέσω των Τριμερών να συζητά μονομερώς την πώληση φυσικού αερίου στην Αίγυπτο και να ρίχνει στο τραπέζι ανεδαφικές προτάσεις περί κατασκευής του East Med για απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, εξυπηρετώντας περισσότερο το αφήγημα του απομονωμένου Ισραήλ παρά τα πραγματικά συμφέροντα της Κύπρου. Χρησιμοποίησε ακόμα το παράδειγμα του ανύπαρκτου East Med για να επιχειρηματολογήσει και εναντίον της πολιτικής ισότητας των Τ/Κ αναιρώντας συγκλίσεις που είχε αποδεχθεί από το 2015. Επρόκειτο για μια τακτική η οποία δεν είχε κανένα εχέγγυο πειστικότητας. Ούτε τα αποθέματα υπάρχουν για East Med, ούτε τα 7 δις βρίσκονται στο τραπέζι για την κατασκευή του, ούτε καν η μελέτη έχει γίνει για να κριθεί αν μπορεί να κατασκευαστεί τέτοιος αγωγός. Οπότε, το μόνο που κατάφερε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ιδιαίτερα μετά το Κραν Μοντανά, ήταν να επιταχύνει τις κινήσεις της Τουρκίας.

Επανερχόμαστε όμως στο ερώτημα: Τι λύση θέλει η Τουρκία; Μπορούν να κατατεθούν πολλές και πειστικές απόψεις επί του θέματος. Λόγω χώρου, ας επικεντρωθούμε σε αυτό που ο γράφων θεωρεί επικρατέστερο. Αν βάλουμε ένα φίλτρο και καθαρίσουμε το σκηνικό από τις δηλώσεις που κάνουν τα τελευταία χρόνια οι Τούρκοι αξιωματούχοι κυρίως για εσωτερική κατανάλωση, μπορούμε να εγκύψουμε περισσότερο στην ουσία.

  • Η Τουρκία δημοσίως υποστηρίζει ότι συζητά τα πάντα. Πιστεύω ότι λόγω διεθνούς κεκτημένου (ψηφίσματα, σχέδια κ.λπ.) δείχνει περισσότερο έτοιμη να παραμείνει προσηλωμένη στη λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Σήμερα είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα από ό,τι ήταν το 2004. Στα κατεχόμενα υπάρχει πολύ περισσότερος τουρκικός πληθυσμός που έχει στεριώσει μέσα από τουρκικές επενδύσεις.
  • Μόνο μέσω αυτής της λύσης μπορεί να αποκτήσει νόμιμη πρόσβαση στα αποθέματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, συμμετέχοντας στη διαμόρφωση της γεωπολιτικής στην περιοχή όπως επιθυμεί. Το bulling που ασκεί σήμερα στην Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να πάει μακριά. Μπορεί να ματαιώσει το γεωτρητικό της πρόγραμμα, αλλά από την άλλη και η Τουρκία, συμπεριφερόμενη ως πειρατικό κράτος, δεν θα κερδίσει τίποτα. Με λύση δύο κρατών απλώς θα έχει πρόσβαση στη βόρεια ΑΟΖ της Κύπρου που δεν έχει φυσικό αέριο. Διά της λύσης, η Ομοσπονδιακή Κύπρος θα μπορούσε να της διαθέσει ακόμα και ολόκληρα τα αποθέματά της, συνεργαζόμενη και με το Ισραήλ, αφού στο παζάρι σήμερα της περιοχής η Τουρκία προσφέρει τις καλύτερες τιμές. Η Αίγυπτος συζητά να αγοράσει από την Κύπρο φυσικό αέριο στα 3 δολάρια το κυβικό πόδι, ενώ η Τουρκία μπορεί να αγοράζει και 6 δολάρια διότι δεν έχει δικό της.
  • Η Τουρκία μέσω της διζωνικής στην Κύπρο θα έχει μια χώρα (λόγω και Τ/Κ) η οποία θα καθιερώσει την τουρκική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα της ΕΕ. Την ίδια στιγμή η Κύπρος θα μπορούσε να αποτελεί μια εναλλακτική οικονομική βάση για την Τουρκία, όπως αποτελεί σήμερα βάση για το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Ελλάδα και τη Ρωσία.

Εν κατακλείδι, τα πράγματα θα μπορούσαν να προχωρήσουν πιο γρήγορα στο Κυπριακό αν η Τουρκία, χωρίς εποικοδομητικές ή αντιπαραγωγικές ασάφειες, έδειχνε διάθεση ότι είναι έτοιμη να αλλάξει αφήγημα έναντι της Κύπρου, εγκαταλείποντας τις γεωστρατηγικές της φιλοδοξίες και αντιμετωπίζοντας την Κύπρο ως έναν μελλοντικό σύμμαχο και οικονομικό εταίρο. Δεν το κάνει δημόσια και μέσα από έναν καθαρό λόγο, με αποτέλεσμα η καχυποψία και ο φόβος των Ε/Κ να παραμένει στα ύψη. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι αυτές τις μέρες πήγε στη Νέα Υόρκη για να φορτωθεί ευθύνες. Θα εκπλαγεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αν έχει αυτή την εντύπωση, όπως εξεπλάγη και ο Τάσσος Παπαδόπουλος επίσης στη Νέα Υόρκη το Ιανουάριο του 2004. Αυτό που εξάλλου είναι απολύτως εμφανές αυτή τη στιγμή είναι ότι και οι δύο ηγέτες στην Κύπρο δεν δείχνουν ότι είναι έτοιμοι, οπότε αυτή την περίοδο κανένας δεν στοιχηματίζει υπέρ της λύσης του Κυπριακού.