Φόρμα αναζήτησης

Πρέπει να ρωτήσουμε και τα ελεύθερα γαϊδούρια της Κύπρου

Όταν πέρασες από τον νότο στον βορρά το 1974, έγραψες «κρατημένο» στην πόρτα του σπιτιού που διάλεξες ανάμεσα στα πολλά εγκαταλειμμένα ελληνοκυπριακά σπίτια, έτσι δεν είναι; Εσένα θυμήθηκα ξανά στο εδώλιο του κατηγορούμενου στο δικαστήριο. Υπήρχε πολυκοσμία στην αυλή του δικαστηρίου. Η ακροαματική διαδικασία θα άρχιζε στις 2.00 η ώρα ακριβώς και θα διαβαζόταν η απόφαση. Δεν άκουσα καν τη φωνή του κλητήρα που με κάλεσε στην αίθουσα. Και μπήκα μέσα με μερικά λεπτά καθυστέρηση. Όμως, ουδέποτε καθυστερούσα. Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη, ο δικαστής κάθισε στην έδρα του. Θα μπορούσε να με επέπληττε επειδή άργησα. Δεν το έκανε. Όμως, αργότερα έμαθα κάτι άλλο. Όταν θα έμπαινε στην αίθουσα ο αγαπητός μου φίλος Αλί Οσμάν, που δικαζόταν μαζί μου, ο αστυνομικός στην πόρτα του είπε «δεν υπάρχει χώρος, όλες οι θέσεις είναι κρατημένες». «Εμείς είμαστε στο θεωρείο, η θέση μας είναι κρατημένη», του απάντησε ο Αλί Οσμάν. Είδες αδελφέ; Εσύ έγραψες «κρατημένο» πάνω στην ελληνοκυπριακή πόρτα και εμείς στο εδώλιο του κατηγορούμενου στη δικαστική αίθουσα. Δηλαδή στο θεωρείο. Ξέρεις, τέτοια θεωρεία υπήρχαν στα παλιά μας σινεμά. Ήταν πιο ακριβά. Δεν μπορούσαν όλοι να καθίσουν εκεί. Σε ένα τέτοιο θεωρείο κάθισα εγώ στο δικαστήριο. Λίγο στενόχωρα ήταν. Αλλά έστω. Στην τελική ήταν θεωρείο. Ήταν κρατημένο.

Ήμουν πολύ άυπνος. Είχα κοιμηθεί μερικές ώρες μόνο. Πρώτη φορά νύσταζα πολύ μέσα σε εκείνο το θεωρείο. Πιέστηκα πολύ για να μην κοιμηθώ. Ένας αστυνομικός μου έφερε ένα μπουκάλι νερό, να είναι καλά. Και από την άλλη θύμωνα με τον εαυτό μου. Διαβάζεται μια τόσο ιστορική απόφαση για σένα. Πώς μπορείς να νυστάζεις. Ο σεβαστός μας δικαστής έδειξε μεγάλη κατανόηση. «Αν θέλετε να κάνουμε διάλειμμα», είπε. Αλλά δεν ήθελα. Άλλωστε αναζωογονήθηκα μόλις ήπια μερικές γουλιές νερό. Ανάμεσά μας υπήρχε ένας τύπος θαυμαστής του Ταγίπ Ερντογάν που παρακολούθησε όλες τις ακροάσεις μας και κατέθεσε εναντίον μας. Πήρε τόσο κατάκαρδα την αθωωτική απόφαση που έγραψε μαργαριτάρια στη σελίδα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έγραψε ότι ήμουν πιωμένος! Κατηγόρησε τον δικαστή για «ανημποριά» επειδή δεν με τιμώρησε. Και όταν ο δικαστής διάβασε την απόφασή του και αποχωρούσε από την αίθουσα, φωτογράφισε εμένα και τον Αλί Οσμάν που σηκωθήκαμε όρθιοι μέσα στο θεωρείο. Και μάλιστα γνωρίζοντας ότι απαγορευόταν η φωτογράφηση μέσα στη δικαστική αίθουσα. Ύστερα δημοσίευσε τη φωτογραφία στη σελίδα του. Κοιτάξτε τον άνθρωπο τον οποίο έχει σε εκτίμηση η τουρκική πρεσβεία. Δεν ξέρω αν η αστυνομία μας αγγίζει κάτι τέτοιους. Φοβούνται την αστυνομία όσοι χαίρουν της εκτίμησης της πρεσβείας; Την ώρα που έπεφταν βροχή οι πέτρες στην εφημερίδα μας, τα μέλη της πρεσβείας παρακολουθούσαν με μεγάλη χαρά στον κήπο της πρεσβείας το πώς μας λίντσαραν.

