Φόρμα αναζήτησης

Τα ζόμπι της αξιολόγησης (Ενός καταϊδρωμένου καθηγητή)

Μεγάλη κουβέντα γίνεται τον τελευταίο καιρό για το « νέο σχέδιο αξιολόγησης του μαθητή». Σε γενικές γραμμές καλά που γίνεται και καμιά αλλαγή στη στάσιμη χώρα της παιδείας. Εξάπτεται και λιγάκι η φαντασία μας. Μα πόσο αυτό θα πετύχει εξαρτάται βασικά από ένα και μόνο παράγοντα-ερώτημα. Πόσο ελεύθερο θα αφήνει το σύστημα τον εκπαιδευτικό να αξιολογεί το κάθε παιδί; Ας πούμε σήμερα ένας καθηγητής της πρώτης γυμνασίου δεν μπορεί να κάνει το δικό του αποκλειστικά διαγώνισμα. Πρέπει να ακολουθεί τον «οδηγό» του υπουργείου. Με το νέο σύστημα θα γίνεται ο φιλόλογος της Πόλης Χρυσοχούς να κάνει διαφορετικό διαγώνισμα από τον φιλόλογο του Μάμμαρι; Ή πάλι θα κολλάμε σε τύπους διαγωνισμάτων; Θα μπορεί η μαθηματικός του Λυκείου Ιδαλίου να σχεδιάζει το διαγώνισμα ανάλογα με τις δυνατότητες της τάξη της; Προς το παρόν αυτό καθόλου δεν γίνεται. Και μιλούμε για το πιο απλό πράμα του κόσμου. Για να αλλάξει η κατάσταση θέλει νέα εντελώς φιλοσοφία .Τη φιλοσοφία της εμπιστοσύνης του υπουργείου προς τους δασκάλους του. Μέχρι σήμερα δεν είναι συνηθισμένο το σύστημα σε τέτοια. Μπορεί το Υπουργείο Παιδείας να σταματήσει τα άπειρα φιρμάνια; Να τα περιορίσει στο ελάχιστο; Μπορούν οι επιθεωρητές να υποδέχονται τους εκπαιδευτικούς με άλλο εντελώς πνεύμα από αυτό του μπαμπούλα που σε αγχώνει με τους πόντους; Πάντως όλοι οι εκπαιδευτικοί της Κύπρου, από το δημοτικό μέχρι το λύκειο λίγο ή πολύ όλα αυτά τα χρόνια αξιολογούν με περισσή αγάπη και επιείκεια τους μαθητές τους. Το 6 στη βιολογία άνετα το κάνουν 12 ας πούμε επειδή απλώς είναι καλοί άνθρωποι ή επειδή ξέρουν πως αργότερα στην κοινωνία ο Σαββάκης που εν φακκά πενιά, θα υποφέρει σε κάποια πεζίνα με 25 ευρώ τη μέρα. Είναι ανάγκη λοιπόν να υποφέρει και στο σχολείο; Έτσι τον Σαββάκη τον περνούν στην επόμενη και στην επόμενη τάξη ώσπου να πάρει ένα απολυτήριο του τίποτα. Μεταξύ τους εν τω μεταξύ όσοι διδάσκουν του Σαββάκη ψιλοσυνεννοούνται να τον βοηθήσουν. Κάνουν χρόνια τώρα αυτό που το υπουργείο με τους ειδικούς του ονομάζουν σήμερα «διαμορφωτική αξιολόγηση». Πολλά λεφτά δόθηκαν γι’ αυτή τη φράση που έτσι κι αλλιώς εφαρμόζεται αλλά επιμένουν να θέλουν για δική τους την πατέντα οι «ειδικοί». Δηλαδή τα λεφτά πήγαν χαμένα; Ποιος ξέρει πώς θα απαντηθεί στο μέλλον το ερώτημα. Πολλοί πάντως φοβούνται πως και αυτές οι αλλαγές θα κολλήσουν μέσα στην πολυπλοκότητα της εφαρμογής τους. Κάτι στο οποίο και ως λαός το συνηθίζουμε. Το απλό να το κάνουμε δύσκολο εξαιτίας του ότι πρέπει πάντα να δικαιολογούμε στον γείτονα τον μισθό και το άππωμα μας. Με μεγάλη αγωνία μα και με ένα στωικό χαμόγελο όλοι περιμένουν τις εξελίξεις πεινασμένοι. Και μιας και μιλάμε για πείνα και μιας και χορτάσαμε κρέας ας τεθεί και το ερώτημα το βαρετό ξανά. Με εκείνες τις μέρες της μεγάλης σφαγής των αθώων ανθρώπινων αμνών (το τελικό σχέδιο του Αδόλφου), που ονομάζονται αλλιώς «τελικές εξετάσεις» τι θα γίνει; Πάντως προς το παρόν το σχέδιο δεν λέει κάτι…

Είναι σαν να χορεύουν θερμές ερωτικές μπαλαρίνες γύρω σου, στον πιο όμορφο κήπο μια νύχτα του Γενάρη, μα ξέρεις πως στο τέλος θα μεταμορφωθούν σε αιμοβόρα ζόμπι. Happy New Year!