Φόρμα αναζήτησης

Οι δύο βαλίτσες της κυρίας Ελπίδας



Όλα ξεκίνησαν όταν η κυρία Ελπίδα, δασκάλα Δ’ τάξης σε δημοτικό, αποφάσισε, για την ενότητα «Σχολείο- σχολική ζωή», να κάνει ένα κείμενο από το Κυπριακό Ανθολόγιο, αντί κειμένου από το ελληνικό Ανθολόγιο. Το  Κυπριακό Ανθολόγιο, το τόσο υποτιμημένο και «ξεπερασμένο», έκρυβε μέσα του έναν θησαυρό. Για την κυρία Ελπίδα, το Κυπριακό Ανθολόγιο έν’ όπως το χαλλούμιν μας, που ενώ έν’ τόσον σπουδαίον, εν εκατάφερεν να ξεπεράσει στο marketing το chedar ή το brie. Έμεινεν υποτιμημένο μες στο νάιλον με τον νορόν. Μα πόσο δύσκολον ένι να σκεφτούν μια άλλη συσκευασία; Πιο πιασάρικη… Αναρωθκιέτουν…

Καθώς εδιάβαζε στους μαθητές της το κείμενο του Σταύρου Αγγελίδη

«Οι δυο βαλίτσες», μια σιωπή εκκοφαντική έκατσεν πάνω στους μαθητές της, σαν τον πασιήν οσσιόν της συκαμινιάς. Εκατεδάφισεν την «ανωριμότητα» της Στέλλας και την ελλειμματικήν προσοχήν του Σωτήρη. Η δασκάλα διάβασε το κείμενο, δίνοντας τον χρόνο και το ύφος που του άρμοζε. Κανένας δεν εμίλησεν. Αν έριφκες βελόνιν, ήταν να ακουστεί. Η δασκάλα το ήξερεν από την αρχή, άλλα και πάλι δεν το περίμενε ότι τα μάτια τους έκαιγαν από συγκίνηση, αγωνία για το τέλος. Η Στέλλα της είπε ότι ήταν το καλύτερο κείμενο που άκουσε έως τώρα στο σχολείο και ότι δεν ήξερε γιατί, αλλά «ένιωθεν απίστευτα».

Ο Σωτήρης, τα είπε όλα με τα μάτια του. Όλοι εδιαγωνίζουνταν για το ποιος θα αποδώσει τα βαθιά και υπόγεια νοήματα του κειμένου.

Το μάθημαν επέτασεν, όπως επέτασεν ο νους τους. Επιτέλους! Επιτέλους μια κάθαρσις -σκέφτηκε η δασκάλα μας- ανάμεσα στις τραγωδίες που ζούμε. Το να πηγαίνεις κάθε μέρα σχολείο και να μην έχεις καμιά συγκίνηση, είναι τραγωδία. Έν’ όπως το να είσαι 40 χρόνια παντρεμένος με μια γυναίκα που δεν την αγαπάς. Ο συμβιβασμός που μας ετάξαν οι  πολλά υποσχόμενοι δόκτορες, εν άξιζεν τον κόπο. Επουλήσαμεν την κάθαρσιν για το «βουνόν της αφήγησης», τη συγκίνηση, για τη «θεματική και την κατακλείδα πρόταση» της παραγράφου. Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί οι μαθητές μας δεν γράφουν. Έν’ όπως τον μουσικό που παίζει άρτια πιάνο, αλλά δεν μπορεί να γράψει ένα δικόν του τραγούδι. Αλλά, τι να σου πει η κυρία Ελπίδα, που επιτέλους ένιωσε πως έκανε μάθημα και όχι μια τρύπα μέσα στο νερό; Όσες φορές άκουσε να μιλούν για το φινλανδικό μοντέλο, αναρωτήθηκε γιατί δεν το εφαρμόζουμε κι εμείς. Θεωρούμε ότι θα ανακαλύψουμε την τασιηνόπιττα; Είπεν τους κανένας πως οι εκπαιδευτικοί δεν είναι πρόθυμοι να εφαρμόσουν τις αλλαγές; Τόσες και τόσες ανοησίες εφάρμοσαν τόσα χρόνια και τι εκατάλαβαν;

Ας δούμε τι εκατάλαβεν η κυρία Ελπίδα. Ότι εχάσαμεν το μέτρο. Το να χάσεις το μέτρον, είναι αυτό που σε κάνει να προσμετράς λάθος τον εαυτό σου και τους άλλους, να μεν αντρέπεσαι τζιαι να θεωρείς τον εαυτό σου εξυπνότερον που τους άλλους τζιαι ότι μπορείς να έβρεις νόμιμους τρόπους για να παρανομήσεις. Τούτον είναι το μότο της εποχής. Τούτον εφαρμόζουν τα πρώτα ονόματα της πολιτικής μας ζωής, αν μπορείς να την πεις έτσι τη σαπίλα. Θυμάται τη γιαγιά της που ήταν αγράμματη και της έλεγεν ότι όποιος εν αντρέπεται, ο κόσμος ούλλος εν δικός του. Η γιαγιά της, χωρίς να το ξέρει, είχεν ενσυναίσθηση, είχεν μια βαθιά γνώση ότι τα βήματα της πρέπει να ναι ελαφρά πάνω στη γη. Όταν έκλεισε το Ανθολόγιο, ήταν σίγουρη ότι το νιώσανε και οι μαθητές της. Ο Σωτήρης, την ώρα που κατέβαινε τις σκάλες με το σάντουιτς του διαλείμματος, της είπε: «Ευχαριστώ κυρία που μας το διάβασες».

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.