Φόρμα αναζήτησης

Οι φοβίες των μαθητών(στο κυπριακό σχολείο)

Η “φοβία” είναι μια ειδική κατηγορία φόβου δυσανάλογα έντονη σε σχέση με το γεγονός που την προκάλεσε και η οποία βρίσκεται πάνω από τον εκούσιο έλεγχο και οδηγεί στην αποφυγή της κατάστασης από την οποία προέκυψε. Οι ασθενείς που πάσχουν από φοβία, συνήθως, αναγνωρίζουν πως οι φόβοι τους δεν είναι βάσιμοι και πως οι άλλοι άνθρωποι δικαιολογημένα δεν φοβούνται για τα ίδια πράγματα. Γρηγόρης Μιχάλης, Ψυχολόγος-Παιδαγωγός, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική

Οι φοβίες, λοιπόν, σου διαλύουν πιο απλά το νευρικό σου σύστημα. Δεν σε αφήνουν να ζεις φυσιολογικά, να νιώθεις δημιουργικός, να νιώθεις άτομο μέσα στο μπουρδέλο σύστημα. Οι έφηβοι τις ζουν μια χαρά και περισσότερο μέσα στο σχολείο.

Πρώτα από όλα φοβούνται το… «σύστημα». Το κυπριακό σχολείο είναι ο απόλυτος καθρέφτης του κυπριακού συστήματος. Η χώρα κυβερνάται από ανθρώπους χωρίς καμιά έμπνευση, ανθρώπους βαρετούς και αγέλαστους. Αυτά τα τρία, λοιπόν, τα καθρεφτίζει μια χαρά και το σχολείο μας. Οι δάσκαλοι πάνε το πρωί στη δουλειά τους με το άγχος του άλλου κόσμου. Οι διευθυντές κάθε διάλειμμα κατουρούν πάνω τους που τον φόον τους να μεν γινεί κανένας χαττάς τζαι να τους πουν τα κανάλια. Οι βοηθοί το ίδιο. Το άγχος μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός στους μαθητές. Ρωτήστε πόσες φορές τη μέρα η άμπουλες του Γενικού Νοσοκομείου βουρούν στα σχολεία για μίνι μαθητικές λιποθυμίες. Το άγχος αυτό μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός στα αθώα παιδάκια, που πριν από λίγο καιρό διάβαζαν παραμύθια στο δωμάτιο με τη μάμα και τον παπά τους και τώρα βρίσκονται να τρέμουν στοιχισμένα στην πρώτη πρωινή προσοχή της συγκέντρωσης. Ο διευθυντής με το καλογυαλισμένο παπούτσι τους μιλά για τις υποχρεώσεις τους και για τα πόσα πολλά θα μάθουν στο σχολείο και για το πώς θα προκόψουν. Τα πιο υγιή παιδάκια είναι αυτά που πειράζουν τους συμμαθητές τους που την προδημοτική, που κουνιούνται όλην την ώρα γιατί σκέφτονται τη θάλασσα ή τον τιτανικό που βυθίζεται. Αυτά θα στρώσουν πολύ γρήγορα μα πάντα θα είναι κατά ένα μικρότερο βαθμό αγχωμένα από τα υπόλοιπα. Εδώ μπορεί άνετα να τεθεί το ζήτημα της… « θετικής επίδρασης της αταξίας στην ανάπτυξη του παιδιού», μα δεν είναι της ώρας.

Αυτή η κατάσταση συνεχίζει μέχρι και το τέλος της τρίτης λυκείου. Φανταστείτε τις επιπτώσεις.

