Φόρμα αναζήτησης

Μουσταφά Ακιντζί: Ήρωας ή λαϊκιστής;

Κάποιοι αναλυτές εφημερίδων, σχολιογράφοι του facebook και εν γένει influencers στα social media δίνουν τις τελευταίες μέρες την εκδοχή τους για την κόντρα Ερντογάν-Ακιντζί με αφορμή την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία.

Την αφορμή ως γνωστόν έδωσε η τοποθέτηση του Μουσταφά Ακιντζί ότι η στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας στη Συρία, όπως έγινε και το 1974 στην Κύπρο, δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ειρηνευτική επιχείρηση. Σε αυτές τις επιχειρήσεις, όπως είπε, ρέει αίμα, για να διευκρινίσει: «Δεν μπορούν να με κατηγορούν επειδή τάσσομαι υπέρ της ειρήνης».

 

Η Τουρκία

Παρά τις δηλώσεις Ακιντζί, όλοι οι φίλοι Ε/Κ αναλυτές σπεύδουν με πάσα αντικειμενικότητα και σιγουριά να επισημάνουν ότι τον απόλυτο έλεγχο στα κατεχόμενα τον έχει η Τουρκία. Ότι όλα, το Κυπριακό, την οικονομία, την παιδεία, την υγεία και εν γένει την πολιτική ζωή στα κατεχόμενα ελέγχει η Άγκυρα. Ο σουλτάνος Ερντογάν, όπως λένε, αποφασίζει και διατάζει με αποτέλεσμα να μην κινείται κουνούπι, διότι οι Τ/Κ, αν αυτός θέλει, την επόμενη μέρα δεν θα έχουν ούτε ένα πιάτο φαΐ να φάνε.

Αυτή η επισήμανση, η οποία εν μέρει μπορεί να είναι και σωστή, εμπεριέχει μια τεράστια αντίφαση. Σε σημείο που ο συλλογισμός των influencers, όπως θα έλεγε στη Λογική του ο Αριστοτέλης, να μην ηχεί και τόσο έγκυρος.

Αν δηλαδή όλοι οι Τ/Κ είναι απολύτως εξαρτώμενοι από την Τουρκία, αν η Τουρκία ανά πάσα στιγμή μπορεί να τους στερήσει ακόμα και αυτό το πιάτο φαΐ που χρειάζονται για να ζήσουν, τότε πώς εξηγείται το φαινόμενο Ακιντζί;

Σε μια φάση που ολόκληρη η Τουρκία κοχλάζει από εθνικισμό, που οι αθλητές της, οι ποδοσφαιριστές της Εθνικής της ομάδας αλλά και ο τελευταίος Τούρκος πολίτης και πολιτικός χαιρετούν στρατιωτικά στα πεζοδρόμια και στο Κοινοβούλιο, πώς τόλμησε ο Ακιντζί από τη Λεμεσό να βγει και να πει, κόντρα στο εθνικό αφήγημα της Τουρκίας, ότι αυτό που κάνει στη Συρία δεν είναι ειρηνευτική επιχείρηση, αλλά αιματηρός πόλεμος; Πώς τόλμησε να πει στον Ερντογάν ότι αυτό που χρειάζεται είναι να σταματήσουν τα κανόνια να βρυχώνται και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τη Συρία;

 

Οι μετριοπαθείς

Κάποιοι μετριοπαθέστεροι αναλυτές σημειώνουν με θετικό πρόσημο τη στάση Ακιντζί προχωρώντας βεβαίως και σε μια απαραίτητη διευκρίνιση δίκην πολιτικής ορθότητας, ανάμεικτης με μπόλικη υποκρισία, έτσι για να δένει με τη ρήση «σκύλλον πλύννεις, σκύλλον λούσεις…». Ο Ακιντζί λοιπόν τα κάνει όλα αυτά σκόπιμα διότι είναι σε προεκλογική εκστρατεία και θέλει την ψήφο των Τουρκοκυπρίων.

