Φόρμα αναζήτησης

Ποιους ενοχλεί η κατοχή;

Είναι πραγματικά άξιον απορίας. Διάβαζα όλη την προηγούμενη βδομάδα, με αφορμή την εκδήλωση των Βαρωσιωτών έξω από το Προεδρικό, απαξιωτικά σχόλια και τοποθετήσεις υπό τύπο αποριών για τη χρησιμότητα της συγκεκριμένης εκδήλωσης, αλλά και την επιλογή του χώρου. «Πάμε στο Προεδρικό να διαμαρτυρηθούμε, που δεν έλυσε ο Αναστασιάδης το Κυπριακό, λες και ήταν στο χέρι του, κι όχι που οι κατακτητές μας και τα τσογλάνια τους παίζουν με τον πόνο των προσφύγων» έγραφε ο Άριστος Μιχαηλίδης. Διερωτώμενος τι άλλαξε απ’ όταν ο Αλέξης Γαλανός δήλωνε πως «επιστροφή της περίκλειστης περιοχής της Αμμοχώστου θα γίνει αποδεκτή μόνο με βάση τις αποφάσεις του Σ.Α., τα ψηφίσματα 550 και 789». Και υποδεικνύοντας πως κάποιοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι «η Αμμόχωστος για την Άγκυρα είναι διαπραγματευτικό χαρτί. Κι όταν αποφασίσει να το ανοίξει θα το κάνει για να κερδίσει ισχυρά ανταλλάγματα και να κλείσει με αυτό και μόνο το Κυπριακό».

Τι ενόχλησε ακριβώς; Ότι ο Βαρωσιώτης επιμένει να θέλει να επιστρέψει; Ότι αμφισβητούνται οι προθέσεις τους; Η πολιτική τους; Αν ευθύνεται η Τουρκία, δεν μπορεί να ευθύνεται και η δική μας πλευρά; Είναι δυνατόν ο Άριστος Μιχαηλίδης και όσοι έσπευσαν να υποδείξουν την Τουρκία ως υπεύθυνη για τη διαφαινόμενη απώλεια και της Αμμοχώστου να μην μπορούν να αντιληφθούν ότι από την Τουρκία, τον Όζερσαϊ και την τ/κ ηγεσία οι πρόσφυγες δεν περιμένουν ούτε απαιτούν τίποτε; Απαιτούν, όμως, από τη δική τους ηγεσία, την οποία εκλέγουν για να προασπίζεται τα συμφέροντά τους -ακόμα και αν Τουρκία θέτει συνεχώς εμπόδια-, να κάνει τα πάντα ώστε να διατηρηθεί αν μη τι άλλο ανοικτό το παράθυρο ελπίδας ότι κάποια στιγμή η επιστροφή σε μια πόλη που ποτέ δεν ήταν στα σχέδια των Τούρκων (όπως έγραψε και ο Άριστος), αλλά επέλεγαν να τη χρησιμοποιούν ως χαρτί, θα γίνει εφικτή. Να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που άλλαξε είναι πως τα όσα λέγαμε πως ποτέ δεν θα αποδεχθούμε είναι πλέον μια ανάσα από το να γίνουν πραγματικότητες; Αποτέλεσμα πολιτικών λογικών, όπως αυτών του Άριστου Μιχαηλίδη; «Επιχειρημάτων» που κάποιοι επιμένουν να επαναλαμβάνουν ακόμα και σήμερα; Πως χρόνια λαϊκίστικης ανοησίας οδηγούν στην απώλεια και της Αμμοχώστου; Κι ότι η Άγκυρα έχει ανοίξει προ πολλού το χαρτί της Αμμοχώστου; Πλέον την οικειοποιείται. Όπως και ολόκληρη τη χώρα. Αυτή που επέλεξε να μην μπει ποτέ στο παιχνίδι είναι η δική μας πλευρά.

