Φόρμα αναζήτησης

Σαν την Κύπρο εν έσιει…

Πόσα χρόνια θα ασχολούμαστε ακόμα με το άλυτο Κυπριακό; Μια στασιμότητα που έχει βολέψει πολλούς, όχι όμως τη χώρα, ούτε την πλειοψηφία των πολιτών. Ένα Σύνταγμα κουτσό που δεν παρέχει εργαλεία και εφόδια για να αναπτυχθούν σωστά οι θεσμοί και το κράτος. Ένα πρόβλημα που μαζί με την επιρρεπή ιδιοσυγκρασία μας λόγω της ιστορίας που μας διαμόρφωσε, δεν οδηγεί πουθενά αλλού πλην της αποσύνθεσης.

Πόσα χρόνια ακόμα θα ανακαλύπτουμε τις λαμογιές μιας συγκεκριμένης μειοψηφίας που πάντα βρίσκει τρόπο να επωφελείται; Και να τώρα, με την κατάληξη του επενδυτικού προγράμματος, κάτι άλλο θα βρεθεί για να συνεχίσουν να πλουτίζουν οι λίγοι εις βάρος όλων, εις βάρος της χώρας. Πόσα χρόνια να γράφουμε για τα πλυντήριά τους που δεν ξεπλένουν μόνο χρήμα αλλά και τους ανήθικους, τους διεφθαρμένους, τους απατεώνες που θεωρούνται και η αφρόκρεμα της κοινωνίας και πάντα βρίσκουν τρόπο να επιπλέουν; Πόσα χρόνια ακόμα θα ταξιδεύουμε με αυτό το σαπιοκάραβο; Πόσα χρόνια θα άγεται και θα φέρεται ο απλός καθημερινός άνθρωπος από τα συμφέροντα των ολίγων;

Πόσο ακόμα η ουσία της ζωής μας, μια ανθρώπινη καθημερινότητα όπου θα μπορεί κανείς να απολαύσει αυτά που του προσφέρει η χώρα του, θα είναι στο περιθώριο; Ήμασταν νιοι και γεράσαμε με αυτή την ελπίδα, κυρίες και κύριοι, ότι κάποτε θα αλλάξουν τα πράγματα. Μόνο που όλα γίνονται χειρότερα.

Ναι, δεν είμαστε Μεξικό. Δεν είμαστε Αφρική. Οι περιθωριακές ομάδες δεν έχουν πάρει ακόμα τον νόμο στα χέρια τους, δεν εξαφανίζονται άνθρωποι (αυτό μπάζει νερά αν θυμάστε το φαινόμενο Ορέστη και την αναλγησία της Αστυνομίας λόγω της εθνικής καταγωγής των εξαφανισθεισών), δεν σκοτώνεται κόσμος στους δρόμους (πέρα απ’ το ότι οι ομάδες της νύχτας αλωνίζουν ελεύθεροι), μπορείς να πεις και να γράψεις ότι θες στα πλαίσια του νόμου και της ηθικής πάντα, εκτός και αν έχεις άσυλο ή είσαι ο Αρχιεπίσκοπος, και φαινομενικά νιώθεις ελεύθερος. Ξέρω πολλούς που ζούσαν στο εξωτερικό, μου το’ χουν πει, το’ χω ακούσει, και έλαβαν την απόφαση να επιστρέψουν για να έχουν μια πιο απλή ζωή εδώ, να μην κινδυνεύουν να σκοτωθούν τα παιδιά τους από ένα όπλο συμμαθητή τους, ή να μην χρειάζεται να κάνουν μια μέρα με το τρένο για να πάνε στη δουλειά τους.

Καλά και… άγια όλα αυτά. Αλλά… Υπάρχει πάντα ένα «αλλά» που μπαίνει σφήνα. Είναι τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις, οι απάτες, τα βολέματα, η έλλειψη οράματος και ζήλου για να κάνεις κάτι περισσότερο, κάτι σωστό, η απαξίωση του πολίτη, η ανυπαρξία πολιτικής ηγεσίας, η απουσία ντροπής για αυτό τον ηθικό εξευτελισμό για αυτή την εξαχρείωση. Μέσα σε αυτό τον ζόλο που σε κάνει να ανακατσιάς, σε ποια θεμέλια θα κτίσεις το περιβάλλον που θα σου βγάζει εκείνα τα μικρά ανθρώπινα που λέγαμε πιο πάνω; Κείνα που έχουν σημασία, που έχουν αξία, κείνα που μπορούν να μας κάνουν χαρούμενους και πρωτίστως περήφανους. Ποιος και τι θα βγάλει από μέσα μας την περηφάνια γι’ αυτό που είμαστε, για τα καλά που έχουμε, γιατί υπάρχουν κι αυτά; Δεν είναι υπερβολή, αλλά πια τριγυρνάμε γυμνοί, χωρίς ίχνος περηφάνιας, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας. Ελπίζαμε πως η κρίση και η τρόικα θα ήταν μία λύση. Τα διώξαμε και τα δυο νωρίς, πριν προλάβουν οι νευρώνες του εγκεφάλου μας να αλλάξουν πορεία. Φυσικά, όπως πάντα καταλήγουμε, σαν την Κύπρο εν έσιει…

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.