Φόρμα αναζήτησης

Ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα;

Είναι μοναδικό το bullying στο οποίο υπόκειται η νοημοσύνη του πολίτη από το κομματικό δυναμικό αυτής της χώρας. Ο τρόπος με τον οποίο καθημερινά δοκιμάζονται οι αντιστάσεις της κοινής λογικής.«Οι οπαδοί του κάθε κόμματος θέλουν τον αρχηγό τους να είναι στο ρινγκ και να δίνει γροθιές. Με αυτό τον τρόπο ανεβαίνουν οι πολιτικές μετοχές του στο δικό του ακροατήριο. Δεν το έπραξα και δεν θα το πράξω ποτέ. Ο τόπος μας βρίσκεται σε οριακό σημείο. Είναι κρίμα την ώρα που ζούμε εισβολή στη θάλασσα…και…βλέπουμε ορατό τον κίνδυνο εποικισμού και των Βαρωσίων, ενώ έπρεπε να είναι καμπάνα εθνικού συναγερμού (να είναι το τελευταίο πράγμα που μας απασχολεί). Οι απλοί πολίτες….καθένας τη δουλειά του, πώς να αυξήσει τον τζίρο του, πώς θα χτίσει κάτι νέο…εμείς τα πολιτικά κόμματα…(να) ετοιμάζουμε πολεμικά ανακοινωθέντα μεταξύ μας (ενώ) η χώρα χάνεται. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα», είπε ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Χαρακτήρισε ως τραγικό «κόμματα (όπως το ΑΚΕΛ) που έχουν το όραμα για επανένωση να δημιουργούν καθημερινά τόσο τοξικό κλίμα στις σχέσεις με τον Πρόεδρο». Και διερωτήθηκε «ποιο μήνυμα στέλνουμε στη διεθνή κοινότητα; Ότι εμείς δεν ξέρουμε τι θέλουμε». Αφήνοντας τον καθένα να απορεί αν τελικά εκεί στην Πινδάρου αντιλαμβάνονται τη θέση τους. Αν έχουν συναίσθηση ότι αυτοί κυβερνούν, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το έχουν πράξει τα τελευταία 6 χρόνια. Ή αν είναι τόσο αποκομμένοι στο κάστρο της εξουσίας, τόσο έχουν βγει εκτός πραγματικότητας, που δεν συνειδητοποιούν τι λένε πλέον.

Διότι εδώ μιλάμε για τον ηγέτη του κυβερνώντος κόμματος. Μιας κυβέρνησης η «συνδρομή» της οποίας υπήρξε καταλυτική ώστε το Κυπριακό να λάβει την πορεία που έλαβε. Που ξεκίνησε με μια σταδιακή σκλήρυνση θέσεων και εξελίχθηκε σε πολιτική αλλοφροσύνη. Με αποτέλεσμα για 18 μήνες να θέτει ως προϋπόθεση για επανέναρξη των συνομιλιών, αυτές να ξεκινήσουν από ένα (ανύπαρκτο) πλαίσιο που ποτέ δεν είχε συμφωνηθεί όπως παραδέχθηκε τελικά ο ΥΠΕΞ. Χρειαζόταν η αποτυχία του Εθνικού Συμβουλίου να καταλήξει σε κοινό ανακοινωθέν για να σταλεί το μήνυμα στη διεθνή κοινότητα ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε, όταν εδώ και δύο χρόνια η κυβέρνηση με κάθε νέα πρότασή της ερχόταν να αναιρέσει κάθε προηγούμενη; Η στάση της κυβέρνησης και στελεχών του κόμματος, αυτή η ρητορική που ταύτιζε όποιον εξέφραζε ανησυχίες με τις τουρκικές θέσεις, ήταν μια στάση που έδειχνε ότι επιδίωκε τη συνεργασία με στόχο το όραμα της επανένωσης; Σήμερα βρέθηκε σε οριακό σημείο η χώρα; Οι 18 μήνες χωρίς συζητήσεις, οι τουρκικές γεωτρήσεις, οι ίσες αποστάσεις που κράτησε ο γ.γ. των ΗΕ στην έκθεσή του χωρίς αναφορά στο Βαρώσι, η για πρώτη φορά τόσο ευθεία αμφισβήτηση της ανάγκης για ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, δεν ήταν αρκετά για να ηχήσουν καμπάνα εθνικού συναγερμού; Τι έκανε ο Πρόεδρος από το Κραν Μοντάνα και μετά, πέρα από το να μετατρέπεται καθημερινά σε οπαδό της «όποιας διχοτόμησης»; Να ψάχνει κάθε είδους προσκόμματα για να μην συζητά;