Δεν δικαιούται ο Αμμοχωστιανός να αισθάνεται ότι η ηγεσία του δεν έπραξε όσα μπορούσε για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις που θα διασφάλιζαν την επιστροφή του; Να αισθάνεται προδομένος ή ξεγελασμένος από την πορεία που πήρε το θέμα της Αμμοχώστου; Είναι η ε/κ ηγεσία άμοιρη ευθυνών; Πότε επιχειρήθηκε ουσιαστικά η αποσύνδεση της επιστροφής της Αμμοχώστου από τη συνολική προσπάθεια λύσης στη βάση των ψηφισμάτων 550 και 789; Δεν είναι η ίδια ε/κ ηγεσία που με συνθήματα όπως «Αμμοχωστοποίηση του Κυπριακού» και «νομιμοποίηση των τετελεσμένων για 5 γειτονιές του Βαρωσίου» μετέτρεψε, για τους δικούς της λόγους, την πόλη από μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης σε αναπόσπαστο κομμάτι του εδαφικού; Όταν όλοι μιλούσαμε για τετελεσμένα που φέρνει ο χρόνος, δεν είναι αυτό ακριβώς που εννοούσαμε; Αυτά δεν κατέγραφε στο σύνολό της η πολιτική ηγεσία ως συνέπειες της μη λύσης; Τι κάναμε ώστε τα όσα καταγράφαμε ως κινδύνους να μην επιβεβαιωθούν;

Αμφισβητεί κανείς ότι χάθηκαν πραγματικές ευκαιρίες για επιστροφή των Βαρωσίων; Και πως γι’ αυτές δεν ευθύνεται η Τουρκία; Σε κείμενό μου τον Απρίλιο του 2012 στην «Καθημερινή» κατέγραφα έξι συνολικά ευκαιρίες σε μια περίοδο τεσσάρων μόλις χρόνων (1978-81) για επιστροφή της πόλης. Με χαρακτηριστικότερη αυτή τον Ιούλιο του 1978 όταν ο Ντενκτάς πρότεινε επιστροφή των Βαρωσίων με μόνο αντάλλαγμα την επανέναρξη των συνομιλιών, με την πλευρά μας να απορρίπτει την πρόταση ως μια προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων. Λειτουργήσαμε διαφορετικά από τότε; Αξιοποιήσαμε συγκυρίες; Κάναμε όσα οφείλαμε για να διεκδικήσουμε επιστροφή της πόλης ή τη λύση;

Έκανε αυτή η κυβέρνηση όσα όφειλε; Έχει δείξει αυτός ο Πρόεδρος ότι προτεραιότητά του είναι η επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους; Τι έκανε μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά πέρα από το να μετατρέπεται καθημερινά σε οπαδό της «όποιας λύσης»; Να ψάχνει κάθε είδους προσκόμματα για να μην συζητά και να χρησιμοποιεί τον λαό ως ασπίδα για διαιώνιση της διαίρεσης;

Προφανώς και η Τουρκία επιδιώκει τη δημιουργία τετελεσμένων στη χώρα. Κάποιος όμως δεν μπορεί να μην υποδείξει το προφανές που καταδεικνύει και η ίδια η αναδρομή στην Ιστορία: Η διαφαινόμενη απώλεια και των Βαρωσίων φέρει την υπογραφή και των δικών μας χειρισμών. Είναι αποτέλεσμα μιας διαχρονικής προσπάθειας των κυβερνήσεων να αγοράσουν χρόνο. Τον οποίο κάθε φορά πληρώναμε πολύ ακριβά. Μιας χρόνιας αδράνειας αλλά και μιας συνειδητής πολιτικής που οδήγησε σε μεγάλες χαμένες ευκαιρίες. Και από ένα σημείο και μετά δημιούργησε την εντύπωση ότι η Αμμόχωστος έπαψε να αποτελεί παιχνίδι στα χέρια της Τουρκίας και έγινε παιχνίδι στα χέρια του κάθε λαϊκιστή. Αποτέλεσμα ενός διαχρονικού πολιτικού αμοραλισμού, τον οποίο αγκάλιασε σε βαθμό απόλυτο την τελευταία τουλάχιστον 3ετία και ο Νίκος Αναστασιάδης. Γι’ αυτό και ο χώρος που επιλέχθηκε δεν θα έπρεπε να ενοχλεί. Θα έπρεπε απλώς να είχε προβληματίσει. Αναδεικνύοντας παράλληλα και το ερώτημα ποιους τελικά ενοχλεί η κατοχή.