POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

«“Πιστοί” στις παρακαταθήκες του πολιτικού μας πατέρα» του Θεόδωρου Θεοδώρου



 

«Αυτό που γνωρίζω είναι πόσο αποφασιστικός είμαι, πόσο έτοιμος είμαι, να συμμετάσχω με καλή θέληση σε έναν πραγματικά δημιουργικό διάλογο που θα δημιουργήσει τις προοπτικές συνέχισης των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού από εκεί όπου έμειναν στο Κραν Μοντανά. Έχουμε επιτύχει μέχρι σήμερα σωρεία συγκλίσεων, τα θέματα νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας έχουν συμφωνηθεί. Παραμένουν βεβαίως σημαντικά προβλήματα προς λύση. Τα θέματα εκτελεστικής σε έναν βαθμό, τα θέματα του περιουσιακού, τα θέματα των εδαφικών αναπροσαρμογών, τα εξίσου και πάρα πολύ σημαντικά θέματα των εγγυήσεων και της παρουσίας στρατευμάτων», δήλωσε ο ΠτΔ αναφορικά με την επικείμενη πενταμερή διάσκεψη για το Κυπριακό στη Γενεύη.

Αν και η δήλωσή του, θεωρητικά και μόνον, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, γιατί δηλώνει έτοιμος και αποφασιστικός, με τα τόσα πολλά σε εκκρεμότητα, στην ουσία μας πληροφορεί ότι η διαπραγμάτευση θα είναι εκ του μηδενός. Αν πράγματι έτσι έχει η κατάσταση, καλό θα ήταν να ενημερώσουμε τους εταίρους μας και τα ΗΕ ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε από εκεί που έμεινε ο Μακάριος το 1977 ή ο Κυπριανού το 1979.

Πάμε στη Γενεύη «αποφασισμένοι» για συνομιλίες από το σημείο που σταμάτησαν στο Κραν Μοντανά, αλλά πλην των θεμάτων νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας, τα οποία κατά τον ΠτΔ έχουν συμφωνηθεί, όλα τα άλλα χρήζουν διαπραγμάτευσης. Μα, επιτέλους, πώς μπορεί να χρειάζεται διαπραγμάτευση στα πλείστα των θεμάτων τη στιγμή που στο σημείο που διακόπηκαν οι συνομιλίες ήμασταν στο παρά πέντε, ή μια τρίχα από τη λύση; Πώς είναι δυνατόν να ήμασταν τόσο κοντά αλλά και ταυτόχρονα τόσο μακριά; Μήπως τελικά δεν επρόκειτο για το τελευταίο μίλι αλλά για τα τελευταία εκατό χιλιόμετρα;

Σίγουρα η νέα πρωτοβουλία δίνει μια τελευταία, αμυδρή ελπίδα για μια λύση που θα μας απαλλάσσει από την κατοχή και για αυτό τον λόγο θα πρέπει η σύγκληση της διάσκεψης της Γενεύης να χαροποιεί τον κάθε, εθνικά σκεπτόμενο, Ε/Κ. Όμως, ακούγοντας τα πιο πάνω, διερωτάσαι αν μια τέτοια προσπάθεια θα βοηθήσει ή θα ενταφιάσει οριστικά το εθνικό θέμα.

Αν και ο ΠτΔ αναφέρεται γενικά και αόριστα σε «θέματα εκτελεστικής», στο μείζον θέμα της πολιτικής ισότητας ήταν κάθετος: «την έχουμε ήδη αποδεχθεί από το 1991, την έχω επαναλάβει στο Κραν Μοντανά, όπως ακριβώς καθορίζεται από την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας 716 του 1991, και συνεπώς δεν τίθεται θέμα να με καλούν κάποιοι να αποδεχθώ κάτι που ήδη έχω αποδεχθεί». Πόσες φορές λοιπόν να τη δεχθούμε τη ρημάδα την πολιτική ισότητα; Σίγουρα τη δεχθήκαμε, αλλά αυτήν που εμείς έχουμε κατά νουν. Άλλωστε, την άλλη, αυτήν που τα ΗΕ εννοούν, τη θεωρούμε πολιτική ανισότητα και πολιτική παράλυση.