Αχ αγαπητέ Μανώλη, αχ. Εκείνη την ημέρα ήσουν και εσύ στον διάδρομο του δικαστηρίου. Στον λαιμό σου ήταν κρεμασμένη η φωτογραφική σου μηχανή την οποία πάντα μεταφέρεις σαν όπλο. Ναι σαν όπλο. Αν το δικό σου όπλο είναι εκείνη η φωτογραφική μηχανή, το δικό μου είναι αυτή η πένα. Συμφωνούσαμε και οι δύο πάνω σε αυτό το θέμα. Πατούσες ασταμάτητα το κουμπί της φωτογραφικής μηχανής στον διάδρομο βγάζοντας φωτογραφίες. Και παρά το γεγονός ότι δεν είχες πρόθεση να φωτογραφίσεις τη δικαστική αίθουσα, η αστυνομία επενέβη και σε εμπόδισε. Δεν ξέρω πόσες φορές υπέμεινες τέτοιες αδικίες στην κατεχόμενη περιοχή. Πόσο είχαμε χαρεί όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα, έτσι δεν είναι; Νομίσαμε ότι τίποτα πια δεν θα ήταν όπως παλιά. Πήγαμε στην ταβέρνα του Κεμάλ Ντεμίρκιραν. Το όνομά της ήταν «Το Αχούρι μας». Μας ταίριαζε γάντι. Πέθανε ο Ντεμίρκιραν Μανώλη. Αλλά το αχούρι είναι αχούρι ακόμα. Εμείς οι Κύπριοι ακόμα δεν μπορέσαμε να απαλλαχτούμε από τη γαϊδουριά μας!

Οι σεβαστοί άνθρωποι της Άγκυρας και της πρεσβείας. Εκείνοι που μας πετροβόλησαν. Είναι παντού στο πρωτόκολλο. Χέρι με χέρι με ανώτατους αξιωματούχους που έρχονται από την Τουρκία. Κοίτα, ο Τσαβούσογλου είναι φίλος και με εκείνους που μας πετροβόλησαν, όχι μόνο με τον Κυπριανού. Τις προάλλες ήταν και στο Τζαμί Χαλά Σουλτάν με τους τέσσερις μιναρέδες για το δείπνο μετά το πέρας της ημερήσιας νηστείας. Ήρθε ο βοηθός του Ερντογάν από την Άγκυρα. Αγκαλιάζονται μαζί του. Τι μοναδικές αριστουργηματικές εικόνες είναι αυτές. Τέτοιες εικόνες έχετε και εσείς μπόλικες στον νότο αγαπητέ Μανώλη. Όπως βλέπω, αυξάνεται η δημοτικότητα όσων αγκαλιάζουν την Άγκυρα. Δεν έχει απομείνει εκτίμηση για όσους κατηγορούν την Τουρκία ως κατοχική δύναμη. Αποκαλούν «εθνικιστές και ρατσιστές» όσους λένε κουβέντες για την Τουρκία. Και αυξάνουν τις ψήφους τους με αυτό. Τι λες αδελφέ, αν άραγε σπάζαμε και εμείς το τιμόνι; Αν αγκαλιάζαμε τη μοναδική μας Τουρκία; Αν αλλάζαμε αυτό το κεφάλι που δεν αξίζει πέντε παράδες. Αν δίναμε και λίγο φυσικό αέριο στην Τουρκία, αφού της δώσαμε το μισό νησί. Αν επαναλαμβάναμε και εμείς το τροπάρι «εμείς είπαμε ναι και εσείς είπατε όχι». Αν δεν μιλούσαμε καθόλου για τα εγκλήματα πολέμου του 1974, τους αγνοούμενους και εκείνους τα οστά των οποίων δεν έχουν βρεθεί ακόμα. Αν δεν λέγαμε δώστε το Βαρώσι στους ιδιοκτήτες του. Αν λέγαμε ότι μόνο η Τουρκία θέλει τη λύση. Αν φωνάζαμε δεν γίνεται λύση χωρίς εγγυητές. Από τη μια θα γλυτώναμε από αυτούς τους μπελάδες και από την άλλη θα αυξανόταν η εκτίμηση που μας έχουν και θα ανέβαιναν στα ύψη οι ψήφοι μας, έτσι δεν είναι; Τι λες; Μου φαίνεται πως πρέπει να ρωτήσουμε και τα ελεύθερα γαϊδούρια της Κύπρου!