Φόρμα αναζήτησης

Πίσω από έναν χαζό ανασχηματισμό

Τι δικαιολογίες ακούσαμε για τον ανασχηματισμό και κυρίως τι διαμαρτυρίες ακολούθησαν; Ειπώθηκε ότι ο ανασχηματισμός έγινε για να φρεσκάρει την εικόνα της κυβέρνησης για τα επόμενα τρία χρόνια που της απομένουν. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Νέα πρόσωπα, με την ηλικία πάντοτε να έχει τη δική της πολιτική σημειολογία, αλλά κυρίως καλύτερη γεωγραφική κατανομή των υπουργών.

Στην Κύπρο είθισται ένα μέρος της ταυτότητάς μας να καθορίζεται από την επαρχία καταγωγής μας, που εκδηλώνεται ενίοτε και επιθετικά μέσα από τη γνωστή ρήση: «Ξέρεις από πού είμαι γω ρε;». Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο παράγοντες της επαρχίας Αμμοχώστου διαμαρτυρήθηκαν, κάποιοι δε παραιτήθηκαν από τον ΔΗΣΥ, γιατί η Αμμόχωστος δεν είχε εκπρόσωπό της στην κυβέρνηση. Στην Κύπρο βέβαια οι ταυτότητες έχουν και άλλες εκφάνσεις. Για παράδειγμα ταυτότητα είναι να είσαι γυναίκα. Οπότε πάντα με αφορμή τον ανασχηματισμό προέκυψε μέγα θέμα διότι οι Κύπριες υποεκπροσωπούνται στην κυβέρνηση. Σε μερικά χρόνια είμαι σίγουρος ότι η δημόσια συζήτηση θα στρέφεται και γύρω από το πόσους εκπροσώπους έχει ή δεν έχει η κοινότητα των ΛΟΑΤΙ στην κυβέρνηση. Ακόμα θα μπαίνει θέμα εκ των πραγμάτων για την εκπροσώπηση των χιλιάδων μεταναστών και των εθνικών τους ομάδων οι οποίοι εγκλιματίζονται σταδιακά στη χώρα μας. Ταυτότητα βεβαίως –στην Κύπρο– δημιουργεί και η ηλικία. Οι νέοι, οι μεσήλικες και οι ηλικιωμένοι. Κι αυτοί πρέπει να έχουν το μερίδιό τους στα κόμματα και την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα –όπως συμβαίνει και με τις γυναίκες– να μπαίνει στους διορισμούς, ακόμα και στις εκλογές, η λεγόμενη ποσόστωση.

Η Κύπρος ως αναδυόμενη δημοκρατία κάνει ίσως τα πρώτα νηπιακά βήματα σε ό,τι αφορά την αναγνώριση ταυτοτήτων διαφόρων ομάδων πολιτών, όπως αυτές τίθενται από τους ενδιαφερόμενους. Η γυναικεία ταυτότητα, η ηλικιακή ταυτότητα, η γεωγραφική ταυτότητα έχουν ιδιαίτερη σημασία στην πολιτική ζωή της Κύπρου, έχω όμως την εντύπωση ότι τις περισσότερες φορές οι επιλογές που γίνονται παραγνωρίζουν κάτι πολύ ουσιαστικό. Την πραγματική αξία του διορισμένου και τα ουσιαστικά εχέγγυα ότι όντως μπορεί να συνεισφέρει στο σύνολο της κοινωνίας. Εν ολίγοις, ο διορισμός ενός Βαρωσιώτη, ενός Λεμεσιανού ή ενός Παφίτη γίνεται γιατί επί της ουσίας αυτός ο πολιτικός μπορεί να συνεισφέρει καθολικά στον τόπο ή διότι η γεωγραφική κατανομή διευκολύνει τις ανάγκες ενός κομματικού πελατειακού συστήματος το οποίο κυριαρχεί στην Κύπρο; Αν η γεωγραφική κατανομή είναι αναγκαία για τη Βουλή πόσο αναγκαία είναι για τη λειτουργία ενός Υπουργικού Συμβουλίου μιας πολύ μικρής χώρας όπως η Κύπρος;

Θα μπορούσε ακόμα κάποιος να πάει και ένα βήμα παρακάτω, αναφέροντας ότι η κοινωνία μας έχει αρχίσει να μην λειτουργεί ομαδικά κάτω από την ηγεσία μιας συγκροτημένης ηγεσίας, αλλά καθ’ ομάδες. Η καθεμιά από αυτές τις ομάδες που φαίνεται να συγκροτείται ηλικιακά, γεωγραφικά, κατά φύλο, κατά σεξουαλική προτίμηση, φυλετικά ή θρησκευτικά, διεκδικεί τα δίκαια, τα δικαιώματά της και την αξιοπρέπειά της, όπως αυτή την αντιλαμβάνεται.