Ακόμα και έτσι να έχουν τα πράγματα, ότι δηλαδή ο Μουσταφά κάνει προεκλογική, το επιχείρημα εναντίον του και πάλι όχι μόνον δεν είναι έγκυρο, αλλά μάλλον είναι και ανόητο.

Ας δεχτούμε ότι κάνει προεκλογική. Για να κάνεις όμως προεκλογική και να ζητάς να εκλεγείς από την πλειοψηφία των Τ/Κ πρέπει να ελπίζεις τουλάχιστον ότι με αυτά που λες θα βρεις κάποια ανταπόκριση. Για να το αντιληφθούμε όλοι με ε/κ όρους, είναι σαν να έβγαινε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης στον δεύτερο γύρο των προεδρικών διεκδικώντας την ψήφο των ΔΗΚΟϊκών και των ΕΔΕΚιτών με το σύνθημα ότι αγωνιζόμαστε για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με αποτελεσματική συμμετοχή των Τ/Κ και εκ περιτροπής προεδρία. Ποιος θα τον ψήφιζε; Απεναντίας όταν διακήρυξε ότι δεν θα επιτρέψει η πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων, που είναι πράκτορες της Τουρκίας, να μας κάνει προτεκτοράτο της Άγκυρας, αναθάρρησε ο κάθε πατριώτης του λεγόμενου Κέντρου αλλά και ο κάθε σκληροτράχηλος ΕΛΑΜίτης. Έτσι τον ψήφισαν και του έδωσαν την προεδρία με ποσοστό 56%.

Αν λοιπόν ο Μουσταφά Ακιντζί είναι εξίσου λαϊκιστής με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και λέει ό,τι θέλουν να ακούσουν οι ψηφοφόροι του, τότε όσα λέει εναντίον της Τουρκίας είναι αυτά που ασπάζονται οι Τ/Κ ψηφοφόροι, γι’ αυτό και προηγείται στις δημοσκοπήσεις με 36% ενώ ο Ερσίν Τατάρ που χειροκροτεί την Άγκυρα παίρνει 12%.

 

Συμπέρασμα

Με βάση τον πιο πάνω συλλογισμό ποια μπορεί να είναι η κατακλείδα; Είτε ο Ακιντζί είναι ιδεολόγος, είτε κάνει προεκλογική, απευθυνόμενος όμως σε ένα ακροατήριο που αποδέχεται τη γενική θέση που εξέφρασε ότι τα προβλήματα δεν λύνονται με πολέμους. Ότι δεν υπάρχουν γενναίοι πόλεμοι, αλλά σε αυτούς τους πολέμους ρέει άδικα το αίμα αθώων. Ότι εν τέλει οι διαφορές λύνονται με διαπραγματεύσεις; Αν τα λέει όλα αυτά γιατί είναι ιδεολόγος, τότε η πράξη του θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμα και ηρωική. Κι αυτό διότι η Τουρκία που ελέγχει τα πάντα, όπως λένε οι ειδικοί Ε/Κ αναλυτές, κάποια στιγμή θα του πάρει το κεφάλι ή θα βρεθεί να κάνει παρέα με τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν στο νησί Ιμραλί. Αν κάνει απλώς προεκλογική, αν δηλαδή κτυπά τις ευαίσθητες χορδές του κυπριωτισμού των Τ/Κ, τότε είναι ένας πετυχημένος λαϊκιστής αφού καταφέρνει σε όλες τις μέχρι στιγμής δημοσκοπήσεις να προηγείται. Και δεν προηγείται μόνο γιατί άσκησε κριτική στην Τουρκία για την εισβολή στη Συρία. Προηγείται κυρίως διότι με σταθερότητα υποστηρίζει τις προοπτικές επανένωσης της Κύπρου μέσω της λύσης ομοσπονδίας, την οποία αποδέχεται η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων, παρά τη στροφή της Άγκυρας μετά το Κραν Μοντανά.

