Φόρμα αναζήτησης

Πώς θα μπορούσε να μας αφορά εμάς το «ζήτημα» Ζαγοράκη;

Θετικές ήταν ως επί το πλείστον οι αντιδράσεις, για την απόφαση του πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη να διαγράψει από τη Νέα Δημοκρατία τον Θοδωρή Ζαγοράκη.

Ο πρώην αστέρας των γηπέδων και πρώην πρόεδρος του ΠΑΟΚ «πλήρωσε» έτσι τις δηλώσεις που είχε κάνει και οι οποίες έδειχναν να επιβεβαιώνουν τα ρεπορτάζ τα οποία τον ήθελαν να κινείται και ο ίδιος προς την ανεξαρτητοποίηση από τη ΝΔ μετά και την εισήγηση της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού για υποβιβασμό του ΠΑΟΚ.

Υπενθυμίζεται ότι ΕΕΑ οδηγήθηκε σε αυτή την απόφαση κυρίως λόγω της αποκάλυψης μιας αύξησης μετοχικού κεφαλαίου στην οποία μετείχε (παρανόμως) ο ιδιοκτήτης του ΠΑΟΚ ο -πιστολέρο- Ιβάν Σαββίδης με 6,5 εκατομμύρια ευρώ.

Το θέμα της Στήλης δεν είναι βέβαια το ελληνικό ποδόσφαιρο και η πρωτοφανής ακόμη και για τα ελληνικά δεδομένα σήψη του, η οποία σαφώς και δεν περιορίζεται στις όποιες ΑΜΚ, εξαγορές και άλλα.

Είναι, κατ’ αρχάς εάν θα πρέπει κανείς να χαίρεται με το κατάντημα της πολιτικής ζωής, μέρος και όχι θεραπεία του οποίου καταντήματος είναι οι… επικοινωνιακά τσεκουράτες αποφάσεις, όπως αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη, η ουρά της οποίας μάλιστα είναι ακόμα πιο ντροπιαστική.

Διότι μαζί με τη διαγραφή Ζαγοράκη με το αιτιολογικό «η κυβέρνηση δεν εκβιάζεται» (sic), ο πρωθυπουργός της Ελλάδας απέδειξε ότι η κυβέρνησή του μια χαρά εκβιάζεται – όπως και όλες οι άλλες. Βλέπετε, η ουρά ήταν πως παράλληλα με τη διαγραφή του ποδοσφαιριστή, ο κ. Μητσοτάκης έσπευσε να ακυρώσει στην ουσία την απόφαση της ΕΕΑ εξαγγέλλοντας νομοθετική ρύθμιση, έτσι που η ομάδα του πανίσχυρου Σαββίδη να μην υποβιβαστεί. Και να μην κινδυνεύσουν ψηφουλάκια… και όχι μόνο.

Κοντολογίς, σε μια χώρα η οποία βούλιαζε και βουλιάζει, σε μια χώρα η οποία δεν έχει πια την ελάχιστη αξιοπιστία στα μάτια των εταίρων της αλλά και παγκόσμια, ένας θεσμός καταργήθηκε στην ουσία για να ικανοποιηθεί ένας λεφτάς, πολύ γενναιόδωρος μάλιστα. Και για όποιες εντυπώσεις μπορούσαν να σωθούν, έφυγε ο Ζαγοράκης.

Γιατί όμως ήταν στο Ευρωκοινοβούλιο ο Ζαγοράκης; Μπήκε το 2014 και επανεξελέγη κιόλας πέρυσι. Συμπαθέστατος, μην με παρεξηγήσετε, είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω σε ένα από τα ταξίδια μου στο Στρασβούργο με άλλους συναδέλφους. Εξαίρετος κύριος, ευγενέστατος.

Ποιος όμως τον έστειλε στο Στρασβούργο; Η Νέα Δημοκρατία δεν τον είχε βάλει στο ψηφοδέλτιο όπως οι άλλοι τον Γιωργούλη και διάφοροι εδώ διάφορους άλλους μακράν του Job Description; Για να κάνει τι, εκεί; Και τι έκανε τελικά για τον ξαναβάλουν πέρσι; Θα μου πείτε, ο λαός τον εξέλεξε.

Εδώ είναι η τραγωδία. Ότι ο λαός, στην κατάσταση που βρίσκεται πια το πολίτευμα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και εδώ και σε πολλές άλλες χώρες -και στην κατάσταση που βρίσκεται ο ίδιος ο λαός στο μεγαλύτερό του μέρος- εάν μετέχει στα κοινά, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του πολιτεύματος.

Η δημοκρατία, εν αντιθέσει με το τι νομίζουν οι περισσότεροι, η δημοκρατία όπως τη σχεδίασαν οι Έλληνες στην αρχαιότητα, είναι ένα απλό στην κατανόηση αλλά πολύπλοκο στην κοινωνική εφαρμογή και τις απαιτήσεις του από τους πολίτες σύστημα.

