Φόρμα αναζήτησης

Πού στον διάολο θα ακουστώ

Στην τελική τι είμαστε; Μια κοινωνία ωχαδερφισμού είμαστε που πασάρει την μπάλα, η οποία γίνεται μπαλάκι μεταξύ υπηρεσιών, τις οποίες εμείς οι πολίτες στελεχώνουμε -όχι εξωγήινοι- και όταν κάτι τόσο φρικτό τόσο τραγικό μας ξημερώνει συγκλονιζόμαστε όλοι, μαζί και τα ΜΜΕ, οι αρμόδιοι, επικεφαλής υπηρεσιών, υπουργείων μέχρι και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αφότου ρίξουμε τις ευθύνες ο ένας στον άλλο, μια έρευνα, ή και πολλές, μας ξεφουσκώνει την αγανάκτηση. Κάθε οικογένεια έχει μικρά ή μεγάλα προβλήματα. Κάθε τέτοιο πρόβλημα όταν υπάρχουν παιδιά στη μέση, διαγιγνώσκεται στο σχολείο. Φανερώνεται στη γειτονιά όταν υπάρχει βία, γίνεται αντιλητπό στους οικείους. Όπως και να έχει ένα πρόβλημα «ξεβράζει». Από εκεί και πέρα τι κάνει ο καθένας από εμάς; «Το είπα στο σχολείο», «πήρα τηλέφωνο την Αστυνομία», «πήρα στο Γραφείο Ευημερίας», «ρώτησα αν όλα είναι εντάξει όταν είδα το παιδί στον δρόμο»! «Πού στο διάολο μπορώ να ακουστώ» μου έλεγε αγανακτισμένη προχθές μια φίλη στο άκουσμα του θανάτου του 15χρονου αλλά και όσων προηγήθηκαν με άλλες περιπτώσεις που είχαν επίσης τραγική κατάληξη. Στην πολυκατοικία που διαμένει, σε ένα διαμέρισμα ασκείται συχνά βία σε παιδιά από τον πατέρα, ακούγονται φωνές, έπιπλα να σπάζουν. «Έχω πάρει τηλέφωνο στην Αστυνομία τόσες φορές, δεν έρχονται. Μια φορά, στις πολλές, ήρθαν μετά από μια ώρα αφότου είχε ηρεμήσει η κατάσταση και έφυγαν». Σε άλλη περίπτωση ρώτησαν «καλά πόσο σίγουρη είσαι ότι τους χτυπά;». Η απάντηση της αγανάκτησης: «αν ήσασταν εδώ να ακούσετε τι γίνεται θα ήσασταν και εσείς σίγουρος». Η φίλη, λοιπόν, έχει χάσει τον ύπνο της. Αν γίνει το κακό ποια η δική της ευθύνη, πού έπρεπε να το καταγγείλει και να ληφθεί υπόψη; Σκέφτηκε πολλές φορές ο άντρας της να κατέβει να μπει στη μέση. «Αν, όμως, με κόψει αυτός άλλη μέρα με τα δικά μου μωρά;».

Ακούγοντας τη φίλη αυτή, θυμήθηκα και την περίπτωση της Μαρίας, την οποία κακοποιούσε ο σύντροφός της και έπαιρνε τηλέφωνο την Αστυνομία και της έλεγαν «δεν είσαι σοβαρό περιστατικό για να ερχόμαστε κάθε τρεις και λίγο». «Και πότε θα γίνω σοβαρό περιστατικό, όταν πλέον θα με έχει σκοτώσει και δεν θα σας χρειάζομαι;» διερωτήθηκε η Μαρία με αποτέλεσμα θορυβημένη η Αστυνομία να ζητήσει πληροφορίες από τη γράφουσα για να διατάξει έρευνα για όλες τις γυναίκες που μίλησαν στον «Π» για τη βία την οποία υπόκεινται και τον χειρισμό των μελών της… Και ως εκεί. «Πού στο διάολο θα ακουστούμε», αλήθεια, όλοι διερωτώμαστε. Η περίπτωση του 15χρονου ήταν γνωστή στην τοπική κοινωνία, στο σχολείο του, στη γειτονία, στους συγγενείς, στις ΥΚΕ, στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, στην Αστυνομία. Και τι έκαναν; Το έλεγε ο ένας στον άλλο; Και, ίσως, να έκαναν και τον σταυρό τους; Μα τον σταυρό ο μικρός τον κουβαλούσε που μίλησε όπου μπορούσε συναντώντας, όμως, τοίχους. Τοίχους των υποστελεχωμένων ΥΚΕ, των… συναρμοδιοτήτων, του «εγώ το είπα στον άλλο», του «μα δεν μας άφηνε ο πατέρας να μπούμε στο σπίτι, μα το ήξερε το σχολείο»! Πρόσφατα λέγατε κ. Πρόεδρε πως η υπομονή σας εξαντλείται. Η δική μας ανοχή, όμως, έχει ξεχειλίσει. Κάντε κάτι σήμερα. Όχι έρευνα, όχι μελέτες, όχι φωτογραφήσεις υπουργών. Αποκέντρωση άμεσα με συνέργειες και παροχή εμπειρογνωμοσύνης προς τις τοπικές αρχές για να αναλάβουν και την ευθύνη καταγγελίας και ενημέρωσης κεντρικά των όσων συμβαίνουν.

ΥΓ: Εκεί έξω είναι χιλιάδες οι φωνές που δεν μπορούν να ακουστούν. Για τις τραγικές καταλήξεις ναι, έχουμε όλοι μερίδιο ευθύνης, μα η Πολιτεία το μεγαλύτερο, γιατί ούτε καν τις ερινύες που ξεφεύγουν από τη «νόρμα» του ωχαδερφισμού ακούει, ούτε καν τους απαντά τα τηλέφωνα.