Φόρμα αναζήτησης

Το πτώμα του τετράμηνου μαθητή… (του πρόωρου)



Συνεχίζεται και συνεχίζεται «η μάχη των τετραμήνων» και η κουβέντα σχεδόν «μυρίζει» εμετό. Ταυτόχρονα, μεγάλοι δόκτορες παιδαγωγικής γράφουν άρθρα για το πώς θα πρέπει να αξιολογήσουμε τις εξετάσεις αυτές με απίστευτα πολύπλοκους μαθηματικούς τύπους και στατιστικές. Σου σηκώνεται η τρίχα με το επίπεδο της διαστροφής κάποιων.

Οι μαθητές μέσα στα κυπριακά σχολεία είναι απόλυτα δυστυχισμένοι. Με ή χωρίς τις εξετάσεις. Είναι σαν να γίνεται κουβέντα πάνω από ένα νεκρό σώμα. Πάνω από το πτώμα στέκονται γεμάτοι σάλια για εξουσία και φήμη οι διάφοροι πολιτικοί. Πιο πίσω οι επιθεωρητές. Στην πιο πίσω σειρά οι καθηγητές και τελευταίοι οι γονείς. Όλος αυτός ο φρικτός θίασος ερωτοτροπεί, χωρίς να αποστρέφεται την αηδιαστική μυρωδιά που αναδίδει το αποσυντεθειμένο κορμί του μαθητή. Και τα μεγάφωνα του Κυπριστάν ανακοινώνουν αποτελέσματα και τύπους των εξετάσεων. Οι αγαπημένοι αυτοί μουρλοί τελικά έχουν μεγάλη πλάκα. Και έτσι η τραγωδία μετατρέπεται σε κωμωδία. Ζούμε τη χρυσή τομή. Που μόνο εμείς ως τέτοια τη φανταστήκαμε. Με την ξιπασιά που ξεχειλίζει από τα κουφά μας αφτιά. Με τον τύπο «που τα ξέρει ούλλα».
Το πτώμα μπορεί τελικά να έχει μέσα του κάποια μικρή πνοή. Που θα γίνει σιγά-σιγά μεγάλη. Μπορεί όμως και όχι. Είπαμε, ζούμε στον πλανήτη του απροσδόκητου. Αύριο ας πούμε μπορεί να δεις τον Πρόδρομο να παίζει κανέναν ρόλο σε σχολικό θέατρο, αν και δύσκολο να τα καταφέρει όπως δύσκολο είναι να γίνει στην πραγματικότητα. Αν ήμασταν ο υπουργός Παιδείας, όχι της Φινλανδίας, αλλά του Βιετνάμ ας πούμε, μπορεί και να τα καταφέρναμε. Μέχρι και καραόκε θα τραγουδούσες στην τάξη Πρόδρομε.

«Τα κόμματα ελέγχουν τα πάντα», είπε μια μέρα ο Αντρέας ο φιλόσοφος. «Αν είσαι καθαρός εν πάεις πούποτε». Ενώ ένας άλλος φίλος όταν έπρεπε να γράψει ένα άρθρο στη Γερμανία με τίτλο «Ανθρώπινα δικαιώματα και εκπαίδευση», πελαγωμένος και φοβισμένος επειδή θα το διάβαζαν μπροστά που κάτι τέρατα καθηγητές, κόλλησε. Το τελευταίο του βράδυ αϋπνίας άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί, το ήπιε όλο και έγραψε ένα ποίημα 10 σελίδες για την παιδική ηλικία. Το ονόμασε «Ich bin coca-cola» διότι έπιασε το θέμα του σε σχέση με τις πολυεθνικές εταιρείες και όταν το διάβασε στους καθηγητές του αυτοί σηκώθηκαν πάνω, χειροκροτούσαν 5 λεπτά και μετά τον αγκάλιασαν. Οι Γερμανοί καθηγητές μάλλον έμειναν στην ουσία αυτού, που είναι η παιδαγωγική. Που είναι το πώς θα κάνουμε τους νέους να είναι ευτυχισμένοι, αφού πρώτα ξεχάσουμε για λίγο ή πολύ πόσο δυστυχισμένοι ήμασταν εμείς. Τζ’αι τούτον ονομάζεται υπέρβαση στον κόσμο των σπουδασμένων, οι οποίοι εν ηξέρουν πού τους πάν’ τα τέσσερα.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.