Φόρμα αναζήτησης

Οι μαρμελάδες της κυρίας Βάγιας

Στα κυπριακά σχολεία κάθε που πλησιάζουν Χριστούγεννα γίνονται τα λεγόμενα «παζαράκια». Τα παζαράκια λοιπόν τα διοργανώνει συνήθως η «επιτροπή πρόνοιας» μα στο τέλος όλοι οι δάσκαλοι και καθηγητές βοηθούν. Είναι μία από τις ελάχιστες ωραίες στιγμές που μπορείς να ζήσεις σε ένα κυπριακό σχολείο. Καθηγήτριες (συνήθως), ντυμένες γιορτινά, μερικές φορώντας το σκουφάκι του Αϊ-Βασίλη, στήνουν τραπέζια κάπου έξω στην αυλή και πουλάνε διάφορα πραγματάκια σε τιμές ευκαιρίας. Από κρέμες χεριών μέχρι κηροπήγια, από κουραμπιέδες μέχρι πινέζες και ό,τι βάλει ο νους σου. Τα έσοδα από τις πωλήσεις θα δοθούν σε μαθητές που πραγματικά έχουν ανάγκη. Αυτή η σκηνή των καθηγητριών να γίνονται με τη βοήθεια των μαθητών χαμογελαστές πωλήτριες  παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Για λίγες μέρες τη χρονιά, βγάζουν το ψυχρό προσωπείο και χαμογελούν ευτυχισμένες. Νιώθουν επιτέλους αυτό που λένε…καλές. Και σε ένα σύστημα μαύρο και καταθλιπτικό ετούτη εδώ η νότα το ανατρέπει με ένα φως εκτυφλωτικό. Το φως της φιλανθρωπίας. Είναι απίστευτες οι μαρμελάδες της κυρίας Βάγιας. Με τρία ή τέσσερα εσπεριδοειδή. Το σπίτι της μοσχομύριζε για μέρες ανθισμένα πορτοκάλια, και του άντρα της στη γωνία του έτρεχε αό τη μυρωδιά του περγαμόντο η μύτη. Η κυρία Ευτυχία έφερε πέντε-έξι κέικ, 50 σεντ το κομμάτι. Μεγάλο κομμάτι αρκετό για δύο πεινασμένους θεολόγους. Στο τέλος η κυρία Βάγια όμως παίρνει τα εύσημα. Η κυρία Ευτυχία πληγώνεται μα επειδή είναι οι μέρες τέτοιες δεν κρατάει μούτρα στην κυρία Βάγια. Ακόμα και οι διαφωνίες εξομαλύνονται. Επίσης κατά τις μέρες αυτές μειώνονται και οι αποβολές. Οι μαθητές βλέπουν τους καθηγητές τους έξω να τρώνε πανευτυχείς φρέσκα μελομακάρονα και ξεχνάνε να βάλουν καμιά φωτιά, να κάψουν δυο-τρεις καλάθους ή να φτύσουν χαμαί (αυτές τις δραστηριότητες τις φυλάνε μαζεμένες για το Πάσχα μα αυτή είναι μια άλλη ιστορία).

Συμπερασματικά και επιπόλαια θα μπορούσε να πει κανείς πως ένα από τα πολλά που λείπουν από το κυπριακό σχολείο είναι και «το παζαράκι». Δεν είναι αρκετό δυο-τρεις μέρες τον χρόνο οι καθηγητές να χαμογελούν. Δεν είναι αρκετό δυο-τρεις μέρες τον χρόνο να προσφέρουν αληθινά. Δεν είναι αρκετό να νιώθει ο μαθητής χαλαρός στο σχολείο μόνο τότε. Το «παζαράκι» εμπεριέχει την ιδέα της ανεμελιάς. Όλος ο υπόλοιπος χρόνος ρίχνει μαύρο φόντο. Σαν τη φάτσα του βοηθού του κυρίου Γιώργου την ώρα που έκλεψε ένα πακέτο γαριδάκια. Τον είδε η κυρία Σοφία μα τώρα δεν τον είπε κλέφτη. Μόνο γέλασε…