Φόρμα αναζήτησης

Πρέπει να το διαβάσει και ο Αναστασιάδης

Ο Μπαρίς Ζιγιά ήρθε στην εφημερίδα μας με έναν Ελληνοκύπριο φίλο του από τον νότο. Μας διηγήθηκε το πρόβλημά του. Είναι μεγάλο το πρόβλημά του. Πρώτα να σας τον συστήσω. Πριν ακόμα ανοίξουν τα οδοφράγματα περνούσε στον νότο κατόπιν άδειας και εργαζόταν στις οικοδομές. Αλλά μια μέρα οι στρατιωτικές αρχές τερμάτισαν αυτή του την άδεια. Γιατί; Τον είδαν να κάθεται να πίνει με έναν Ελληνοκύπριο, λέει. Γι’ αυτό του ακύρωσαν αμέσως την άδεια. Τι να κάνει ο Μπαρίς; Όταν ακυρώθηκε η άδειά του, πήγε και εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα το 2001. Άρχισε να εργάζεται εκεί και δεν επέστρεψε ποτέ ξανά πίσω. Ύστερα παντρεύτηκε. Απέκτησε τέσσερα παιδιά. Το μεγαλύτερο είναι τώρα 17 χρόνων. Ο ίδιος κατάγεται από το Τζιάος και η σύζυγός του από τον Κοτσιάτη. Έχει και περιουσία στον Κοτσιάτη.

Ο Μπαρίς, ο οποίος άλλαξε 13 σπίτια με ενοίκιο εδώ και 18 χρόνια, τον περασμένο Νοέμβριο εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του σε ένα άδειο σπίτι στη Λάρνακα. Το άδειο σπίτι είναι τουρκοκυπριακό σπίτι. Προηγουμένως ζούσε μια ηλικιωμένη Ελληνοκύπρια σε αυτό το σπίτι. Και όταν πέθανε, το σπίτι άδειασε. Ο Μπαρίς εγκαταστάθηκε εκεί, αλλά δεν σταμάτησαν τα προβλήματά του. Η ελληνοκυπριακή αστυνομία κινητοποιήθηκε αμέσως για να τον βγάλει έξω από εκεί. Πήγαν και ήρθαν πολλές φορές. «Θα βγεις. Αν δεν βγεις, θα σε βγάλουμε με το ζόρι», του είπαν. Η τελευταία φορά που πήγαν ήταν την περασμένη βδομάδα και του έδωσαν προθεσμία μέχρι την προσεχή Τρίτη για να φύγει από το σπίτι. Θέλουν, λέει, να βγάλουν έξω τον Μπαρίς και να εγκαταστήσουν μιαν ελληνοκυπριακή οικογένεια. Του έκοψαν το ρεύμα και το νερό εδώ και τέσσερις μήνες. Αυτά συμβαίνουν σε έναν Τουρκοκύπριο με καθαρό ποινικό μητρώο που εγκαταστάθηκε σε ένα τουρκικό σπίτι στη Λάρνακα.

