Φόρμα αναζήτησης

Πολιτική και αποτέλεσμα

Στην Ευρώπη, τον Μπαράκ Ομπάμα τον αντιμετωπίζουμε ως έναν ροκ σταρ της πολιτικής. Στις ΗΠΑ, όπου είναι σε εξέλιξη οι εσωκομματικές διαδικασίες για την ανάδειξη των νέων υποψηφίων για την προεδρία, στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών δεν μπορούν να ξεπεράσουν το σοκ της ήττας το 2016.

«Οι Δημοκρατικοί αρνούνται να μιλήσουν για το πώς η αποτυχία του να επιφέρει σημαντικές αλλαγές μπορεί να έχει τροφοδοτήσει την απογοήτευση των ψηφοφόρων το 2016. Αυτό είναι κακό για το 2020», αναφέρει άρθρο γνώμης στους «New York Times». Η απόσταση μεταξύ προσδοκιών και αποτελέσματος είναι χαρακτηριστική εντός του εκλογικού σώματος των Αφροαμερικανών: το 2012, μόνο το 20% των Αφροαμερικανών πίστευε ότι η χώρα «κατευθυνόταν προς τη λάθος κατεύθυνση», αλλά μέχρι το 2016 ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί στο 48%.

Στο ίδιο άρθρο σχολιάζεται ότι ο κ. Ομπάμα είχε επιτυχίες, αλλά υπήρξε μια αναντιστοιχία στην κλίμακα όσων υποσχέθηκε και του τι έγινε. Υπήρχαν παράλογες προσδοκίες; Ίσως, αλλά δεν προέκυψαν από τον πουθενά. Σύνθημά του ήταν: «Ναι, μπορούμε» (yes, we can).
Τώρα, γιατί μας αφορούν όλα αυτά; Και στην Κύπρο καλλιεργούνται συστηματικά υψηλές προσδοκίες στην κοινή γνώμη, οι οποίες διαψεύδονται. Και το εγχώριο πολιτικό σύστημα δεν «παράγει προϊόντα» όπως ο Μπαράκ Ομπάμα. Το τηλεοπτικό ντιμπέιτ της περασμένης Πέμπτης ήρθε να αποδείξει ότι το υφιστάμενο πολιτικό, κομματικό κατεστημένο κλείνει τον κύκλο του. Ο χειρισμός, για παράδειγμα, του ζητήματος των μη εξυπηρετούμενων δανείων των ΠΕΠ γίνεται με όρους πρόσκαιρης διαχείρισης (αν και η πρόταση του ΔΗΣΥ για έλεγχο από ανεξάρτητο οίκο δίνει διέξοδο) όταν το μεγάλο θέμα είναι η διαχείριση του πολιτικού χρήματος, ζήτημα που κανένας δεν θέλει να ανοίξει.

Στον επόμενο εκλογικό κύκλο κόμματα κινδυνεύουν είτε να εξαφανιστούν είτε να συρρικνωθούν, καθώς έχουν πάψει να είναι χρήσιμα. Δύσκολα θα βρει κανείς θέσεις που να απαντούν με ρεαλισμό, πρακτικό πνεύμα στα προβλήματα της εποχής μας.

Αν θα γεννηθεί κάτι νέο μένει να αποδειχθεί. Στις ΗΠΑ το νέο ήταν ο Τραμπ, στη Γαλλία ο Μακρόν. Στην Ουκρανία έγινε Πρόεδρος ένας ηθοποιός και στη Σλοβακία μια δικηγόρος.

Κοινό σημείο και των τεσσάρων είναι ότι ανέπτυξαν ένα αφήγημα υπέρβασης του κατεστημένου και υποσχέθηκαν καινοτόμες λύσεις υπέρ των πολλών. Ωστόσο, όπως και στον κόσμο των επιχειρήσεων, μια καινοτομία δεν συνεπάγεται και επιτυχία. Το έχει νιώσει στο πετσί του ο Μακρόν. Το πιο επικίνδυνο για τους πολίτες της Κύπρου είναι ότι το πολιτικό προσωπικό δείχνει να μην έχει αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης. Δεν διορθώνει τις αδυναμίες του και με αφέλεια μπορεί να βαδίζει προς την καταστροφή, όπως έπραξε με μεγάλη επιτυχία τον Μάρτιο του 2013…

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.