Φόρμα αναζήτησης

Ψήφος και ανταλλάγματα

Στις εφτά το πρωί στο καφενείο εκεί στον παραλιακό της Λεμεσού, απέναντι από τη θάλασσα καθόντουσαν τρεις φίλοι όπως κάθε πρωί και πίνανε τον καφέ τους. Μισή ώρα πριν, εκεί στα βαθιά που κολυμπούσανε, ακούγανε από μακριά μια άλλη παρέα που μιλούσε για τις ευρωεκλογές της ερχόμενης Κυριακής: «Εγώ δεν πάω. Γιατί να πάω; Να παίρνουν τις χιλιάδες τα κόμματα και οι ίδιοι;». «Εμένα δεν με κόφτει, ας φακκούν… με σκέφτηκε ποτέ εμένα κανείς;». «Όχι μάνα μου… να μας παραιτήσουν, τι μας νοιάζει εμάς τι κάνουν στην Ευρώπη; Μόνο να θέλουν και όταν τους χρειάζεσαι να μην σε ξέρει κανένας».

Οι τρεις φίλοι προβληματισμένοι ρουφούσαν αργά τον καφέ τους. Δεν ήθελε κανείς να μιλήσει πρώτος. Συμφωνούσαν δεν συμφωνούσαν. Δεν ήταν σίγουροι. Πόσο ωραίο είναι το συναίσθημα να ανήκεις στην Ευρώπη, στη Δύση, στον πολιτισμό… Τι ωραία που δεν ανήκουμε στην Αφρική, στην Ασία… Ωραία που είναι να μην φοβόμαστε πια τόσο εύκολα για πόλεμο, να ακούμε για Συρία, Αίγυπτο, Ιράν και να λέμε ότι είναι μακριά, δεν μας αγγίζουν εμάς αυτά, ούτε η θρησκεία τους, ούτε ο πολιτισμός τους. Εμείς είμαστε Ευρωπαίοι. Αλλά τώρα, ευρωεκλογές; Ποιος να πάει να ψηφίσει και ποιος να εκλεγεί; Και το σημαντικότερο… πόσα θα παίρνει ρε παιδί μου… Για να βολευτούν έξι τυχεροί και εμείς να συνεχίσουμε μίζερα να διαμαρτυρόμαστε για την έλλειψη δημοκρατίας, την έλλειψη δικαιοσύνης, τις ανισότητες και τη διαφθορά;

Ο ένας από τους δύο φίλους σήκωσε το βλέμμα του. «Εγώ θα ψηφίσω. Να αφήσω να εκλεγεί Τουρκοκύπριος ευρωβουλευτής; Ποτέ. Να βγουν οι αριστεροί και ο Άντρος και να πανηγυρίζουν ότι βγάλανε ευρωβουλευτή Τουρκοκύπριο;». Ο φίλος του δίπλα ενοχλήθηκε. «Και θα στηρίξεις ρε τον Φούλη και τους δεξιούς που μας περιπαίζουν τόσα χρόνια; Ό,τι θέλουν κάνουν και κανέναν δεν ρωτούν; Αν πάω στις εκλογές, Δεξιά δεν ψηφίζω». Ο τρίτος μονολόγησε: «Εγώ θα ψηφίσω το ΔΗΚΟ. Τουλάχιστον εκανονίσαν τον άγγοναν μου στην Ηλεκτρική…».

Εκεί η συζήτηση σταμάτησε. Οι τρεις φίλοι ατένισαν το πέλαγος ψάχνοντας σημαντικό λόγο να ψηφίσουν. Πίσω τους ακούστηκαν οι καμπάνες μιας εκκλησίας που τους υπενθύμισε ότι ζούμε σε κοσμικό κράτος χωρίς παρεμβάσεις από την εκκλησία όπως πάντα. Σε πολιτεία χωρίς κομματική διαφθορά, χωρίς πελατειακά ανταλλάγματα, με ανθρώπους ελεύθερους χωρίς εμμονές, χωρίς ιδιοτέλεια. Που στο μυαλό τους σε τέτοιες περιπτώσεις όπως οι ευρωεκλογές έχουν τη βελτίωση της δημοκρατίας, της ποιότητας των ανθρώπων που μας εκπροσωπούν, τη βελτίωση της πολιτείας.

Ποιος τη χέζει τη δημοκρατία και τους καλύτερους εκπροσώπους. Η ψήφος είναι μια ευκαιρία να ανταλλάξουμε κάτι.

Και δίπλα, στην Αφρική και την Ασία, πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ψήφο. Στην Κύπρο οι άνθρωποι πετάνε μια μικρή ευκαιρία να βελτιώσουν τον τόπο τους γιατί αυτοί που θα εκλεγούν (χωρίς την ψήφο αυτών που γκρινιάζουν και δεν ψηφίζουν) θα είναι μια από τα ίδια.

Μα, για τα πιο πάνω φέρουν ευθύνη αυτοί που το βράδυ των εκλογών θα λένε ότι πήραν τα μηνύματα των αποτελεσμάτων των εκλογών. Και η δημοκρατία θα συνεχίσει ακόμα πιο δυνατή…