Φόρμα αναζήτησης

Η φωλιά ανοίγει…



Το σχολείο ανοίγει. Όλοι οι αγαπημένοι μας φίλοι θα επιστρέψουν στις φωλιές τους. Φορτωμένοι με τις προμήθειες των διακοπών προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη βροχή και την παγωνιά. Τα ταβάνια που στάζουν, την αφόρητη υγρασία της αίθουσας των μωρών της ειδικής μονάδας, τους σωλήνες της θέρμανσης που μυρίζουν πετρέλαια, τα σπασμένα πατώματα, τους λερωμένους τοίχους με λίγδα, μαρκαδόρους, ρέχες που φτύνει ο Κωστάκης.

Όλα τα ζωάκια, μικρά και μεγάλα, θα πάρουν μια βαθιά ανάσα και θα κάνουν τον σταυρό τους (με τον αγαπημένο μας αγιασμό) για να πετύχει ακόμα μια προσπάθεια επιβίωσης ώς το καλοκαίρι. Η βασίλισσα διευθύντρια τις πρώτες μέρες κουνιστή και λυγιστή, με το χαμόγελο του serial killer, θα κάνει τον τροχονόμο μόλις χτυπήσει το πρώτο κουδούνι για να μπουν τα μικρά ζωάκια στις φωλιές τους και να καθίσουν στο συγκεκριμένο θρανίο που τους περιμένει υπομονετικά, όπως το φέρετρο περιμένει τον βαριά και ανίατα άρρωστο.

Οι κηφήνες καθηγητές θα της δίνουν πρόθυμα το νέκταρ, γλείφοντας την και λιγάκι με τα πρώτα ματς-μουτς της καλής χρονιάς. Μέσα τους οι κηφήνες πιστεύουν πως όσο πιο πολύ (ψεύτικα) εκδηλωτικοί είναι, τόσο πιο μεγάλη πρόσβαση στις προμήθειες θα έχουν (στα αγαπημένα τους τυροπιτάκια, εφημερεύσεις – περιπολίες σε πιο βολικούς χώρους ‘που τον κύριο Αντρέα που πάντα την τρώει τζ’αι βάλουν τον να προσέχει κάτι μαχαιροβγάλτες, δύο μέρες άδεια για γαστρεντερίτιδα, πιο πολλές κόλλες για φωτοτυπίες κ.λπ.).

Όλα έχουν τον τρόπο τους. Φτάνει στο τέλος της μέρας να ικανοποιείται η βασίλισσα. Τα χιλιάδες άλλα ζωάκια πίσω από τα θρανία θα προσπαθούν να αποχαυνωθούν ξανά προκειμένου να αντέξουν την απομόνωση. Αν πολλοί από τους αληθινά φυλακισμένους βρουν παρηγοριά στη βιβλιοθήκη, στον κόσμο που σας λέμε αυτό δεν ισχύει. Τα χιλιάδες παράξενα αυτά ζωάκια δεν διαβάζουν τίποτε. Όσο κι αν το προσπαθούν οι κηφήνες να τους μάθουν. Από την πρώτη κιόλας μέρα θα περιμένουν να ακούσουν το πρώτο ντριν για να βγάλουν το κεφαλάκι τους λιγάκι έξω, για δέκα λεπτά, να ανασάνουν. Και μετά πάλι πίσω. Η φωλιά αυτή το μεσημέρι ανοίγει για να πάνε τα ζωάκια μας στο πιο μικρό τους σπίτι, το οποίο είναι και το «κανονικό».

Εκεί οι αληθινοί γονείς τους (το λέμε γιατί και πολλοί από τους κηφήνες δηλώνουν «γονιοί» για τα μικρά ζωάκια, μα αυτό είναι ένα ψέμα ή προϊόν ψυχολογικών συμπλεγμάτων) θα τους περιμένουν για να τους ρωτήσουν πώς πέρασαν στη φωλιά. Οκ, δεν ρωτούν όλοι οι γονείς. Πάντως, είτε ρωτούν είτε όχι η απάντηση των μικρών ζώων θα είναι πάντα η ίδια. Η σιωπή που κοιτά τον τοίχο. Διότι μετά από επτά ώρες τη μέρα υπνηλία είναι δύσκολο να επανέλθεις σε κάτι «φυσιολογικό» που στο τέλος της μέρας ούτε το φυσιολογικό δεν ξέρεις να πεις.

Την επόμενη μέρα το ίδιο. Και επειδή με όσα γράφονται μάς ήρθε ήδη υπνηλία το αφήνουμε ώς εδώ.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.