Φόρμα αναζήτησης

Οι ανα-ληστές της τέχνης



Στην Ελλάδα με τη νέα μεταρρύθμιση στην παιδεία καταργούνται στο γυμνάσιο τα μαθήματα τέχνης, μουσικής, σχεδιασμού και άλλα σχετικά. Από όσους έχουν έστω ελάχιστο νου και αντίληψη για το τι είναι παιδεία ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες. Με περιέργεια αναμένεται το αποτέλεσμα των διαμαρτυριών αυτών, αν και λίγο-πολύ είναι γνωστή η κατάληξη. Σταδιακά η ελληνική κυβέρνηση θα πετάξει στον κάλαθο όσα μαθήματα δίνουν χαρά και γνώση στους μαθητές. Λέτε να ακολουθήσει η Κύπρος; Ή μήπως προηγείται;

Δεν εξηγείται αλλιώς πώς μια κοινωνία ανέχεται το παιδί της πρώτης γυμνασίου να διδάσκεται μόνο μία ώρα τέχνη, αλλά δύο θρησκευτικά. Μία ώρα γεωγραφία αλλά πέντε αρχαία ελληνικά. Μία ώρα μουσική στην τρίτη γυμνασίου αλλά πάλι τέσσερις ώρες αρχαία, δύο θρησκευτικά και έξι νέα ελληνικά. Η διαστροφή των μυαλών όσων φτιάχνουν τα αναλυτικά προγράμματα δεν έχει όριο. Τους οποίους παρεμπιπτόντως κανένας δεν τους ξέρει, επομένως κανένας δεν μπορεί να τους κρίνει. Όχι το πρόσωπο, μα τις ιδέες του. Γι’ αυτό βαριούνται αφόρητα οι μαθητές του κυπριακού σχολείου. Και γι’ αυτό όποτε έχουν τέχνη και μουσική χαλαρώνουν και μαθαίνουν. Χαλαρώνουν, μια λέξη που αν την ακούσουν οι ανα-ληστές των προγραμμάτων θα ανοίξουν το λεξικό για να την καταλάβουν.

Με την τέχνη ξυπνά ο νους του μαθητή. Με την τέχνη εργάζονται τα χέρια του, μαθαίνει ιστορία, κινήματα, επαναστάσεις. Με την τέχνη μπορεί να ερωτευτεί, να νιώσει την ουσία της δημιουργίας, να κάνει κάτι με αποτέλεσμα χειροπιαστό και μαγικό. Με τη γεωγραφία θα ταξιδέψει, θα μάθει για τόπους και ανθρώπους, θα δει ποταμούς, θάλασσες και λιβάδια, θα καταλάβει τους πληθυσμούς, τις μετακινήσεις, τους πολέμους, τα πετρώματα και την οικολογία. Με τη μουσική χρειάζεται να πει κανείς οτιδήποτε; Όλα τα παραπάνω στον κύβο. Έτσι ενοποιούνται όλα μέσα στην ύπαρξη του μαθητή στο σχολείο. Μέσω των τεχνών.

Πριν από μια βδομάδα μια προβληματική μάλλον καθηγήτρια έβαλε στους μαθητές της του γυμνασίου να ακούσουν τα «Κορίτσια της συγγνώμης» των Κατσιμίχα. Όλοι οι μαθητές το άκουσαν με θρησκευτική ευλάβεια. Μια μαθήτρια δάκρυσε στον στίχο «το ξέρουν από την αρχή μα πάντα ελπίζουν». Η καθηγήτρια με αφορμή το τραγούδι συζήτησε μαζί τους για την απόγνωση που μπορεί να νιώθει κάποιος επειδή είναι χοντρούλης, ας πούμε, ή φορά γυαλάκια. Για να το ανοίξει πιο πολύ και να αναφερθεί στις κοινωνικές διακρίσεις. Δεν ήταν μάθημα. Ήταν παιχνίδι. Και σε μισή ώρα οι μαθητές έλαβαν πολλαπλάσια γνώση από το αν διάβαζαν ένα πάρα πολύ βαρετό δοκίμιο του Παπανούτσου ας πούμε.

Τα σχολεία μας είναι από κουγκρί. Το είδαμε και θα συνεχίσουμε να το βλέπουμε και θα συνεχίσουμε να μην κάνουμε κάτι. Έτσι κι αλλιώς αν γράψει ένα στιχάκι στο θρανίο του ο Μιχαλάκης θα τον αποβάλει ο φιλόλογός του. Όπως θα αποβάλει και τη Μαρία που ζωγράφισε την καρδιά της και έβαλε μέσα το Π του Παναγιώτη της. Και αυτή είναι η κύρια αιτία που πάμε τόσο χάλια. Και ενώ να το καταλάβεις αυτό είναι δωρεάν, θα συνεχίζεις να κάνεις τον ανήξερο. Και οι δάσκαλοι το ίδιο. Και οι καθηγητές από την άλλη. Και η ζωή συνεχίζεται με διαλέξεις σε δεκαεξάχρονα παιδιά για την επιχειρηματικότητα. Όπου στο τέλος το θλιβερό PowerPoint τελειώνει με τη διαφήμιση του κολεγίου του σατανά που μιλά. Και ο μουσικός του σχολείου, κάθιδρος και αγχωμένος, λέει 100 φορές σσσουυυυ σσσουυυυ σσσουυυυ σσσουυυυ. Γιατί και οι καθηγητές των τεχνών οι ίδιοι ξέχασαν από καιρό ποιοι είναι ή το κράτος τους αφαίρεσε εκείνο το κομμάτι από τον εγκέφαλο.

«Οι χαρταετοί»(Ανδρέας Εμπειρίκος, Οκτάνα)

Σε ορισμένους τόπους ονομάζουν τα χέρια χέρες. Στα Ακροκεραύνεια πετούν γυπαετοί. Στις πανωσιές σουρώνει η θάλασσα και αναγαλλιάζει.

Στις ανοικτές πλατείες τα παιδιά
πετούν το Μάρτη χρωματιστούς αετούς από χαρτί.
Κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι και κάποτε γαλάζιοι, οι
Χάρτινοι αετοί λυσίκομοι και με μακριές ουρές, πετούν επάνω
από την πόλη, όπως επάνω από την φτέρη των υψηλών βουνών οι αετοί.

Εκστατικά υψώνουν τα παιδιά τα χέρια. Δείχνουν τους
χάρτινους κομήτες με τις μακριές ουρές. Ουράνιοι δράκοι
πιο ψηλά τα αεροπλάνα, βροντούν και γράφουν στο στερέωμα
με άσπρους καπνούς τις λέξεις:
ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.
Είναι η ώρα κάτασπρη, η έκστασις γαλάζια. Η πόλις
αχνίζει από ηδονή. Κουνούν τις χέρες τα παιδιά και, ακόμα,
από τα στόματά των πηδούν σαν πίδακες οι λέξεις:

ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.