Φόρμα αναζήτησης

Το ψέμα της ΠΣΕΜ

Αν κάνεις μια βόλτα στα κυπριακά σχολεία και ρωτήσεις τους μαθητές να σου πουν ποια είναι η ΠΣΕΜ , κανένας σχεδόν δεν θα έχει ιδέα. Όπως δεν έχουν ιδέα για την πρώτη του Απρίλη, όπως δεν ξέρουν ποιος ήταν ο Μακάριος και η 25η Μαρτίου , όσες γιορτές τζαι ταμπούρλα τζαι αν παίξουν. Επομένως, η ΠΣΕΜ είναι σαν τον Μακάριο. Και είναι λογικό και καθαρά εξηγήσιμο. Οι μαθητές έχουν βαρεθεί τους νεκροζώντανους. Η πομπώδης ξύλινη γλώσσα των εθνικών εμβατηρίων και των κάθετων ανακοινώσεων των διαφόρων οργανώσεων τους αφήνουν παγερά αδιάφορους. Για την κατάσταση φταίνε, κυρίως, οι ίδιες οι οργανώσεις που απέχουν αστρικές αποστάσεις από το τι πραγματικά μπορεί να θεωρείται αληθινή παιδεία. Ξέρουν, όμως, μια χαρά να χειρίζονται τις βίδες της καρέκλας τους. Η πλάτη να είναι πιο άνετη, ο ύπνος πιο μακάριος. Πραγματικά δηλαδή, σήμερα ξύπνησαν και φωνάζουν για τα φροντιστήρια που θα πολλύνουν εξαιτίας των εξετάσεων των τετράμηνων; Δεκαετίες τώρα ο τόπος ρημάζεται από τους φροντιστηριούχους. Σήμερα τι ακριβώς άλλαξε; Και είναι εντελώς αστείο να βγάζουν τέτοιες ανακοινώσεις. Σε ποιους απευθύνονται ακριβώς; Στους συμμαθητές τους; Που κάνουν όλοι από πέντε ιδιαίτερα και όλοι Αγγλικά; Χρόνια τώρα. Για τα Αγγλικά στο σχολείο τους γιατί δεν φώναξαν ποτέ; Γιατί δεν αφήνουν τις καθηγήτριες των Γαλλικών να κάνουν το μάθημά τους σωστά; Ρωτήστε τες να δείτε πώς περνούν. Α ξεχάσαμε, τα Γαλλικά δεν χρειάζονται αλλά μας λένε στην ανακοίνωση πως… «οι μαθητές δεν θα ασχολούνται σχεδόν καθόλου με τα μη εξεταζόμενα δίνοντας βαρύτητα μόνο στα εξεταζόμενα, γεγονός που θα κτυπήσει περισσότερο την έννοια της ολόπλευρης μόρφωσης»!!

Έλεος. Για ποια ολόπλευρη μόρφωση μιλάνε δηλαδή; Το σύστημα είναι νεκρό και γύρω-γύρω του χοροπηδάνε μικροί και μεγάλοι κανίβαλοι σε μια παράξενα μακάβρια τελετή. Εκπαιδευτικές οργανώσεις που κάποτε ξυπνούν και κάποτε κοιμούνται δηλαδή, ποτέ δεν είναι εκεί πραγματικά, γονείς που κραυγάζουν γύρω απ’ το πτώμα και περιμένουν από αυτό να ταΐσουν δήθεν γνώση τα παιδιά τους. Το ίδιο το πτώμα που προσποιείται το νεκρό μέχρι να φύγουν από πάνω του οι αρκούδες. Και να ξανακρυφτούν όλοι οι βρικόλακες μέσα στον πύργο. Μέχρι να περάσει ακόμα ένας δύσκολος χειμώνας. Γιατί είπαμε… έπεται θερμό καλοκαίρι. Και αν οι γραμμές τούτες αναβλύζουν αρνητικότητα είναι γιατί κάποτε πρέπει να χτυπάμε το κεφάλι στον τοίχο. Τότε, όταν δεν κατεβαίνει καμιά σοβαρή ιδέα, ίσως, πρέπει να την προκαλέσουμε. Και μέχρι στιγμής… οι διάφορες απεργιακές ανακοινώσεις, κάνουν οργιαστικό πάρτι μόνο μεταξύ τους. Σε ένα κλειστό δωμάτιο, σε έναν έξω κόσμο.