Φόρμα αναζήτησης

Προσωπικό ασφαλείας

Λάθη έχουν γίνει πολλά σε καθημερινές εφημερίδες, στον αέρα της τηλεόρασης, στον αέρα του ραδιοφώνου, στις ιστοσελίδες. Δεν έχει σημασία ποιο ΜΜΕ τα κάνει και γιατί γίνονται. Και κόντρα στους ειδικούς επί όλων, που χωρίς καμία προσπάθεια ενσυναίσθησης κρίνουν και κοροϊδεύουν μια δουλειά που γίνεται σε δύσκολες συνθήκες (αλλά ευτυχώς όχι στον βαθμό δυσκολίας που απαντάται και σε γειτονικές μας χώρες, από σατανικές, όπως την Τουρκία μέχρι και φίλες, όπως την Αίγυπτο), ας δούμε με καθαρό μυαλό πέρα από τα ατομικά λάθη και τις αστοχίες, και να κοιτάξουμε το σύστημα και το περιβάλλον στο οποίο ευδοκιμούν.
Επισήμανση: Δεν μιλώ για κείμενα, συνεντεύξεις, ερωτήματα που εκνευρίζουν κάποιον στο Προεδρικό ή σε κάποιο κόμμα ή αλλού και που φέρνουν… τηλεφωνήματα. Μιλώ (και εδώ θα παραθέσω δικά μου λάθη στη σύντομη δημοσιογραφική ζωή μου) όπως ένας τίτλος που δεν προσαρμόστηκε εγκαίρως στα γεγονότα ή που έδωσε λάθος εντυπώσεις, μια off the record δήλωση που έπαιξε στο ρεπορτάζ, ένας πίνακας με στοιχεία που είχε ένα καίριο νούμερο σε λάθος σημείο, μια φωτογραφία από meme το οποίο καταλήγει να τυπώνεται.

Αυτά έχουν συμβεί και θα συνεχίζουν να συμβαίνουν σε όλους. Αυτές όμως τις ιστορίες δημοσιογραφικού τρόμου που μας μένουν, θα τις δείτε να αυξάνονται και να πληθύνονται όσο η διαφήμιση χάνεται, όσο τα ΜΜΕ αναζητούν το κοινό τους και προσαρμόζονται στην ηλεκτρονική εποχή. Γιατί για όσα ΜΜΕ βλέπετε να κλείνουν, άλλα τόσα απλώς περιορίζουν τον αριθμό των δημοσιογράφων, μειώνουν την αμοιβή τους, και ταυτόχρονα αυξάνουν τις απαιτήσεις τους (καθώς πρέπει να καλύπτουν περισσότερα θέματα, και στο έντυπο και on line και στον αέρα).

Κρατούν δηλαδή το μαγαζί ανοιχτό με προσωπικό ασφαλείας, ελπίζοντας σε καλύτερες ημέρες ή αναζητώντας τη στρατηγική εκείνη που θα κάνει το μέσο ενημέρωσης ξανά μια υγιή επιχείρηση.

Παρακολουθώ για χρόνια τον τ/κ Τύπο. Τα κατεχόμενα αντανακλούν πολλές φορές τις συνολικές κυπριακές παθογένειες, διογκωμένες λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών στην οικονομία και την κοινωνία. Στον βορρά, δεκάδες εφημερίδες και ιστοσελίδες με μίνιμουμ προσωπικό αναγκάζονται να αναπαράγουν άκριτα το κάθε τι που μεταδίδει το τ/κ πρακτορείο. Μερικά μόνο ΜΜΕ, και είναι αυτά για τα οποία συνήθως οι Ε/Κ ακούμε, έχουν μια αξιοπρεπή έστω στελέχωση και μπορούν να παραγάγουν μια κάποια έστω δημοσιογραφία.

Γιατί; Επειδή ο κάθε επιχειρηματίας ανάπτυξης γης, ξενοδόχος, πανεπιστημιάρχης, θέλει να έχει το μαγαζάκι του για να διαφημίζει τα συμφέροντά του, να χτυπά τους αντιπάλους του ή να προωθεί τις πολιτικές του επιδιώξεις. Και επειδή το κάθε κόμμα νιώθει πως πρέπει να έχει ένα όργανο αναμετάδοσης των θέσεων του.

Σκεφτείτε κι εκεί, και στις ελεύθερες περιοχές, να υπήρχαν όσα ΜΜΕ σηκώνει ο πληθυσμός του νησιού. Δύο με τρεις όμιλοι στην ε/κ πλευρά, ένας με δύο στην τ/κ πλευρά. Αλλά να δουλεύουν με φουλ σύνθεση, χωρίς να αφήνουν στο περιθώριο κρίσιμους τομείς της επικαιρότητας και οικονομικά εύρωστοι χωρίς να εξαρτώνται αποκλειστικά από κανέναν.
Θα γίνονταν λάθη; Ναι. Αλλά λιγότερα, γιατί και η/ο δημοσιογράφος, σελιδωτής, διορθωτής -όπως κι εσύ αγαπητέ αναγνώστη- θέλει ένα εργασιακό περιβάλλον όπου να νιώθει πως μπορεί και στο οποίο να μπορεί να λειτουργήσει στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων της/του. Και για κάθε ένα λάθος, πολλαπλάσια άλλα θα γίνονταν σωστά.