Δεν γνωρίζω πόσο ενήμερος είναι ο ΚΕ για το τι δεχθήκαμε στο Κραν Μοντανά και τι όχι, αλλά για ακόμη μια φορά, είτε υπάρχει διγλωσσία, είτε παρερμηνεύσαμε τις δηλώσεις. Από τη μια ο Κυριάκος Κούσιος μας λέει ότι ένας από τους λόγους που η διάσκεψη στην Ελβετία έληξε άδοξα ήταν γιατί «η Τουρκία επέμενε στη μία θετική ψήφο των Τουρκοκυπρίων επί όλων των αποφάσεων», και από την άλλη ο ΠτΔ ξεκαθαρίζει ότι την πολιτική ισότητα τη δεχθήκαμε.

Όλα τα πιο πάνω, και όχι μόνον, προκαλούν σύγχυση. Ας μην ξεχνούμε ότι  υπάρχουν και άλλα αφηγήματα για τα διαμειφθέντα στο Κραν Μοντανά και μάλιστα εκ διαμέτρου αντίθετα από το δικό μας. Ίσως είναι για αυτό τον λόγο που δεν ασχολείται πλέον κανείς, εκτός από το ΠτΔ και τον ΚΕ, με το τι δεχθήκαμε, με το τι δεχόμαστε ή με το τι θα δεχόμασταν. Οι εμπειρίες τους ήσαν τόσο τραυματικές, που «αποφάσισαν» να μην ασχολούνται με τα «να», τα «θα» και τα «όταν» μας. Όλοι περιμένουν δείγματα γραφής στις 27 Απριλίου στη Γενεύη. Τις εκπλήξεις του Ιουλίου του 2017 δεν θέλει κανένας, στα ΗΕ και στην ΕΕ, να βιώσει ξανά.

Και πάλι στο προσκήνιο η πολιτική ισότητα. Μια πονεμένη ιστορία μισού αιώνα. Δυστυχώς για μας, όταν θα γράφει η ιστορία αυτού του μαρτυρικού τόπου, δεν θα πιστεύει κανείς ότι το «δις εξαμαρτείν» εφαρμόστηκε με θρησκευτική ευλάβεια. Το 1963 διχοτομήσαμε την πατρίδα μας για να αποφύγουμε την πολιτική ισότητα των Τ/Κ, και από το 2017, με πρόσχημα και πάλι τη λειτουργικότητα, συνεχίζουμε προς τη δεύτερη και οριστική διχοτόμηση. Και όλα αυτά παρά τις προειδοποιήσεις πεφωτισμένων ηγετών που ορισμένοι τους θεωρούν πολιτικούς πατέρες και μέντορες.

«Ούτε και μπορούσε η ελληνοκυπριακή πλευρά να προσεγγίσει επιλεκτικά τα άρθρα (των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας), δηλαδή να δεχθεί τα άρθρα που πρόβλεπαν μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα, αλλά να απορρίψει τα άρθρα που αναφέρονται  στην ισότητα των δυο κοινοτήτων. Αν ακολουθούσαμε μια τέτοια πορεία, θα εφαρμόζαμε την ίδια, με την τουρκοκυπριακή πλευρά, τακτική. Αν ακολουθούσαμε την ίδια τακτική, το αποτέλεσμα θα ήταν ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά θα θεωρείτο συνυπεύθυνη για την μη πρόοδο ή και για την αποτυχία των συνομιλιών», αναφέρει ο Γλαύκος Κληρίδης στο βιβλίο του «Ντοκουμέντα μιας εποχής» το 2007.

Πες το και έγινε, αείμνηστε Πρόεδρε. Η θεωρητική του επιχειρηματολογία έγινε πράξη. Το «δεν μπορούσε η ε/κ πλευρά» έγινε «μπόρεσε η ε/κ πλευρά». Το «θα εφαρμόζαμε» έγινε «εφαρμόσαμε» και το «θα θεωρείτο συνυπεύθυνη» έγινε «θεωρήθηκε συνυπεύθυνη».

Κατά τα άλλα, συνεχίζουμε να «σερβίρουμε» στους «αποχαυνωμένους ιθαγενείς» το «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω» και το «πιστοί στις παρακαταθήκες του πολιτικού μας πατέρα».

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.