Πού ήταν ο Αβέρωφ Νεοφύτου τους 12 μήνες που ακολούθησαν εκείνη την κραυγή αγωνίας του τον Οκτώβρη του ’18 για «εθνικό τσουνάμι που έρχεται»; Τι έκανε για να αναχαιτίσει αυτό το τσουνάμι; Αυτός δεν είναι που, στην προσπάθεια να ελέγξει τάχα την άνοδο της ακροδεξιάς, ενέταξε στο κόμμα οποιονδήποτε ρατσιστή ή πολέμιο της λύσης έτυχε να περνά έξω από την Πινδάρου, γεμίζοντας το με λαϊκιστές έτοιμους να πάρουν τη θέση του στο ρινγκ για να δώσουν γροθιές; Αυτός δεν είναι που ηγήθηκε της πιο θλιβερής ιστορικά προεκλογικής του ΔΗΣΥ; Βγάζοντας μπροστά την Ελένη Σταύρου, σε μια εκστρατεία απόλυτης απαξίωσης μιας υποψηφιότητας, με μόνο επιχείρημα ότι ήταν Τ/Κ;

Είναι δυνατόν μετά από μια τέτοια πορεία ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ να τσουβαλιάζει με αυτό τον τρόπο τις ευθύνες, προχωρώντας σε άμεσες νουθεσίες προς τον κόσμο; Έχει δει τελευταία ποιοι απαρτίζουν την κοινοβουλευτική του ομάδα; Ξέχασε ο Αβέρωφ Νεοφύτου τον χλευασμό που δέχθηκαν οι Unite Cyprus Now, ακόμα και από κυβερνητικά στελέχη, επειδή απαιτούσαν επιστροφή στις συνομιλίες; Ότι κάποιοι φώναζαν και υποδείκνυαν τους κινδύνους; Ήταν αυτοί στους οποίους ο Πρόεδρος και οι γύρω του αναφέρονταν ως οπαδούς της «όποιας λύσης». Κυρίως όμως είναι ηθικό να αφήνει αιχμές προς τον πολίτη επειδή δεν αναλαμβάνει τις δικές τους ευθύνες; Τι θα έπρεπε να κάνει; Όταν βλέπει το κομματικό κατεστημένο, με πρωτεργάτες το δικό του κόμμα και την κυβέρνηση, να ταυτίζεται με κάθε μεγάλο ιδιωτικό συμφέρον, να έχει αγκαλιάσει την ασυδοσία και να έχει γιγαντώσει την ανομία; Σ’ ένα κράτος που καθημερινά στέλνει το μήνυμα ότι εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του, γιατί ανέμενε από τον πολίτη να λειτουργεί διαφορετικά;

Προφανώς και τα υπόλοιπα κόμματα δεν είναι άμοιρα ευθυνών. Όπως δεν είναι ούτε η κοινωνία. Το κόμμα του όμως είναι που κυβερνά. Όταν μάλιστα μπροστά σου έχεις μια τέτοια διαχείριση του Κυπριακού από μια κυβέρνηση που στήριξες και στηρίζεις, όταν η κυβέρνηση με κάθε ενέργειά της υπενθυμίζει σε ποια επίπεδα μπορεί να φτάσει η διαπλοκή, όταν η οικογένεια του Προέδρου επιβεβαιώνει καθημερινά ότι ως μόνη έγνοια έχει πώς να αυξήσει τον τζίρο της, ενώ όπως ο ίδιος δηλώνει η χώρα χάνεται, τότε δεν υπάρχουν ευθύνες να διανέμεις. Όπως δεν υπάρχουν και δικαιολογίες να επικαλεστείς. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα που, αν μη τι άλλο, όφειλε να είχε αναγνωρίσει.

antopoly@cytanet.com.cy