Με λίγα λόγια, είτε με όρους ηρωισμού είτε με όρους λαϊκισμού, η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων βλέπει τη συμπεριφορά της Τουρκίας με κριτικό μάτι. Πώς να μην τη βλέπουν έτσι δηλαδή όταν, ξεκινώντας από τον Ερντογάν και φτάνοντας μέχρι τον προχθεσινό Τούρκο σχολιαστή ποδοσφαιρικών αγώνων, τους βρίζουν ως αχάριστους και αχαΐρευτους; Από την άλλη βέβαια προς κάθε προβληματιζόμενο πολίτη πρέπει να τεθεί και ένα ακόμα ερώτημα. Πόσο σουλτάνος τελικά είναι ο Ταγίπ Ερντογάν; Γιατί ένας σουλτάνος ανέχεται έναν υποβαθμισμένο πασά στη Λευκωσία να του αυθαδιάζει και να του αμφισβητεί ανέκκλητα φιρμάνια και φετφάδες;

 

Εμείς οι Ελληνοκύπριοι

Με βάση τα όσα λέχθηκαν πιο πάνω προκύπτει νομίζω ακόμα ένα εύλογο ερώτημα. Ποια είναι η στάση της δικής μας πλειοψηφίας; Ο Ακιντζί διά της εκλογής του περιχαρακώθηκε πίσω από μια πλειοψηφία Τ/Κ που έχουν συνέπεια, αφήνοντας πίσω τους την πολιτική Ντενκτάς του στυλ «εσείς απ’ εκεί, εμείς από ‘δώ». Θέλουν λύση ομοσπονδίας όπως απέδειξαν με την ψήφο τους το 2004, όχι για να γίνουν μειοψηφία των Ε/Κ, αλλά επιδιώκοντας λύση με εξασφαλισμένα τα πολιτικά τους δικαιώματα, την αποτελεσματική τους συμμετοχή στην κυβέρνηση με ταυτόχρονη και λειτουργική ένταξη της βόρειας Κύπρου στην ΕΕ.

Αυτή η στάση ξεκίνησε να αρθρώνεται επί Ταλάτ, προχώρησε όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο επί Έρογλου, ο οποίος εξελέγη παρά τις αντιδράσεις της Άγκυρας και συνεχίζεται επί Ακιντζί.

Από δικής μας πλευράς, ξεκινώντας με την εκλογή του Τάσσου Παπαδόπουλου μέχρι σήμερα, η ε/κ κοινωνία φαίνεται να μην έχει ξεκάθαρη άποψη για το πού πάμε και κυρίως τι θέλουμε. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναγνωρίζω ότι ήταν ηγέτης. Πήρε μια μετριοπαθή κοινωνία το 2003 που μετά από 15 χρόνια διακυβέρνησης Βασιλείου-Κληρίδη είχε συμφιλιωθεί με τον συμβιβασμό της ομοσπονδίας και τη μετέτρεψε σε μια βαθύτατα συντηρητική και φοβική κοινωνία με όχημα το βρικολάκιασμα του ε/κ εθνικισμού. Ο Δημήτρης Χριστόφιας αποδείχθηκε πολύ λίγος για να αντισταθεί σε αυτό το τέρας, αφού για την απελευθέρωσή του είχε βαρύτατες ευθύνες και ο ίδιος. Τέλος ο Νίκος Αναστασιάδης, ως τακτικιστής και κυρίως ως αμοραλιστής, βολεύτηκε με αυτό που βρήκε, αναπροσάρμοσε τον λόγο του και έθεσε ως μοναδικό του στόχο να νέμεται την εξουσία ως λάφυρο και όχι ως μέσο πολιτικής επίλυσης των εθνικών προβλημάτων μας.

Εν κατακλείδι εμείς οι Ε/Κ δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε πειστικά ότι διαθέτουμε καλύτερους ηγέτες από αυτούς που έχουν οι Τ/Κ και κυρίως ως πολίτες δεν μπορούμε να θεωρούμαστε καλύτεροι από τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας.