Φόρμα αναζήτησης

Ποια Κύπρος; Αυτή ή η άλλη;

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα παρακολουθώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια συζήτηση μεταξύ συμπολιτών μας, μελών της κοινωνίας μας, οι οποίοι διαπληκτίζονται για το κατά πόσο υπάρχει μόνο μία Κύπρος ή αν υπάρχει η Κύπρος την οποία όλοι βιώνουμε σήμερα με τα καλά, τα στραβά και τα ανάποδά της, ενώ ταυτόχρονα υπάρχει και μια άλλη, ξεχωριστή, την οποία κάποιοι θεωρούν δική τους Κύπρο, αυτή της αριστείας.

Η πραγματικότητα είναι πως η Κύπρος έχει όντως πολλά διαφορετικά πρόσωπα, γιατί πολύ απλά η Κύπρος είμαστε εμείς οι πολίτες της. Ο καθένας από εμάς ξεχωριστά και όλοι εμείς μαζί. Εμείς διαμορφώνουμε την Κύπρο, με τις συμπεριφορές, με τις θέσεις, τις απόψεις, τις συνήθειες, τη συμμετοχή και την αδιαφορία μας, ενίοτε.
Ο Μάρσαλ καθορίζει τον πολίτη ως κάποιον «ο οποίος παλεύει, συμμετέχει, απολαμβάνει και γι’ αυτό υπερασπίζεται και εκφράζει έντονα πίστη και αφοσίωση σ’ αυτό που του ανήκει, όχι μόνο ως άτομο αλλά και σε συλλογικό επίπεδο». Πόσοι αλήθεια από εμάς νιώθουμε ότι αυτή η χώρα ανήκει σε όλους της τους πολίτες (Ε/Κ, Τ/Κ, Αρμένιους, Λατίνους, Μαρωνίτες και όποιον άλλον ζει, λειτουργεί και νιώθει πως είναι Κύπριος) και πόσοι έχουμε αναπτύξει πραγματικά και εις βάθος την αίσθηση της συλλογικότητας, της συμμετοχής, της ορθής υπεράσπισης και της πάλης για όσα πιστεύουμε και για όσα αξίζει αυτή η χώρα;

Πόσοι από μας δεν χάνουμε κατά καιρούς τον προσανατολισμό μας και δεν αναλωνόμαστε, άσκοπα εντελώς, σε μια ρατσιστική, ξενοφοβική ρητορική, αφήνοντας στην άκρη τη μεγάλη εικόνα, χαμένοι στον μικρόκοσμό μας;

Όπως πολύ εύστοχα καταγράφει ο Leydet «πολίτης πρέπει να θεωρείται οποιοδήποτε μέλος μιας οργανωμένης πολιτικής κοινότητας, ο οποίος απολαμβάνει τα δικαιώματα, αλλά την ίδια στιγμή αναγνωρίζει και επωμίζεται τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις, που του αναλογούν από τη συμμετοχή του στην κοινότητα αυτή». Καθήκοντα και υποχρεώσεις που ο καθένας από εμάς θα πρέπει να κατανοήσει, όπως για παράδειγμα το να μην κάνουμε τα πεζοδρόμιά μας σκουπιδότοπους, να μην καίμε χόρτα και σκουπίδια όπου μας καπνίσει, να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο, να ψηφίζουμε, να μελετούμε, να ενδιαφερόμαστε ουσιωδώς για τα κοινά.
Πρόσφατα ένας φίλος μού μετέφερε κάτι πολύ χρήσιμο, ιδιαίτερα για το δικό μας επάγγελμα: «Η βασική διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα είναι η γλώσσα, οι λέξεις. Η κάθε λέξη έχει τη σημασία της και θα πρέπει να προσέχουμε πώς την αντιλαμβανόμαστε και πώς τη χρησιμοποιούμε». Μέχρι την ημέρα που ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας θα κατανοήσει εξ ορισμού την ιδιότητα και τα καθήκοντά του, έχουμε αρκετό δρόμο μπροστά μας. Όμως αυτή είναι η Κύπρος, με τα καλά, τα κακά και τα ανάποδά της…