Φόρμα αναζήτησης

Μικρός τόπος, μικρή παιδεία (Ενός καταϊδρωμένου καθηγητή)

Κάποιος γνωστός φώναζε ένα βράδυ, μεθυσμένος από κρασί, πως για όλα φταίει ο μικρός μας τόπος. Για την κατάντια των σχολείων, των τραπεζών, της δικαιοσύνης, του Κυπριακού και βάλε. Και επειδή είναι πολύ κακό να αντιστέκεσαι στο παραλήρημα του μεθυσμένου ,αφού από τα παλιά χρόνια θεωρούσαν τη μέθη (και την τρέλα) πηγή μιας κάποιας αλήθειας, έτσι και η στήλη κατέγραψε τις πρόχειρες και σκόρπιες λέξεις αυτού του τύπου.

Έλεγε πως τα σχολεία μας είναι μικρά χωριουδάκια με μικρούς Κύπριους δασκάλους και καθηγητές που κανένας ποτέ δεν θα τους βοηθήσει, κανένας ποτέ δεν θα τους αξιολογήσει, κανένας ποτέ δεν θα τους ακούσει. Αγωνίζονται εντελώς μόνοι τους απέναντι σε μαθητές γκάνγκστερ, οι οποίοι έχουν χίλια δυο δικαιώματα, που τα διαλύουν όλα όποτε θέλουν με τις ευλογίες του παπά τους, του τατά τους, του μητροπολίτη και του τοπικού ψυχολόγου. Δεν έχουμε κανένα μέλλον, έλεγε, αφού μας λείπουν οι παραστάσεις. Συνέχεια επαναλαμβάνουμε την αποτυχία θεωρώντας πως κάθε μας βήμα θα οδηγήσει πιο κοντά στην επιτυχία μα χωρίς να γνωρίζεις τι ακριβώς είναι η επιτυχία το μόνο που καταφέρνεις είναι πάλι να αποτύχεις. Και νομίζω έχει δίκιο αν δούμε και τα αποτελέσματα των τελικών εξετάσεων. Χάλια μαύρα.

Τα σχολεία μπορεί να λειτουργούν στην εντέλεια διατηρώντας όλους τους τύπους και υπογραμμούς, συμπληρώνοντας 500 έντυπα τη βδομάδα και γεμίζοντας χίλιες κόλλες με διάφορες παράξενες αναφορές, μα στο τέλος τα πάντα χάνουν το νόημα τους αφού κανένα νόημα δεν υπάρχει εξ αρχής, δηλαδή καμιά ιδέα σοβαρή και δραστήρια για του νου τους νευρώνες δεν ήρθε από κανέναν που κρατά την κωλοεξουσία. Γιατί κάπου στην επιφάνεια η θέση του καθενός έχει σημασία. Η καρέκλα. Και πώς να κάνουμε την καρέκλα ακόμα πιο μεγάλη, για ακόμα μεγαλύτερους πισινούς απ’ το συσσωρευμένο λίπος. Σε αυτό το σκηνικό δεν χωρούν οι αλλαγές. Γιατί για να αλλάξεις θα πρέπει να γκρεμίσεις. Και όσο θεωρούμε το χωριό μας το καλύτερο της γης, άλλο τόσο θα βαλτώνουμε στην πολιτιστική του λάσπη. Που βρομά. Σαπίλα και παράδοση και παρέλαση και ψαλμωδία και δωσ’ του τσάμικους και καλαματιανούς… όπα-όπα όπαλα…