Φόρμα αναζήτησης

Η διαφθορά και η μη λύση του Κυπριακού

Μπορούμε, επιτέλους, όλοι μας να σταματήσουμε να υποκρινόμαστε και να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί ένα ομοσπονδιακό κράτος; [...]

Read More...

Το έχουν φαίνεται οι μέρες, οπότε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης κάνει όλες τις σοβαρές του δηλώσεις και τοποθετήσεις στο Κυπριακό σε διάφορα στρατόπεδα και ευαγή ιδρύματα που επισκέπτεται. Αντιλαμβανόμαστε ότι θα ακολουθήσει νέο κύμα σοβαρών τοποθετήσεων στις επόμενες μέρες μετά τις γιορτές όταν θα γυρίζει τα σωματεία να κόβει βασιλόπιτες.

Από το στρατόπεδο της Ευρύχου λοιπόν ο κ. Πρόεδρος κατακεραύνωσε τον Ακιντζί, ο οποίος διαμαρτύρεται ότι η τ/κ κοινότητα δεν θα γίνει μειονότητα. Άλλος πάλιν τούτος! Αλλά και ο Ακιντζί Κυπραίος είναι, τι περιμένατε; Συζητούμε λύση ομοσπονδίας, οι Τ/Κ θα γίνουν μέλος της ΕΕ χωρίς να κουνήσουν το δακτυλάκι τους, θα έχουν συνιστών κρατίδιο με πλειοψηφία πληθυσμού και εκ των πραγμάτων πλειοψηφία ιδιοκτησίας, θα έχουν εκ περιτροπής προεδρία, θα έχουν μερίδιο στο φυσικό αέριο χωρίς να ξοδέψουν μία και μας τσαμπουνά κάθε τρεις και λίγο ότι φοβάται πως θα γίνει μειονότητα. Έχοντας μάλιστα στο πλευρό του κάθε φορά και έναν Τούρκο υπουργό!

 

 

Ο Πρόεδρος

Επί του φόβου των Τ/Κ θα μπορούσε βέβαια να δώσει πειστικές και ικανοποιητικές απαντήσεις ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αντί τούτου, προτιμά να χύνει δηλητήριο και να χειροτερεύει τα πράγματα, μπας και μείνει εκτεθειμένος στην κριτική του Γιαννή που τη Φασούλα, ότι έχει μειωμένα πατριωτικά αντανακλαστικά. Μπερδεύοντας λοιπόν την πολιτική ισότητα με τη λειτουργικότητα, και κυρίως εμπεδώνοντας τον φόβο ότι οι Τ/Κ μέσω της λύσης θα διαλύσουν και αυτό το οποίο έχουμε, έδωσε τις δικές του απαντήσεις.

 

  • «Θέλουμε ένα κράτος που δεν θα επιτρέπει είτε την επιβολή της μίας επί της άλλης κοινότητας, είτε την υπεροχή της μίας επί της άλλης κοινότητας».

 

Σωστή θέση, αλλά την εννοεί; Αν την εννοεί, τι την ήθελε πρόσφατα τη διευκρίνιση ότι δεν θα μας πουν οι Τ/Κ αν θα κατασκευαστεί και από πού θα περάσει ο EastMed. Tι να εννοούσε άραγε; Ότι οι Τ/Κ δεν θα μας λένε τι θα κάνουμε, αλλά εμείς οι Ε/Κ θα αποφασίζουμε και αυτοί θα ακολουθούν; Ακόμα και σε θέματα ζωτικής σημασίας για τους ίδιους; Σε αυτό πρέπει να απαντήσουμε: Το θέμα της αξιοποίησης του φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ είναι θέμα στο οποίο πρέπει να έχουν λόγο οι Τ/Κ ή όχι; Προφανώς ο κ. Πρόεδρος θεωρεί ότι θα κάνουμε ομοσπονδία, θα ενταχθούν οι Τ/Κ, αλλά στο θέμα του φυσικού αερίου θα κάτσει μαζί με τον Νίκο Χριστοδουλίδη και τον Νετανιάχου και θα πάρουν τις τελικές αποφάσεις.