Αλλού τι γίνεται;

Σε πιο προχωρημένες κοινωνίες, το φαινόμενο αυτό άρχισε να αντιστρέφεται. Το 1992 ο συγγραφέας Φράνσις Φουκουγιάμα, καταγράφοντας «Το τέλος της ιστορίας», υποστήριξε ότι ουδέποτε οι κοινωνίες θα φτάσουν σε αυτό που ονειρεύτηκε ο Μαρξ, δηλαδή σε κοινωνίες χωρίς διαχωρισμούς και ανισότητες. Στο νέο του βιβλίο επισημαίνει ότι η δημιουργία ταυτοτήτων ως ένα άλλο όχημα προαγωγής της πολιτικής που λειτούργησε για δεκαετίες στη Δύση, άρχισε να χάνει την αξία της και θέτει πλέον σε μεγάλο κίνδυνο τη δημοκρατία. Σε όλες τις μεγάλες πόλεις του πλανήτη όπου δοκιμάζεται ένα πολυπολιτισμικό μοντέλο, αναδύεται πλέον κάτι καινούργιο. Αν στη Νέα Υόρκη του 20ού αιώνα το μοντέλο ήταν οι διαφορετικές εθνότητες, ομάδες και οντότητες να ζουν και να δημιουργούν μαζί, στον 21ο αιώνα οι κοινότητες αυτές ζουν δίπλα δίπλα, διαχωρισμένες λόγω φυλής, γλώσσας, θρησκείας και εθνικής καταγωγής. Όλα αυτά δημιουργούν ιδιαίτερες πολιτικές ταυτότητες οι οποίες στην πορεία του χρόνου λειτουργούν αντιπαραθετικά και πολώνουν ανεπιστρεπτί όλες τις δημοκρατικές κοινωνίες. Τις οποίες συν τω χρόνω διαβρώνουν. Τι γέννησε αυτό το φαινόμενο; Ο εθνικισμός; Ο λαϊκισμός; Κατ’ επέκταση η αποπολιτικοποίηση και η ανάδειξη ως αξίας της ιδιαιτερότητας της κάθε ομάδας ή του καθενός; Η υποταγή στο χρήμα και η ανάδειξη του ταξικού «εμείς» πάνω από το κοινωνικό; Η αδυναμία ή και η διαφθορά των πολιτικών, οι οποίοι δεν μπορούν να δώσουν λύσεις στην πολυπλοκότητα των κοινωνιών που κυβερνούν αίροντας τις φρικτές ανισότητες που υπάρχουν, οπότε ταυτίζονται με ομάδες συμφερόντων και φατρίες;

Τα ΜΚΔ

Το φαινόμενο διογκώνεται και μαζικοποιείται σε ευρύτερους λαϊκίστικους σχηματισμούς και ομαδοποιήσεις, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τα οποία δεν ανήκουν μόνο σε κάποιες ελίτ. Το φαινόμενο επιχείρησε να καταγράψει χωρίς μεγάλη επιτυχία ο Ιταλός φιλόσοφος Ουμπέρτο Έκο: «Έδωσαν δικαίωμα λόγου σε λόχους ηλιθίων οι οποίοι προηγουμένως δεν μιλούσαν παρά σε μπαρ, μετά από ένα ποτήρι κρασί. Τότε δεν έκαναν κακό στους υπόλοιπους. Εκεί κάποιος τους έκοβε την κουβέντα ενώ τώρα έχουν το ίδιο δικαίωμα να μιλούν όσο και ένα βραβείο Νόμπελ».

Έχω την εντύπωση ότι εδώ ο Ουμπέρτο Έκο υποβάθμισε τον αριθμό και μίλησε για λόχους. Στην πραγματικότητα θα πρέπει να μιλάμε για συντάγματα και στρατιές τέτοιων ανθρώπων. Μιλούμε για τις ορδές των αγραμμάτων που εξέλεξαν τον Τραμπ στην εξουσία γιατί τους υποσχέθηκε ότι θα γίνουν πλούσιοι και τους ημιμαθείς οπαδούς του Brexit που θεώρησαν ότι ο μεγάλος τους εχθρός είναι ο Πολωνός υδραυλικός ή ο Ρουμάνος ηλεκτρολόγος. Μιλούμε για τη συντριπτική πλειοψηφία των μικρόψυχων Καταλανών οι οποίοι θέλουν να αποσχιστούν από την Ισπανία διότι λέει πληρώνουν υψηλότερους φόρους. Κανένας απ’ αυτούς δεν σκέφτηκε προφανώς ότι πληρώνουν υψηλότερους φόρους διότι έχουν υψηλότερο εισόδημα, διότι ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανίας της χώρας και εκμεταλλεύονται την τεράστια αγορά της Ισπανίας και της ΕΕ. Σε αυτή την ευρύτερη κατηγοριοποίηση σίγουρα μερτικό έχει και η Κύπρος.

