Φόρμα αναζήτησης

Πίστευε και μη, (δι)ερεύνα!

Tην περασμένη βδομάδα απασχόλησαν -και διασκέδασαν- οι απόψεις του μητροπολίτη Μόρφου για την ομοφυλοφιλία με το νόημα της ανάλυσής του να συνοψίζεται στο πώς οι γκέι -που τους… οσμίζονται οι μοναχοί- «δημιουργούνται» από τον τρόπο που οι γονείς τους επιλέγουν να κάνουν σεξ την περίοδο της εγκυμοσύνης της γυναίκας. Σχολιάζοντας τις επικρίσεις που δέχθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο μητροπολίτης δήλωσε στον διαδικτυακό «Π» πως «εξέφρασα τη θέση της Εκκλησίας και τη θέση των αγίων της Εκκλησίας μας». Εννοείται πως είναι δικαίωμα των αγίων της Εκκλησίας και γενικά των ρασοφόρων να έχουν θέσεις.

Θέσεις έχουμε όλοι μας. Το θέμα είναι πού τις λέμε και τι βαρύτητα έχουν. Ουδόλως θα έπρεπε να απασχολεί τι λέγεται σε μια ομιλία ή αν θέλετε και μετά το Ευαγγέλιο κάθε Κυριακή στην Εκκλησία γιατί είναι επιλογή του πιστού (ακόμη και του μη πιστού που έχει όμως συγγενικό μνημόσυνο) να ανέχεται να ακούει ό,τι ακούει. Το πρόβλημα προκύπτει όταν τα όσα λέγονται εμπίπτουν στον ορισμό της ρητορικής μίσους και οι αρμόδιοι κάνουν την πάπια ή όταν το κοσμικό κράτος δίνει βήμα στην Εκκλησία για θέματα που δεν θα έπρεπε – πέραν των οικονομικών συμφωνιών, αποχαρακτηρισμού μνημείων, φοροαπαλλαγών και κρατικής αρωγής στους κληρικούς «υπαίθρου». Μια τέτοια περίπτωση προέκυψε κάποια στιγμή πέρσι όταν στην κοινοβ. Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συζητείτο η πρόταση νόμου για τις αμβλώσεις -μετά από τρία χρόνια στα συρτάρια επειδή οι βουλευτές φοβούνταν την Εκκλησία- έτσι ώστε να διασφαλιστεί το αναφαίρετο δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το ζήτημα.

Σε υπόμνημα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας (το υπέγραφε ο πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής, Πάφου Γεώργιος, ημερ. 21/02/2018), σημειωνοταν μεταξύ άλλων (είναι πολλά αλλά δυστυχώς εδώ υπάρχει στενότητα χώρου) πως «πολύ πριν η βιολογία και η ιατρική ανακαλύψουν τα χρωματοσώματα και τα γονίδια και πριν οι επιστήμονες μπορέσουν να μελετήσουν με κάθε λεπτομέρεια τη διαδικασία της κύησης, οι χριστιανοί συγγραφείς κατεδίκασαν τις εκτρώσεις σε οποιοδήποτε στάδιο της εγκυμοσύνης». Για την Εκκλησία «η εγκυμοσύνη δεν αναφέρεται μόνο στη γυναίκα και στο σώμα της. Είναι σχέση που δημιουργείται μεταξύ της μητέρας και ενός άλλου μοναδικού προσώπου, που ζει και μεγαλώνει μέσα της, αλλά και του πατέρα. Αν κάποιος έχει εξουσία πάνω στο κυοφορούμενο, αυτός δεν είναι ούτε η μητέρα ούτε ο πατέρας, αλλά ο Θεός, όπως ακριβώς συμβαίνει και με ένα γεννημένο ανήλικο παιδί, που βρίσκεται υπό την προστασία της μητέρας του». Τότε η Ιερά Σύνοδος αποτεινόμενη στη χριστιανική συνείδηση των βουλευτών, τους παρακαλούσε να «σεβαστείτε τη γνώμη της Εκκλησίας και τις πεποιθήσεις του πιστού λαού μας. Να μην ξεχνάτε ότι ο άνθρωπος έχει μεν αρχή, αλλά εκτείνεται στην αιωνιότητα. Μην γίνετε αίτιοι της διευκόλυνσης ή της δικαίωσης του φόνου ανυπεράσπιστων ανθρώπων».

Η πρόταση νόμου με τις πιέσεις και του… πιστού λαού πέρασε σε νόμο. Πλην όμως σε λίγο καιρό η Βουλή θα κληθεί να εξετάσει νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Στα σκαριά και προτάσεις για ευθανασία και πολιτική κηδεία. Μέχρι πότε θα συνεχίσει να δέχεται η πολιτεία παρεμβάσεις από την Εκκλησία; Μέχρι πότε θα σιωπά στα ενίοτε ρατσιστικά παραληρήματα εκπροσώπων της; Η Εκκλησία με τη διφορούμενη ηθική της μπορεί να μετρά ό,τι θέλει. Για νομικά και κατ’ επέκταση κοσμικά ζητήματα, ωστόσο, είναι η πολιτεία που έχει ευθύνες και είναι η πολιτεία που είναι υπόλογη σε δεκάδες παγκόσμιες συμβάσεις δικαιωμάτων.
ΥΓ: Τελικά, είναι ο τρόπος που επιλέγουν να κάνουν σεξ οι γονείς που επηρεάζει το κυοφορούμενο ή ο Θεός; Ας τα βρουν Ιερά Σύνοδος και μέλη της. Για μας τους υπόλοιπους προσοχή στο κόμμα (και στα κόμματα): πίστευε και μη, ερεύνα (για τη Νομική Υπηρεσία «πίστευε και μη, διερεύνα»).