Φόρμα αναζήτησης

Το είπαμε, το ξαναείπαμε, το ξαναλέμε



Η βαρβαρότητα στα κυπριακά σχολεία δεν έχει τελειωμό. Είναι και εξαπλώνεται σαν το σαράκι στα παλιά σπίτια που τρώει τα βολίτζια. Και γι’ αυτό φταίνε και θα φταίνε όλοι. Παίζουμε αγαπημένες επαναλήψεις, μα τις αντιμετωπίζουμε όπως ακριβώς και τις προηγούμενες. Χωρίς καμιά καινούργια ιδέα. Και αν δεν σου κατεβαίνουν ιδέες, μετά που βλέπεις δύο και τρεις φορές το θέατρο, τότε κάτι πάει λάθος, ή με το θέατρο, ή με σένα. Το ότι πάει λάθος όμως είναι το μόνο δεδομένο.

Δεν μπορείς παρά να γράφεις αόριστα και φιλοσοφικά. Ειδικά όταν οι πράξεις είναι ανύπαρκτες.

Κανένας δεν θέλει να αλλάξει το εκπαιδευτικό μας σύστημα, μα όλοι ονειρεύονται ένα καλύτερο σχολείο. Αυτό μάλλον είναι και ένας άλλος ορισμός της κατάθλιψης.

Να λες πως θέλεις να αλλάξει κάτι, να το ονειρεύεσαι, μα να μην κάνεις ποτέ τίποτε γι’ αυτό.

Και όλοι οι θλιμμένοι, κοινωνία, εξουσία, καθηγητές και ζωόφιλοι, κάνουν πως για πρώτη φορά τα βλέπουν.

Δηλαδή τη διαφορά έκαμέν την η όρνιθα τζιαι το κουνέλι;

Οι πόμπες μες στις θερμάνσεις; Οι νεκροί γλάροι που τους εθωρούσαν να πέφτουν που τον ουρανό κάτι κοπέλια της τεχνικής τζιαι εγελούσαν; Εσύραν σιταρούιν για ποντίτζιες την ώρα του διαλείμματος. Οι γλάροι εφάαν το τζιαι έπεφταν σαν βομβαρδιστικά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Κωστής, που εκατέβασεν με την πλατφόρμα του ένα λάστιχο του φορτηγού να το κρούσει ο γιος του μες στην μέση του δρόμου την Λαμπρή; Το λάστιχον εξικάπνιζε θκυο μέρες μες στην μέση του χωρκού. Η γιαγιά η Ποστολίνα, που εζούσε δίπλα, επήεν την Κυριακή του Πάσχα στο νοσοκομείο γιατί έσιει άσθμα τζιαι δεν ανάπνεεν ούλλη νύχτα. Η παρέα ύστερα έφτυνεν τζιαι έκαμεν εμετούς πας στην πόρτα μιας μαυρούς που εξεσκάτιζεν μέσα μια γιαγιά για 20 χρόνια. Τούτης της μαυρούς, ποττέ εν της είπε καλημέρα κανένας μες στο χωρκό. Οι κοινοτάρχες για τούτα τα soft τζιαι για άλλα τόσα hard, συμφωνούν μεταξύ τους να τάξουν σούβλες στα καθάρματα πέρκιμον τους καλοπιάουν. Σούβλες που πληρώνεις εσύ. Αλλά, πάλε εν αλλάσει τίποτε. Σπάζουν τζιαι κρούζουν τα ούλλα τζιαι ύστερα τρων τζιαι την σούβλα τους. Η διευθύντρια στο (άστο), που της εσύρναν μάσκουλα μες στα πόθκια κάτι τριταίοι τζιαι όταν επήεν ο Νίκος ο δάσκαλος να την βοηθήσει, εγύρισεν τζιαι είπεν του…-Μα Νίκο μου, έννεν δαμαί που πέφτουν.

-Ε, πού πέφτουν, λαλεί της ο Νίκος.
-Έξω που το σχολείο μου, Νίκο μου!!!!!

Πως το εξηγείς αυτό; Εννοείται πως εξηγείται με το ότι η διευθύντρια εφοάτουν να μεν ακουστεί το όνομα του σχολείου της. Μα αντιλαμβάνεσαι πως ούτε τούτη η εξήγηση μπορεί να γίνει αποδεχτή. Είπαμε, είναι ο δρόμος της κατάθλιψης, και μάλλον και της σχιζοφρένειας. Έτσι εξηγείται και η τεράστιά μας αγάπη για τα κάγκελα. Τα σχολικά κάγκελα είναι η ζωγραφιά του ίδιου του εγκλεισμού του κυπριακού σχολείου. Το ίδιο τζιαι η απόλυτη σιωπή των δασκάλων. Που δέχουνται, ας πούμε, τα μωρά του δημοτικού να μεν έχουν ένα μεγάλο διάλειμμα για να παίξουν. Που δέχουνται να κάμνουν μιαν ύλη στα πρωτούθκια σαν να είναι ενήλικες του πανεπιστημίου. Οι ίδιοι οι δείχτες – ύλη που κατασκευάζει το υπουργείο, , μάλλον για κάποιους που το ίδιο θεωρεί ανάπηρους, και στο τέλος ακόμα και αυτοί που δεν είναι θα γίνουν.

Κατά τ’ άλλα, θα έχουν εκλογές οι εκπαιδευτικές οργανώσεις. Κάθε παράταξη έχει στα φυλλάδια που μοιράζει 500 υποψηφίους. Τα φυλλάδιά τους έν’ σαν τους τηλεφωνικούς καταλόγους. Ή σαν την κάρτα μνημοσύνου που βαστά ο παπάς. Λαλείς… -μα έχουμε πραγματικά τόσους πολλούς σοφούς ανάμεσά μας; Μα μόλις το σκεφτείς, επανέρχεσαι στο (είπαμε), καταθλιπτικό ποτ πουρί σου.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.