 

 

  • «Ένα είναι η πολιτική ισότητα και άλλο είναι η αξίωση η μία κοινότητα μέσα από μηχανισμούς κατά παρέκκλιση των όσων διεθνώς στα ομοσπονδιακά συστήματα επισυμβαίνουν να θέλει να επιβάλλεται διά ειδικών προνοιών επί της άλλης».

 

Έχει ξεκαθαρίσει από το σχέδιο Γκάλι ότι η πολιτική ισότητα δεν σημαίνει αριθμητική ισότητα. Πλην της Άνω Βουλής, σε όλα τα ομοσπονδιακά σώματα οι Ε/Κ θα αποτελούν την πλειοψηφία. Υπάρχουν ωστόσο διεθνώς σε όλες τις ομοσπονδίες εκείνες οι ειδικές πρόνοιες που προασπίζουν την πολιτική ισότητα και τα ζωτικά συμφέροντα των πολιτειών επί ίσοις όροις. Για παράδειγμα στις ΗΠΑ, η πολιτεία του Ρόουντ Άιλαντ, που είναι η μικρότερη σε έκταση, με πληθυσμό πέριξ του ενός εκατομμυρίου, εκλέγει δύο γερουσιαστές. Το ίδιο και η Καλιφόρνια των 40 περίπου εκατ. πολιτών. Με λίγα λόγια, στην αμερικανική Γερουσία η βαρύτητα και ο λόγος του Ρόουντ Άιλαντ είναι ίσος με αυτόν της Καλιφόρνιας.

Στη Γερμανία επίσης, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν αποφασίζει ερήμην των συνιστωσών κρατιδίων της χώρας. Τα κρατίδια αυτά εκπροσωπούνται στην Bundestrat, δηλαδή την Άνω Βουλή, μεταφέροντας τη βούλησή τους όπως αυτή πηγάζει από τα συμφέροντά τους. Πολλές φορές μάλιστα, επειδή συμμετέχουν ενεργά στα ομοσπονδιακά δρώμενα, μπορούν να οδηγήσουν τη χώρα και σε πρόωρες εκλογές. Το ίδιο ισχύει και στην ομοσπονδία του Βελγίου. Στην ακραία της δυσλειτουργία πρόσφατα, η τοπική Βουλή των Βαλόνων αρνήθηκε να επικυρώσει τη CETA, την εμπορική δηλ. συμφωνία ΕΕ-Καναδά, με αποτέλεσμα το Βέλγιο να εξαιρεθεί μέχρις ότου το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφασίσει κατά πόσον η συμφωνία αυτή συνάδει με το κοινοτικό κεκτημένο.

 

 

  • «Καλώ τον κ. Ακιντζί να μου υποδείξει ένα ανάλογο κράτος του προτύπου που θέλει να δημιουργήσουμε στην Κύπρο, ενός ανάλογου ομοσπονδιακού μοντέλου, όπου η μία των συνιστωσών πολιτειών θα πρέπει να καθορίζει την τύχη της άλλης μέσα από μηχανισμούς της θετικής ψήφου».

 