Η κυρίαρχη ταυτότητα

Ήδη περιγράψαμε κάποιες ταυτότητες που λειτουργούν στην Κύπρο. Οι οποίες προσπαθούν να επιβιώσουν και να εδραιώσουν την ύπαρξή τους, κατά τα λεγόμενά τους, σε μια δημοκρατική κοινωνία. Όσο τραγικό κι αν ακούγεται βέβαια, ειδικά για τη χώρα μας, θα πρέπει να θέσουμε το ερώτημα: Υπάρχει δημοκρατία στην Κύπρο; Το θέμα δεν εξαντλείται στα όρια αυτού του άρθρου, οπότε ας μείνουμε στις ταυτότητες. Η δημοκρατία προϋποθέτει και τη διεκδίκηση και τη ρήξη, αν αυτή απαιτείται, αλλά ολοκληρώνεται μέσα από τη σύνθεση. Χωρίς σύνθεση δεν υπάρχει δημοκρατία.

Στην Κύπρο υπάρχει μια κυρίαρχη ταυτότητα η οποία συγκροτείται από μια ομάδα προσωπικοτήτων η οποία ειδικά τα τελευταία 20 χρόνια λυμαίνεται αυτή τη χώρα. Με επίκεντρο πάντα τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αυτή η ομάδα, των λίγων διαπλεκόμενων κομματαρχών, βουλευτών, δικηγόρων, λογιστών, τραπεζιτών και κυρίως επιχειρηματιών ελέγχει σχεδόν τα πάντα. Όχι προς όφελος των πολιτών, αλλά κυρίως της τσέπης τους.

Το κεντρικό αφήγημά τους είναι ανίκητο. Είναι όλοι αυτοί που κόπτονται για την ανάπτυξη, τη συντήρηση του κυπριακού οικονομικού θαύματος, τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβίωση του ελληνισμού στην Κύπρο. Άλλα όμως τους απασχολούν. Αν θέλαμε να τους προσδώσουμε μια ταυτότητα, αυτό που ταιριάζει είναι ο χαρακτηρισμός «κυπριακή μαφία». Μην τους υποτιμάτε από τον καναπέ όπου κάθεστε:

  • Το 1999 εφεύραν το ΧΑΚ και μας το πάσαραν ως την ατμομηχανή της κυπριακής οικονομίας. Με έναν νόμο διάτρητο, μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν. Κατάκλεψαν το κομπόδεμα του μέσου Κύπριου. Μετά επιδιόρθωσαν και τον νόμο.
  • Με τα κλεμμένα –όσα δεν έβγαλαν στο εξωτερικό– άρχισαν να αγοράζουν γη, με τους πολιτικούς της κυπριακής μαφίας να τους αναβαθμίζουν τις ζώνες από αγροτικές σε τουριστικές. Ένα τεμάχιο των000 σε μια νύχτα γινόταν 100 εκατ. ευρώ.
  • Στη συνέχεια άρχισαν να κτίζουν πολυτελείς επαύλεις, να ανεβάζουν τις τιμές των ακινήτων, τα οποία μόνο ξένοι μπορούσαν να αγοράσουν. Τσίμπησαν οι Ρώσοι γιατί οι τράπεζες τους έδωσαν τρελά επιτόκια, και ξεκίνησε ένα τεράστιο τραπεζικό πάρτι με ξέπλυμα δισεκατομμυρίων.
  • Εισέρευσαν όντως πολλά δις στο κυπριακό τραπεζικό σύστημα. Οπότε νέα έφοδος κατά των Κυπρίων. Κάρτες, εύκολα δάνεια, αγορές των επαύλεων που ξέμειναν, πολυτελή αυτοκίνητα. Καμία σοβαρή ανάπτυξη. Το κυπριακό νοικοκυριό σε μερικά χρόνια έγινε το πρώτο καταχρεωμένο νοικοκυριό παγκοσμίως.
  • Κυκλοφορούν στη συνέχεια ομόλογα και αξιόγραφα για τους άπληστους. Και πάλι μέσα από διάτρητους νόμους. Το σύστημα λογικά κλυδωνίζεται, οι τράπεζες καταρρέουν, αφού κανένας δεν έχει να πληρώσει. Πάμε σε κουρέματα, με τους Ρώσους να την πληρώνουν πρώτοι, η Κύπρος μπαίνει σε μνημόνιο και κινείται στη λογική των κοινωνικών παντοπωλείων.
  • Από το 2013 μπαίνουμε και πάλι μέσα από διάτρητους κανονισμούς σε νέο κύκλο ανάπτυξης. Διαβατήρια, πύργοι με 7 δις τζίρο για τους λίγους, αλλά και άνοδος των ενοικίων και μισθοί των 800 ευρώ για τους πολλούς. Μόλις μας πήραν είδηση, αλλάξαμε και πάλι τους κανονισμούς. Πάντα βεβαίως κάποιοι λίγοι έκαναν τη μεγάλη αρπαχτή τους. Και πάλι καμία πολυδιάστατη ανάπτυξη.