Και μόνο έτσι δουλεύει.

Αυτό που επέλεξαν να καταλαβαίνουν λόγω άγνοιας οι περισσότεροι σήμερα, δεν είναι δημοκρατία αλλά μια τραγική εκχυδαϊσμένη και ισοπεδωμένη παραποίησή της με τους ανθρώπους να θεωρούν ότι ισούνται σε όλα, απλά και όμορφα. Ενώ δεν είναι έτσι. Και ούτε πρέπει.

Και βεβαίως, ότι τους ανήκουν όλα. Πλην των υποχρεώσεων οι οποίες ανήκουν πάντοτε σε άλλους.

Δεν φταίει το πολίτευμα όχι. Φταίει η άγνοια, η περιφρόνηση της παιδείας και της γνώσης, η προαγωγή της αναίδειας σε αρετή και η ηρωοποίησή της τελικά αλλά και ο συμβιβασμός με την οικειοποίηση και συχνά την καταστροφή οποιουδήποτε στοιχείου παραπέμπει στον παράγοντα κοινωνία.

Ένα σύνολο ανθρώπων, δηλαδή, το οποίο δεν ζει απλά μαζί αλλά ζει μαζί με βάση συγκεκριμένους κανόνες. Η παιδεία και η γνώση είναι πολύτιμες γιατί όταν υπάρχουν και όπου υπάρχουν, επιτρέπουν στον καθένα και την καθεμία να αντιλαμβάνεται πως η μη τήρηση των κανόνων από μερικούς, ακόμη και αυτούς που διοικούν ή ειδικά αυτούς που διοικούν, δεν μπορεί να είναι και δεν επιτρέπεται να είναι δικαιολογία για τον όποιο πολίτη, είτε να αδιαφορεί είτε να μην τηρεί τους κανόνες.

Εάν βεβαίως, δεν θέλει να βρεθεί σε μια κατάσταση όπου μια καλή πρωία ξυπνά και αντιλαμβάνεται ότι ζει σε έναν κόσμο εθισμένο πια στην πρέζα της κενότητας και της χυδαιότητας, αδιάφορο αλλά και απολύτως χειραγωγήσιμο όπως ο δικός μας.

Ο οποίος, κόσμος, ζει για να θαυμάζει άλλους, συνήθως αμόρφωτους να συζητούν λ.χ. την προσωπική ζωή και τα κρεβάτια τρίτων σε πρωινάδικα, να αναγάγει καθαρά ψυχαγωγικά εμπορικά προϊόντα -όπως το ποδόσφαιρο- σε… ιδεολογίες, να μην είναι σε θέση να γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει γύρω του, τουλάχιστον στον βαθμό που θα μπορούσε να το κάνει.

Ή να ψηφίζει και να στέλνει σε ένα σώμα το οποίο το πολίτευμα σχεδίασε -με την τότε ή την τωρινή του μορφή- ως ένα σώμα των επίλεκτων και διακεκριμένων κατόπιν κάποιας δουλειάς στην κοινωνία, οτιδήποτε ανταποκρίνεται στη χυδαιότητα η οποία κατέληξε να είναι η ζωή του.

Από φωνακλάδες και γραφικούς πολιτικούς, πολιτικούς που τον τρομάζουν και παίζουν με τα ένστικτά του, ανθρώπους που τον κάνουν να γελά ή που απλά εκτιμά διότι δεν καταλαβαίνει τι λένε -συχνά ούτε και οι ίδιοι- και βέβαια κάθε είδους αστέρια της ψυχαγωγίας του. Γιατί και ο τρόμος τέτοιος είναι. Στις μέρες μας ακόμα περισσότερο.

Οι πολιτικοί του σήμερα γαντζωμένοι σε συμφέροντα, προωθούν αυτή την εποχή. Είτε διότι τους εξυπηρετεί απόλυτα, είτε διότι δεν έχουν πια άλλη επιλογή στον κατήφορο. Γι’ αυτούς το διακύβευμα είναι απλώς ο κίνδυνος μιας πιο πρόωρης εξόδου από τα πολιτικά πράγματα. Δεν έχουν κάτι να χάσουν όμως, διότι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η πάρτη τους είναι καλυμμένη και μετά.

Είναι καιρός να αναρωτηθούμε ποιο είναι το διακύβευμα για εμάς πια, στην πορεία που παίρνουν τα πράγματα και πώς μπορούμε να ξυπνήσουμε, αν μη τι άλλο, αντί να παρακολουθούμε τη δημοκρατία να πεθαίνει. Χαχανίζοντας ενίοτε και εκλαμβάνοντάς το ως μέρος της υπόλοιπης ψυχαγωγίας. Που δεν είναι.

Και δεν διαβρώνεται απλά η δημοκρατία. Τη χάνουμε, όπως όλα δείχνουν.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.