Τα κυπριακά σχολεία είναι βαρετά. Όσο και αν προσπαθήσει κανείς να το δει ανάποδα φύσει και θέσει αισιόδοξος, αδύνατον να τα καταφέρει. Ρωτήστε οποιονδήποτε μαθητή οποιασδήποτε τάξης ποια είναι η αγαπημένη του στιγμή στο σχολείο. Θα ακούσετε από το 99% τα ίδια λόγια. Το διάλειμμα. Βαρετά βασικά είναι όλα. Οι θλιμμένοι κήποι που λες και πέρασε από πάνω τους το Τσιέρνομπιλ, το κουγκρί παντού που πέφτει σιγά σιγά πάνω τους κυριολεκτικά, οι φουντάνες που ούτε ο ποντικός της νύχτας δεν θα επισκεφτεί, οι αρχαίες πινακίδες με τη Μόρφου να κλαίει, τα άθλια θρανία που αν τα βάλεις στο ebay πως χαρίζονται θα σε κάμουν report, οι φλορένσες της δεκαετίας του 70,(εδώ μπορείτε να βρείτε πολλά άρθρα σοβαρά στο google για την επίδραση του σωστού φωτός στη μάθηση και την υγεία), αλλά πάμε πίσω στα βαρετά. Βαρετά είναι τα τετράδια 15 κιλών, το βιβλίο της ιστορίας που δεν έχει καμιά σχέση με το σήμερα και σκότωσε την ιστορία, βαρετά είναι τα όργανα που βαστούν οι μαθηματικοί σαν να πηγαίνουν σε μονομαχία, βαρετές οι αίθουσες τέχνης (αν και αυτές είναι οι πιο όμορφες σε ένα σχολείο συγκριτικά), βαρετή είναι η καντίνα και οι… εφημερεύοντες δεσμοφύλακες καθηγητές, βαρετό είναι το ντριιιιν του κουδουνιού (κουδούνια δεκαετίας του 40, όμοιά τους θα συναντήσεις στο Άουσβιτς, Μπούχενβαλντ, στις φυλακές της Κόστα Ρίκα κ.λπ. Βαρετές είναι οι χορωδίες με το ίδιο και ίδιο ρεπερτόριο. Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη, Χρυσοπράσινο φύλλο, Η δική μου η πατρίδα με λίγο καλαματιανό και μετά οι άριστοι να περιφέρουν τα λάβαρα ιδρωμένοι μπροστά από όλους τους υπόλοιπους αποτυχημένους. Να το φόβο πάλι. Να το άγχος ξανά. Η λίστα με «τα βαρετά» ενός κυπριακού σχολείου εκτείνεται στο άπειρο. Οι φάκελοι των διαγωνισμάτων οι μπεζ. Ίδιοι με πριν από 50 χρόνια. Στη θέα τους και μόνο, οι μαθητές νιώθουν πως όταν ανοίξει θα βγει από μέσα η θανατηφόρα σκόνη του άνθρακα. Δεν θα δεις ποτέ εκπαιδευτικό να κουβαλά διαγωνίσματα σε κόκκινο ή πράσινο φάκελο ,δεν θα πω πολύχρωμο μήπως και κατηγορηθώ για ανίατη ομοφυλοφιλία και δεχτώ διαδικτυακό εξορκισμό, σπορ στο οποίο επιδίδονται τα τελευταία χρόνια -σηματοδοτώντας την ιστορία- χιλιάδες συνάδελφοι που προασπίζονται κατά τ’ άλλα το δημόσιο σχολείο. Βαρετά είναι, πλέον, τα ψηλά κάγκελα που ορθώσαμε γύρω γύρω. Απλώς πολλοί δεν καταλαβαίνουν γιατί να μην είναι και ηλεκτροφόρα. Άνετα περνά και μια γιαγιά με το πι σε ένα κυπριακό σχολείο . Καθημερινά θα υπάρχει και μια νέα τρύπα στα συρματοπλέγματα. Εδώ απ’ το Αλκατράζ απέδρασαν κάποιοι, στο γυμνάσιο στο Γέρι δεν θα τα καταφέρουν; Βαρετή είναι η ύλη, οι καρέκλες, οι άπειρες φωτοτυπίες, και οι εκδρομές στο Μακένζι. Βαρετά είναι τα γήπεδα ποδοσφαίρου, όπου ο Μέσι δεν θα πάταγε μέσα ούτε με 4χ4, βαρετά είναι τα καθημερινά διαγγέλματα των εγκυκλίων από τον πύργο του σκότους. Έτσι, οι Χόμπιτ μαθητές θα αγωνίζονται χρόνια πολλά να καταλάβουν. Και αυτή είναι μέχρι του παρόντος η μεγάλη επιτυχία του κυπριακού σχολείου. Σε αναγκάζει να βρεις τη λύση κρυμμένος ή να καείς στο φλεγόμενο του μάτι. Έτσι εμφανίζεται τώρα και το τρίτο στοιχείο, το «αγέλαστοι». Πραγματικά, δηλαδή, τώρα εσύ γελάς;