Φόρμα αναζήτησης

Σας αρέσει αυτό που βλέπετε στον καθρέφτη;

Χθες που λέτε έβγαλα το πιο εύκολο εκατοστάρικο της ζωής μου. Στα (πρώην) φανάρια της Honda στη Λευκωσία. Μέσα σε λιγότερο από μία ώρα κατάφερα να ξεπουλήσω το μπλοκ του ΠΑΣΥΚΑΦ με το οποίο είχα χρεωθεί. Έτσι απλά, οι περαστικοί που σταματούσαν στο κόκκινο έβγαζαν από το πορτοφόλι τους 2 ευρώ (κάποιοι και περισσότερα) και τα πρόσφεραν απλόχερα για να ενισχύσουν το έργο του Παγκυπρίου Συνδέσμου Καρκινοπαθών και Φίλων, ο οποίος στηρίζει με τη σειρά του τους πάσχοντες. Ήταν τόσο απλό για τους πλείστους περαστικούς να δώσουν αυτό το δίευρο – είτε τους περισσεύει είτε όχι. Αυτός είναι ο Κύπριος. Αλτρουιστής μέχρι το κόκαλο όταν ο άλλος τον έχει ανάγκη. Με αυτόν τον χαρακτήρα ο Κύπριος κατάφερε την εποχή της κρίσης και της μεγάλης ανεργίας να ενισχύσει τις 14 χιλιάδες οικογένειες που λάμβαναν βοήθεια από τα κοινωνικά παντοπωλεία, κατάφερε να στήσει τη μεγαλύτερη τράπεζα μυελού των οστών στο παγκόσμιο, κατάφερε να πείσει το κράτος να πληρώσει τα 2 εκατ. τα οποία χρειάζονταν για τη θεραπεία του μικρού Αντώνη…

Είμαι περήφανη για αυτόν τον πολύ λεπτό χαρακτήρα του Κύπριου, για αυτήν του τη φιλανθρωπία. Που, όμως, αγαπημένοι μου συμπατριώτες δεν είναι αρκετό ως στοιχείο για να ξοφλήσουμε ως άνθρωποι, ως πολίτες, ως κοινωνία. Δεν είμαι καθόλου περήφανη για την έλλειψη σεβασμού που επιδεικνύουμε καθημερινά απέναντι στους συνανθρώπους μας. Γιατί τι άλλο εκτός από περιφρόνηση, από έπαρση, από αγένεια, από γαϊδουροσύνη, είναι όταν ο άλλος διπλοπαρκάρει μες τη μέση του δρόμου και κλείνει τον δρόμο στην ουσία, ή δεν πατά φρένο στο αλτ του κυκλικού κόμβου και πάει ίσια ευθεία αναγκάζοντας αυτόν που έχει προτεραιότητα να δώσει σε αυτόν προτεραιότητα; Δεν του υποδεικνύει πως η δουλειά στην οποία έχει να πάει είναι πιο σημαντική απ’ ό,τι του άλλου; Ότι αυτός είναι πιο σημαντικός από εκείνον; Δεν είμαι καθόλου περήφανη για τον ρατσισμό μας. Αν μας σόκαρε προχθές η επίθεση που δέχτηκε από Κύπριες η Ρωσίδα Σβετλάνα Ζαΐτσεβα, σε χώρο στάθμευσης στη Λάρνακα, ας είναι η αφορμή για να ξανασκεφτούμε τι είμαστε και αν θέλουμε να αλλάξουμε. Δεν είμαι καθόλου περήφανη για τον αρχοντοχωριατισμό μας, για τα κόμπλεξ κατωτερότητας και ανωτερότητας που έχουμε, για τον φθόνο που επιδεικνύουμε, για τον ωχαδερφισμό μας, για όλα τα άσχημα χαρακτηριστικά που κάνουν ό,τι όμορφο κουβαλάμε μέσα μας ως κοινωνία να μοιάζει σταγόνα στον ωκεανό. Απεχθή γνωρίσματα που όχι δεν μας πάνε μπροστά, αλλά αιώνες πίσω. Όσο για την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, που θα ’πρεπε να είναι η κοινωνική μας συνείδηση, μόνο για το ξεπούλημα την έχουμε.