Συμπερασματικά σε κάθε κύκλο των προαναφερθεισών δράσεων συμμετέχουν όλο και λιγότεροι. Ακόμα και η κυπριακή μαφία συρρικνώνεται. Όλο και πιο λίγοι κερδίζουν αμύθητα ποσά, όλο και περισσότεροι βυθίζονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτή η κυπριακή ελίτ δεν περνά τις πολιτικές εξετάσεις ούτε μέσα από τη μεζούρα του κοινωνικού φιλελευθερισμού, ούτε της σοσιαλδημοκρατίας. Η ομάδα αυτή δείχνει να κινείται στη λογική των πενταετών πλάνων ανάπτυξης του Στάλιν μέσα από έναν κεντρικό σχεδιασμό, σε συνδυασμό με τον έλεγχο των μαζών που πέτυχε στον Μεσοπόλεμο ο Μουσολίνι ελέγχοντας τα ΜΜΕ, υπηρετώντας τις νομενκλατούρες της εποχής τους.

Το ξεσάλωμα μιας ελίτ

Ποιος θα ελέγξει αυτή την ομάδα με το ιδιότυπο DNA απληστίας στην ταυτότητά της, η οποία ελέγχει το κυπριακό κράτος; Το οποίο κράτος δήθεν προστατεύουν από τους Τούρκους, το οποίο προστατεύουν από τις ορδές των μεταναστών και των προσφύγων, του οποίου την ταυτότητα διαφυλάττουν πωλώντας ανέξοδο πατριωτισμό, παπουτσάκια θαυματουργών αγίων, προφητείες οσίων. Το οποίο προστατεύουν συντηρώντας ένα εκπαιδευτικό σύστημα που παράγει ανθρώπους χωρίς κριτική σκέψη. Χωρίς κριτική σκέψη το πιο πάνω αφήγημα είναι πάντα εύπεπτο.

Το σίγουρο είναι ότι κανένας δεν μπορεί να ελέγξει αυτή την ομάδα από τον καναπέ. Ο καναπές είναι ένα βασικό αξεσουάρ της ταυτότητάς μας. Τον οποίο καμιά ελίτ δεν πρόκειται να μας τον πάρει για ευνόητους λόγους.

  • Όσο διαλογιζόμαστε από τον καναπέ, ο κάθε χαζός ανασχηματισμός θα μπορεί να παρουσιάζεται στους ιθαγενείς ως restart ή ακόμα ως μια θαυματουργή κίνηση από τον μάγο της φυλής, η οποία μπορεί να θεραπεύσει πάσα νόσο και πάσα μαλακία ταλανίζει αυτό τον τόπο.
  • Όσο διαλογιζόμαστε από τον καναπέ, 50-100 τύποι θα θησαυρίζουν μεταφέροντας τα εκατομμύριά τους σε φορολογικούς παραδείσους, κτίζοντας πύργους και πυργάκια. Την ίδια στιγμή χιλιάδες νέοι επιστήμονες θα παραμένουν άνεργοι ή με μισθούς πείνας και 150.000 πρόσφυγες του 1974 θα παραμένουν μακριά από τα σπίτια και τις περιουσίες τους.

Τίποτε δεν θα αλλάξει αν δεν συνειδητοποιήσουμε κάτι απλό, αλλά συνολικό. Ότι δεν είμαστε ακόμα ευρωπαϊκό κράτος. Στα σοβαρά ευρωπαϊκά κράτη υπάρχει επίσης ρεμούλα και διαφθορά. Τα κράτη στη Δυτική Ευρώπη ωστόσο, μέσω των κυβερνήσεων και των ανεξάρτητων αξιωματούχων τους, πολεμούν τη διαφθορά και τους απατεώνες. Στη χώρα μας δεν μπορεί ακόμα να γίνει αυτό, διότι το κράτος μας είναι ο μεγαλύτερος απατεώνας. Ο κόσμος, έστω και από τον καναπέ, βρήκε τη σοφία να το περιγράψει: «κλεφτοκράτος».

 

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.