Μα τι να εννοεί εδώ ο κ. Πρόεδρος; Η λύση ομοσπονδίας εξυπακούεται μία συμπόρευση, έναν κοινό στόχο μεταξύ των κρατών που τη συναπαρτίζουν; Θα κάνουμε ομοσπονδία και ο ένας θα τραβάει το πετσί και ο άλλος το τομάρι; Αν θέλουμε λοιπόν να κάνουμε ομοσπονδία θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι το ελάχιστο στο οποίο μπορούμε να προσβλέπουμε είναι σε μία κοινή πορεία. Αλλά, αν ο κ. Πρόεδρος θεωρεί τη θετική ψήφο σε θέματα ζωτικής σημασίας για κάθε κοινότητα ως προβληματική παρέκκλιση, ας το ζητήσει πρώτα και κύρια για τον εαυτό του όταν παρακάθεται στο Συμβούλιο Κορυφής της ΕΕ. Ο ίδιος ως μέλος της συνόδου των αρχηγών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήδη θα γνωρίζει ότι ακόμα και στα καλύτερα μαγαζιά υπάρχει αυτός ο μηχανισμός. Κάποιοι θα μπορούσαν μάλιστα να πουν ότι είναι και παράλογος. Υπό ποια έννοια; Ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ως ηγέτης της Κύπρου των 800.000 πολιτών εκπροσωπεί μόλις το 0,16% του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Παρ’ όλα αυτά κάθεται ως ίσος δίπλα από την κ. Μέρκελ της Γερμανίας των 80 εκατ. πολιτών, η οποία εκπροσωπεί το 16% του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Αν, για παράδειγμα, τώρα η κ. Μέρκελ ζητήσει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, κι αν μάλιστα καταφέρει να έχει όλες τις υπόλοιπες χώρες μαζί της, οι οποίες εκπροσωπούν το 99,84% των Ευρωπαίων πολιτών, ο Νίκος Αναστασιάδης από το Πέρα Πεδί της επαρχίας Λεμεσού μπορεί να φωνάξει βέτο και να μπλοκάρει τα πάντα. Μα ποιος φασίστας, ρατσιστής και αντιδημοκρατικός άνθρωπος έδωσε, άραγε, αυτό το δικαίωμα στον κύριο Αναστασιάδη;

 

Στην ομοσπονδιακή Κύπρο βέβαια, ο Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος σε περίπτωση λύσης θα εκπροσωπεί το 22% του πληθυσμού, θα πρέπει να βγάλει τον σκασμό. Θα μας πει σε ποιους θα βγάζουμε διαβατήρια, πού θα κτίζουμε πύργους, σε ποιες περιοχές θα δίνουμε χαλαρώσεις, θα μας πει πώς εμείς, το σόι μας, τρεις τραπεζίτες και 50 ντιβέλοπερ, θα διοικήσουμε το χωρκόν μας; Θα κάτσει στο ίδιο τραπέζι μαζί μας με τον Νετανιάχου να αποφασίσουμε για τον EastMed, αν βέβαια βρούμε φυσικό αέριο κι αν μέχρι να βρούμε ο Νετανιάχου δεν βρίσκεται στη φυλακή εξαιτίας των καταγγελιών που αντιμετωπίζει για διαφθορά; Ακόμα λίγο και αυτό το θρασύτατο Τουρτζίν θα βάλει στον Πρόεδρό μας και κότα σε πόσους γάμους και χοροεσπερίδες θα πηγαίνει!

 

 

 

Και ο λαός

Και από πίσω βέβαια οι ορδές των νοημόνων πολιτών πιπιλώντας την καραμέλα: «Ένας άνθρωπος μία ψήφος». Αυτό επιτάσσει η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, σου λένε, και σε αποστομώνουν. Μη γνωρίζοντας ότι σήμερα έχουμε αντιπροσωπευτική δημοκρατία με ποσοστώσεις, υπόλοιπα και διασφαλίσεις αντιπροσώπευσης. Πάντα προς χάριν της δημοκρατίας. Για παράδειγμα:

 