Τον άκουσα με ενδιαφέρον. Προσπάθησε να επικοινωνήσει και με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη για να ζητήσει βοήθεια, λέει. Αλλά δεν τα κατάφερε. Γνωστοί του διαβίβασαν το θέμα στον υπουργό Εξωτερικών Χριστοδουλίδη, αλλά ούτε αυτός έκανε κάτι ακόμα. Τον συμβούλεψα να πάει στην εφημερίδα «Πολίτης» και να πει εκεί το ντέρτι του. Και πήγε. Όπως μου είπε αργότερα, τον άκουσαν στον «Πολίτη» και του είπαν ότι θα πάνε μαζί του στη Λάρνακα και θα κάνουν ρεπορτάζ. Αλλά ακόμα δεν πήγαν. «Γράψε το αδελφέ, γράψε το εσύ», μου είπε. Και ιδού που το γράφω. Ελπίζω να διαβάσει και ο Αναστασιάδης το άρθρο μου που θα δημοσιευθεί τη Δευτέρα και να εμποδίσει την εκδίωξη μιας τετραμελούς οικογένειας από το σπίτι της με τη βία. Ξέρω τι φωτιές άναψαν πάνω στο κεφάλι του κάθε ανθρώπου σε αυτή τη χώρα. Το είδα πολλές φορές. Το έγραψα πολλές φορές. Γι’ αυτό πάντα λέω πρώτα απ’ όλα συνείδηση, έλεος και δικαιοσύνη. Τι θα γίνει αν εγκατασταθεί σε ένα άδειο τουρκικό σπίτι ένας Τουρκοκύπριος, ο οποίος ζει τόσα χρόνια στον νότο και βγάζει το μεροκάματό του με τον ιδρώτα του προσώπου του στις οικοδομές, μη έχοντας άλλην έγνοια από το να φροντίζει τα παιδιά του τα οποία φοιτούν σε σχολεία στον νότο; Θα χαλάσει ο κόσμος; Κοιτάξτε και εκείνους που εγκαταστάθηκαν στις ελληνοκυπριακές περιουσίες στον βορρά. Όποιος άρπαξε άρπαξε το 1974. «Κρατημένο» έγραψαν πάνω στις πόρτες. Ό,τι πήρε ο καθένας. Έμεινε στα χέρια του όταν το πήρε. Και σπίτια και εδάφη. Και τους έδωσαν και ψεύτικους τίτλους ιδιοκτησίας και από πάνω. Οι Τούρκοι πήραν την περιουσία των Ελλήνων. Όμως, τώρα μια τουρκική οικογένεια εγκαταστάθηκε πάλι σε ένα τουρκοκυπριακό σπίτι στη Λάρνακα. Ούτε τίτλο ιδιοκτησίας σας ζητά, ούτε κάτι άλλο. Πού είναι το δίκαιο στο να πεταχτεί στον δρόμο τώρα μια τετραμελής οικογένεια από αυτό το τουρκικό σπίτι; Δεν είναι εκατομμυριούχοι, είναι μια εργατική οικογένεια. Ένας εργάτης. Δεν πρέπει να ταλαιπωρούνται για τέτοιους απλούς λόγους οι άνθρωποι που βγάζουν τα προς το ζην με τον μόχθο τους. Δεν του δόθηκε δικαίωμα ζωής στον βορρά. Ούτε στον νότο θα του δοθεί;
Είναι από το Τζιάος, αλλά είναι και αυτός πρόσφυγας στην ίδια την πατρίδα του όπως πολλοί άλλοι. Οι άνθρωποί μας πάντα οδηγούνταν σε αυτή την κατάσταση σε τούτο το νησί. Ούτε να ζήσουν ούτε να πεθάνουν μπορούν στα χώματα που γεννήθηκαν. Όταν τα γράφω αυτά, μου έρχεται στο μυαλό και ο Σπύρος Χατζηγρηγορίου. Κοντεύει τα εκατό σχεδόν. Είναι από τον Γερόλακκο. Το τωρινό Αλάικιοϊ δηλαδή. Έχει μόνο μια επιθυμία, να ταφεί στο χωριό του. Δεν έμεινε πόρτα που δεν έχει χτυπήσει στον βορρά γι’ αυτό. Θεώρησαν πως του πέφτει πολύ ακόμα και ένας χώρος για έναν τάφο. Λένε ότι δεν δίνουν έστω και μια σπιθαμή εδάφους, αυτό λογαριάζουν. Πήγαμε μαζί στον Γερόλακκο μια μέρα. Στο ελληνοκυπριακό κοιμητήριο στο οποίο θέλει να ταφεί. Πλέον το μέρος αυτό δεν θα μπορούσε να αποκαλεστεί κοιμητήριο. Χάθηκαν οι ταφόπετρες ανάμεσα στα ξηρά άγρια χόρτα και τα αγκάθια. «Εδώ θες να ταφείς;» τον ρώτησα. «Ναι», μου είπε, «κάτω από το χώμα ο άνθρωπος δεν νιώθει απολύτως τίποτα».
Δεν είχα αρκετή δύναμη για να βοηθήσω τον Σπύρο Χατζηγρηγορίου. Ελπίζω να έχει αρκετή δύναμη ο Αναστασιάδης για να βοηθήσει τον Μπαρίς στη Λάρνακα.