Φόρμα αναζήτησης

Πίκλα

Εδώ σε αυτό το νησί, ώρες ώρες αισθάνομαι ότι τα μυαλά ολονών έχουν γίνει ένα κουβάρι και η άκρη για να μπορέσεις να το ξεμπλέξεις δυστυχώς δεν είναι ορατή από πουθενά. Σκέφτομαι από πού να ξεκινήσω, από τις υποχρεωτικές προσευχές των παιδιών στα σχολεία που είναι ενάντια στο Σύνταγμά μας αλλά και σε ένα υποτιθέμενο κοσμικό κράτος; Που όσα παιδιά δεν είναι χριστιανά ορθόδοξα όση ώρα γίνεται η προσευχή ας κοιτάζουν το ταβάνι; Που εδώ που τα λέμε και τα παιδιά που οι γονείς τους επέλεξαν να τα βαφτίσουν χριστιανά ορθόδοξα, βαριούνται όσο τίποτε άλλο την ώρα της προσευχής και των Θρησκευτικών; Που οι γονείς των πλείστων ελληνορθόδοξων παιδιών πάνε εκκλησία το Πάσχα τη νύχτα του καλού λόγου έτσι για το έθιμο, αλλά τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου μπορούν να χρησιμοποιούν ρατσιστικούς διαλόγους σε πάρκινγκ βρίζοντας ανθρώπους που δεν είναι Κύπριοι;

Ένα κουβάρι… Ξυπνήσαμε πριν μια βδομάδα και ξαφνικά πονέσαμε τους Σύρους και το κακό που τους βρήκε με την Τουρκία όταν εισέβαλε νοτιοανατολικά του Ευφράτη, αντί να δούμε τη σοβαρή διάσταση αυτής της εισβολής. Έπρεπε να παγώσει το αίμα μας και να διαπεράσει ένα ρίγος τη ραχοκοκκαλιά μας για το πόσο τρωτοί είμαστε απέναντι στην Τουρκία γιατί αν αποφασίσει, με τις ευλογίες της Αμερικής [τύπου «είπα ξ-είπα»], να εισβάλει στην Κύπρο είμαστε τελειωμένοι μέσα σε λίγες ώρες. Αυτή τη στιγμή τρυπά στην ΑΟΖ μας, ανενόχλητη, με αφορμή να προφυλάξει τα συμφέροντά της στην περιοχή αλλά και των Τουρκοκυπρίων (και ας μην χαριεντιζόμαστε με τις κυρώσεις της ΕΕ για πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και την άρνηση εισόδου στην ΕΕ όσων εμπλέκονται – γιατί αυτές είναι γελοίες κυρώσεις έτσι;!).

Τα μυαλά μας, όμως, κολλημένα στη θωράκιση της άμυνας με ό,τι αυτό συνεπάγεται, λες και όσο εξοπλισμό και αν έχουμε μπορούμε να τα βάλουμε με μια χώρα όπως η Τουρκία. Η μόνη ουσιαστική θωράκιση της Κύπρου είναι μέσα από την επίλυση του Κυπριακού και μέσα από την ενίσχυση των συμμαχιών μας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρησιμοποιώντας βέβαια σοβαρή διπλωματία και όχι αυτά που παρατηρούμε να συμβαίνουν εδώ και δυο χρόνια. Τι τελικά θέλουμε; Πού τελικά θέλετε τα σύνορα αυτής της χώρας; Εκεί που είναι σας βολεύουν; Θέλετε στα αλήθεια αυτή η γη να έχει σύνορα; Θέλετε σύνορα και στη θάλασσά μας;

Προσωπικά δεν με αγγίζει αυτή η προσποιητή μεγαλοψυχία που άκουσα και είδα την περασμένη εβδομάδα για τους Σύρους. Λυπούμαστε στ’ αλήθεια, τους Σύρους ή άλλους πρόσφυγες μετανάστες που έχουν ζήσει τη φρίκη του πολέμου; Αλήθεια; Σας παροτρύνω να πάτε να δείτε πώς τους συμπεριφερόμαστε και πώς διαβιούν εδώ στα καταφύγια της χώρας μας για να συνειδητοποιήσετε πόσο τιποτένιοι είμαστε. Τι να πρωτογράψω ως προς το πώς αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες; Που οι Κύπριοι γονείς επιλέγουν σχολεία για τα παιδιά τους στη βάση ποια έχουν τους λιγότερους μετανάστες; Που ξεφτίλισε ο διευθυντής στα μάτια ολόκληρου σχολείου μια μαθήτρια επειδή φορούσε μαντίλα; Που στο Ζύγι δεν ήθελαν να γίνουν οι στέγες των ανήλικων μεταναστών και έκαναν ολόκληρη διαμαρτυρία; Που πέρυσι τον χειμώνα ο υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού επέτρεψε μαζί με τον διευθυντή συγκεκριμένου σχολείου στο ΕΛΑΜ να μοιράσει μπουφάν μόνο στα ελληνορθόδοξα άπορα παιδιά λες και τα υπόλοιπα άπορα παιδιά είναι παιδιά κατώτερου θεού από τον δικό τους θεό; Που ο Αρχιεπίσκοπός μας, ο υποτιθέμενος κυρίαρχος εκπρόσωπος του θεού, ονομάζει «ξιμαρισμένους» όχι μόνο τους Τουρκοκύπριους αλλά και οποιονδήποτε μετανάστη που δεν σhιονώννει λίρες στα έργα του αλλά κλείνει συμφωνίες για μεγαλεπήβολα έργα στην Πάφο με ξένο κολοσσό που φτιάχνει πορνοταινίες;

Τέτοια μυαλά δυστυχώς καθοδηγούν τον τόπο ολόκληρο. Μια πίκλα ο εγκέφαλός μας που κάμνει χάζιν με τα νέα παγκάκια της πλατείας Ελευθερίας, με cow-βυζιά, με προσευχές, σε μια απελπιστική προσπάθεια να βρούμε ποιοι τελικά είμαστε, τι πραγματικά χρειαζόμαστε και πού θέλουμε να πάμε… Εύχομαι όχι μέσα σε αυτόν τον βόθρο στον οποίο οδεύουμε σε όλα τα επίπεδα…