  • Σε όλα τα κόμματα υπάρχει ποσόστωση γυναικών. Σε πολλές περιπτώσεις άντρες υποψήφιοι με διπλάσιο αριθμών ψήφων δεν εκλέγονται και παίρνουν τη θέση τους γυναίκες. Επικράτησε η θέση ότι δεν έχουν τόση σημασία οι δημοκρατικές ψήφοι, αλλά ότι η δημοκρατία υπηρετείται περισσότερο διά της παρουσίας των γυναικών στα κόμματα.
  • Στις ΗΠΑ, στις τελευταίες εκλογές ο Ντόναλντ Τραμπ ψηφίστηκε από 63 εκατ. Αμερικανούς και η Χίλαρι Κλίντον από 66 εκατ. Όμως εξελέγη ο Τράμπ διότι κέρδισε περισσότερους εκλέκτορες. Θα μπορούσε επίσης κάποιος να ρωτήσει γιατί η πολιτεία του Γουαιόμιγκ των 250.000 ψήφων που κέρδισε ο Τραμπ, εκλέγει τους 3 εκλέκτορές της με 82.000 ψήφους δι’ έκαστον, ενώ η πολιτεία της Νέας Υόρκης, που κέρδισε η Χίλαρι, χρειάζεται 255.000 ψήφους για κάθε έναν από τους 29 εκλέκτορές της. Αυτή είναι ίσης βαρύτητας ψήφος;
  • Η Κύπρος βγάζει 6 από τους 736 ευρωβουλευτές. Με βάση τον πληθυσμό μας, κάθε 125.000 περίπου πολίτες βγάζουν έναν ευρωβουλευτή. Η Γαλλία βγάζει 79 ευρωβουλευτές. Με βάση τον πληθυσμό της χρειάζονται 848.000 πολίτες για να εκλέξουν έναν ευρωβουλευτή. Πού πάει εδώ το ένας άνθρωπος μία ψήφος, όταν η ψήφος του Διονύση Διονυσίου από τη Λεμεσό αντιστοιχεί σε 7 ψήφους Γάλλων στις ευρωεκλογές; Μάλλον η ψήφος μου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, ιδιαιτέρως αν κρίνεται και από τα κιλά που δείχνει η ζυγαριά!
  • Στην κυπριακή Βουλή έχουμε εκπροσώπους των θρησκευτικών ομάδων. Των Αρμενίων, των καθολικών και των Μαρωνιτών. Με βάση τον πληθυσμό των ομάδων αυτών, δεν θα μπορούσαν μέσω εκλογών να εκπροσωπηθούν στη Βουλή.

 

 

 

Φτάνει υποκρισία

Με λίγα λόγια, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι στην ομοσπονδία των ΗΠΑ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και στην Κύπρο, δεν υπάρχει δημοκρατία; Μπορούμε, επιτέλους, όλοι μας να σταματήσουμε να υποκρινόμαστε και να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί ένα ομοσπονδιακό κράτος;

Θα μπορούσε κάποιος να φοβάται για παρενέργειες ή να κάνει λόγο για προβλήματα λειτουργικότητας ενόσω προσπαθούσαμε να λύσουμε το Κυπριακό εκτός Ευρώπης. Σήμερα, με την Κυπριακή Δημοκρατία στην ΕΕ και στον σκληρό πυρήνα του ευρώ, το 95% των αποφάσεων που θα παίρνει η Κυπριακή Ομοσπονδία, υποχρεωτικά θα συνάδει με το κοινοτικό κεκτημένο. Και είδαμε πώς το κοινοτικό κεκτημένο λειτουργεί στην περίπτωση του Brexit, στην περίπτωση της Καταλωνίας, αλλά ας μην πάμε μακριά. Το είδαμε και στην περίπτωση της Κύπρου. Όταν καταφέραμε έχοντας την ΕΕ στο πλευρό μας να επιβάλουμε ευρωπαϊκό καθεστώς στην περιοχή των Βάσεων και να βγάλουμε τους Βρετανούς έξω από τον πυλώνα της ασφάλειας.

Πού θα μας προκύψουν λοιπόν αυτά τα τεράστια προβλήματα λειτουργικότητας που φοβάται ο κ. Πρόεδρος, ιδίως αν εφαρμόσουμε στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό την αποκέντρωση που λέει ότι θέλει και όλοι μας υποστηρίζουμε; Μήπως σε ποιους θα δίνουμε τα διαβατήρια; Μήπως στο ποιοι θα παίρνουν τις παρεκκλίσεις στις ζώνες και στο ποια κόμματα θα εισπράττουν τις μίζες; Μήπως στους διορισμούς και τις προαγωγές ημετέρων; Μήπως στο ποιοι θα τα πάρουν κάτω από το τραπέζι όταν θα κλείσουμε τα μεγάλα συμβόλαια στο φυσικό αέριο; Μα αυτά, κυρίες και κύριοι, δεν είναι θέματα ούτε πολιτικής ισότητας, ούτε λειτουργικότητας. Είναι καθαρά θέματα διαφθοράς.

 

 

Send this to a friend