Φόρμα αναζήτησης

Προδιαγεγραμμένη πορεία

Θα το ήθελα πολύ, αλλά δεν είμαι ιδιοφυής. Δυστυχώς δεν είμαι ούτε επαρκώς οργανωμένος, και έτσι δεν μπορώ να διαπιστώσω από το αρχείο μου αν όντως τα έλεγα. Τα έλεγαν όμως, σίγουρα, πολλοί άλλοι συνάδελφοι και μη.

Από το τέλος (ή την αρχή του τέλους) του Κυπριακού όπως το γνωρίζαμε μετά το φιάσκο στο Κραν Μοντανά, θα μπορούσε κανείς αμυδρά να διακρίνει τη διαδοχή των μελλούμενων. Σήμερα, αφού ο Πρόεδρος και η κυβέρνηση ανάλωσαν τον χρόνο αγνοώντας τις προσπάθειες του Ακιντζί να σώσει την κατάσταση, και αφού η Τουρκία ξεκαθάρισε τις προθέσεις της και άρχισε να υλοποιεί τους σχεδιασμούς της, έφτασαν τα όσα εύκολα προέβλεπαν πολλοί.

Η πρόβλεψη: Ο χρόνος περνά, οι έρευνές μας για φυσικό αέριο προχωρούν, η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις της φροντίζοντας να μένει στα όρια της νομιμότητας, προκαλείται κρίση, προσπαθούμε να βρούμε στήριγμα στη διεθνή κοινότητα η οποία λέει στον Πρόεδρο «I know what you did two summers ago» και η πλευρά μας επιστρέφει στο τραπέζι με όρους χειρότερους από αυτούς όταν το άφησε.

Τι έγινε: Καθώς ο Πρόεδρος περνούσε από τη μια νέα ιδέα στην άλλη («πλαίσιο της 4ης Ιουλίου», αποκέντρωση εξουσιών, πρωθυπουργικό σύστημα), η Τουρκία έκανε ακριβώς αυτά που είχε προαναγγείλει. Βρήκε τρυπάνια, προχώρησε σε συμφωνίες με τη μη αναγνωρισμένη ΤΔΒΚ, και άρχισε να ψάχνει φυσικό αέριο στις θάλασσες της Κύπρου, επικαλούμενη επικαλυπτόμενους χάρτες ανάλογα με τις ανάγκες (είναι στην τουρκική ΑΟΖ; είναι στην τ/κ της ΤΔΒΚ; είναι της Κυπριακής Δημοκρατίας της οποίας μέλη είναι οι Τ/Κ;).

Και τώρα τι: Ο Πρόεδρος, όπως και στο παρελθόν, έχοντας δώσει βάρος στη βάρκα του ΔΗΚΟ και των φοβικών κομμάτων του ούτως καλούμενου κέντρου, αποφασίζει σιγά-σιγά να γείρει στη βάρκα της λύσης. Ή να αλλάξει τακτική, ή αν θέλουμε να είμαστε πιο σκληροί, να αλλάξει μάσκα. Η τακτική της αντιστάσεως απέδωσε ότι ήταν να αποδώσει, όμως έφτασε στα όριά της όταν οι εταίροι στην ΕΕ ξεκαθάρισαν πως δεν θα καταρρεύσουν τα συμφέροντα της Ευρώπης επειδή λογαριάσαμε λάθος, με τον νου μας εμπόροι.

Και τότε: Αρχίζει να καλοβλέπει τα ΜΟΕ που πριν δεν έκανε ιδιαίτερη προσπάθεια να σπρώξει. Επιμένει πως τα μέτρα κατά της Τουρκίας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά εργαλείο επιστροφής στη σταθερότητα, ώστε να συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε στο Κραν Μοντανά. Και παραλαμβάνει την πρόταση Ακιντζί για επιτροπή υδρογονανθράκων χωρίς τις επικολυρικές εξάρσεις και τις οργισμένες παραστάσεις που προηγούντο όταν αναφερόταν αυτή η ιδέα.

Μένει να δούμε πόσο χειρότερες θα είναι οι συνθήκες αν υπάρξει νέος γύρος συνομιλιών, ή αν η διεθνής κοινότητα θα έρθει να μας εξαναγκάσει να κλείσουμε το πρόβλημα όπως-όπως για να μην γίνουμε ακόμα μία εστία σύγκρουσης στην περιοχή. Και, κάποια στιγμή, θα πρέπει να ρωτήσουμε τον Πρόεδρο αν μπορούσε και ο ίδιος να δει να έρχονται τα όσα μπορούσε να δει ο καθένας τα τελευταία δύο χρόνια.