Φόρμα αναζήτησης

Ποιος φταίει τελικά;



Ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα των ημερών για τον Ιησού Χριστό-Παιδεία και τον Γολγοθά που τραβά είναι το ποιος φταίει. Για να φτάσουμε εδώ, στον «φταίχτη», μάλλον θα συμφωνήσαμε όλοι πως κάτι έγινε, ένα μεγάλο πρόβλημα προέκυψε ή καλύτερα προϋπάρχει. Όμως δεν είναι ούτε ακριβώς έτσι, αφού δεν συμφωνούν όλοι πως το πρόβλημα της παιδείας είναι αυτό και όχι το άλλο. Επομένως καταλήγουμε να διερευνούμε αντίθετες αιτίες ή να μην διερευνούμε καθόλου, ακριβώς επειδή… κουραστήκαμε!

Και τότε ξεκινούμε να τα ρίχνουμε ο ένας στον άλλον. Πρόκειται για έναν ατέρμονο εμφύλιο πόλεμο χωρίς στόχο και ουσία. Τα ξωτικά θέλουν να σταυρώσουν τον βασιλιά, και ο βασιλιάς αντεπιτίθεται με τον στρατό του. Οι μαθητές του τόπου φαίνεται ωστόσο να απασχολούν και τους δύο. Ή μήπως όχι; Διότι υπάρχει και αυτή η πλευρά όσων υποστηρίζουν πως καμιά σημασία δεν δίνουμε στα παιδιά, ποτέ δεν τα ρωτήσαμε ή ακούσαμε για το πώς αληθινά ονειρεύονται το σχολείο τους.

Όταν λοιπόν το σχοινί τεντωθεί από όλους, κάποιοι μιλούν για τη μέση λύση, τη χρυσή τομή κ.λπ. Και αυτή η θέση μπάζει νερά, αφού η μέση ποτέ δεν υπήρξε και η χρυσή τομή ήταν και είναι μια ανόητη καραμέλα των πιο δήθεν μέσα στους δήθεν συμβιβαστικών, που στο τέλος έκρυβαν εντέχνως τις δικές τους μεγάλες προσδοκίες.

Ουσιαστικά περιγράφουμε το αδιέξοδο, αναπνέουμε το ανέλπιδο και σχεδιάζουμε στην άμμο.

Για να λυθεί ο δύσκολος αυτός γρίφος, πρέπει να παραδεχθεί ο καθένας, πρώτα στον εαυτό του, πως ο πάτος είναι πάτος και δεν ονομάζεται βόλτα ή παράδεισος. Δεν γίνεται τη μια να το βλέπεις έτσι και την άλλη γιουβέτσι ανάλογα με το ποιον έχεις απέναντί σου. Η παιδεία ενός τόπου δεν είναι Eurovision, δεν είναι πόντοι που κάποιος θα κερδίσει, δεν είναι βραβεία και λάβαρα και διαχωρισμοί. Η κυπριακή κοινωνία έμεινε κολλημένη στο μαρς. Ο καθένας από την πλευρά του στοιχίζεται, στοιχίζει άλλους και προχωρά σαν ρομπότ. Ρομπότ νιώθουν όλοι, από τον υπουργό έως την καθαρίστρια. Χωρίς κανένα κέφι για αλλαγή. Και όλοι έχουν άποψη. Από τον μητροπολίτη, τον δήμαρχο, τον κρεοπώλη, τον δάσκαλο και τον επιθεωρητή, τις οργανώσεις και τον σατανά, όλοι πάντα και παντού μιλούν φωνάζουν και ωρύονται για το θέμα μας, σαν να είναι οι πιο ειδικοί των ειδικών.

Το δε πλήθος των γονιών θεωρεί τους εκπαιδευτικούς του τόπου «προνομιακή τάξη», και ονειρεύεται πότε και πώς να τους πατήσει στον λαιμό. Κάθε στιγμή, σε κάθε στραβοπάτημα. Η στάση τους συμφέρει τις κυβερνήσεις διότι αυτοί θα δώσουν τους πιο πολλούς πόντους –ψήφους– που λέγαμε και έτσι τους χαϊδεύει, τους ακούει και τους προστατεύει.

Στο κυπριακό ρινγκ παίζουν όλοι εναντίον όλων λες και από ένα σημείο και μετά το κάνουν για καθαρή πλάκα όπως η φάση με τον ταύρο που βουρά τον κόσμο στους δρόμους της Σεβίλλης. Και ανάλογα με την εποχή ο ταύρος αποκτά άλλο όνομα. Γίνεται Πρόεδρος, υπουργός, η κυρία Μαρούλλα, ο Κωστής ‘που τα κάζια, ο Άκης ο επαναστάτης. Αν γυριζόταν σίριαλ, θα είχαμε ως τόπος τόσα έσοδα, που θα χτίζαμε υπερ-σχολεία. Αλλά και τότε θα γινόταν καφκάς για το ποιος θα πρωταγωνιστούσε. Και αυτή ακριβώς είναι η χρυσή τομή μας. Ο αγιωμένος νους μας.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.