Φόρμα αναζήτησης

Πενήντα εννέα χρόνια δηλητήριο

Του Γιώργου Διονυσίου

Εκείνο που πάντα μου προκαλούσε αλγεινή εντύπωση στα δύο χρόνια των συνομιλιών Αναστασιάδη – Ακιντζί είναι οι αντιδράσεις των μονίμως «ανησυχούντων» της πλευράς μας. Οι συνομιλίες αυτές δημιούργησαν όντως πολλές ελπίδες ότι επιτέλους οδεύουμε σε μια συνεννόηση τέτοια, που να αποκαθιστά τη συνταγματική τάξη, με τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στη διακυβέρνηση. Πολιτικό τέκνο του Γλαύκου Κληρίδη ο Πρόεδρος, ένθερμος υποστηρικτής της επανένωσης ο Ακιντζί και οι ελπίδες γεννήθηκαν δειλά-δειλά. Το ΑΚΕΛ στήριξε τον Πρόεδρο και ο ΔΗΣΥ καθηκόντως στήριξε κι αυτός τη διαδικασία. Οι μόνοι που δεν βρήκαν τίποτε θετικό να πουν είναι οι κεντρώοι (διάβαζε ακραίοι) και η Εκκλησία διά του προκαθημένου της. Κάθε βράδυ στα κανάλια, με πρωτοπόρο το αμαρτωλό ΡΙΚ, γευόμασταν το αποκρουστικό δηλητήριο που ανάβλυζε άφθονο από τους κρουνούς της πατριωτικής τους «σοφίας». Όχι στο ένα, μη στο άλλο, κίνδυνος αφανισμού για το τρίτο, απαράδεκτο το επόμενο, αντιδημοκρατικό αυτό, καταστροφικό εκείνο, παντού τέρατα και δαίμονες στον δρόμο μας.

Το σκηνικό αυτό επί Αναστασιάδη – Ακιντζί δεν ήταν νέο. Πάντα έτσι συνέβαινε, όποτε διαφαινόταν μια ελπίδα. Θυμηθείτε με τι μανία και τι λύσσα υποδέχονταν την παραμικρή πρόοδο επί Χριστόφια – Ταλάτ. Όποτε αχνοχάραζε το παραμικρό φως, το δηλητήριο ήταν έτοιμο. Άρχιζαν τα όργανα να σπέρνουν τον φόβο και την αμφιβολία. Όμως θα έχετε προσέξει, φαντάζομαι, ότι οι «ανησυχίες» τους παύουν ως διά μαγείας να υπάρχουν μόλις τα πράγματα τουμπάρουν. Κατά τρόπο μαγικό σε εποχές στασιμότητας κανείς από αυτούς δεν βγαίνει να μας πει ότι πράγματι ανησυχεί για το καθημερινό τσιμέντωμα της διχοτόμησης, για την ισλαμοποίηση των πάντων στην κατεχόμενη γη μας, για τον κίνδυνο εξάλειψης της τουρκοκυπριακής συνείδησης και ταυτότητας. «Ανησυχούν» μόνο όταν γεννιέται ελπίδα για επανένωση. Ποτέ όταν καθημερινά η στασιμότητα ροκανίζει το μέλλον των παιδιών μας.

Σε αυτό τον τόπο, λοιπόν, το δηλητήριο σερβίρεται δωρεάν εδώ και πενήντα εννέα χρόνια, όταν από τις πρώτες μέρες του δικοινοτικού μας κράτους διακηρύξαμε ότι η ανεξαρτησία δεν αποτελεί μόνιμη λύση, γιατί στόχος μας ήταν η Ένωση. Πιο δραστικό δηλητήριο για τη συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δεν μπορούσε να υπάρξει. Το αποτέλεσμα; Η πρώτη διχοτόμηση το 1963. Έκτοτε προσφέρεται αδιάκοπα και σε όλο και αυξανόμενες δόσεις, ειδικά μετά το 1974. Αυτό που χαρακτηρίζει τον πολιτικό λόγο για το Κυπριακό είναι ότι αυτός είναι τοξικός, αφόρητα δηλητηριώδης. Ο τοξικός, λοιπόν, λόγος γενικά αλλά και στο Κυπριακό ειδικότερα είναι εκείνος που δεν προσφέρει καμία ελπίδα, καμία διέξοδο, είναι αντιπαραθετικός και συγκρουσιακός. Υποδηλοί άμεσα ότι εμείς είμαστε πάντοτε οι αδικημένοι, ότι όλοι συνωμοτούν σε βάρος μας, ότι το δίκαιο είναι όλο με το μέρος μας. Αντιλαμβάνεστε, βέβαια, ότι όλο αυτό το πακέτο ακούει στο όνομα «τοξικός πατριωτισμός», ο οποίος καταστρέφει αντί να δημιουργεί.

Συνεπώς, ο πατριωτισμός αυτού του είδους αποκλείει από την πολιτική ατζέντα τον συμβιβασμό, τον οποίο θεωρεί προδοσία. Το είδαμε στην περίπτωση με το Μακεδονικό. Προδότη λένε τον Τσίπρα και αδυνατούν να επεξεργαστούν στη σκέψη τους το γεγονός ότι αν δεν υπογραφόταν η Συμφωνία των Πρεσπών θα ήταν ζήτημα χρόνου όλες οι χώρες να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με το σκέτο όνομα «Μακεδονία», συν τόσα άλλα αρνητικά και επικίνδυνα. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα στην Κύπρο με τους ακραίους «κεντρώους». Εκπέμπουν καθημερινά έναν τοξικό πατριωτισμό, ο οποίος θέλει όσους επιδιώκουν ή πιστεύουν σε έναν συμβιβασμό να είναι προδότες, στρουθοκαμηλίζουν όμως μπροστά στο καταστροφικό για μας πέρασμα του χρόνου.

Ο τοξικός λόγος, λοιπόν, δηλητηριάζει και τελικά σκοτώνει καθημερινά την ελπίδα, ανατινάζει τις γέφυρες συνεννόησης, στενεύει τους ορίζοντες της σκέψης και αγελοποιεί τους ανθρώπους, δημιουργεί μαζικό αίσθημα καταδίωξης, προκαλεί ατομική και συλλογική εσωστρέφεια, η οποία καταλήγει σε αδράνεια. Μπροστά στον φόβο και την αμφιβολία δέχεσαι το χειρότερο, γιατί θεωρείς ότι οι δημιουργικές επιλογές οδηγούν στην καταστροφή. Σε αυτό το δηλητηριασμένο περιβάλλον ο παραγωγικός διάλογος καθίσταται αδύνατος. Το πολιτικό αυτό φαινόμενο δεν είναι υγιές, γιατί παρεμποδίζει τη δημιουργική αναζήτηση. Είναι δε το αποτέλεσμα του δηλητηρίου που εκπορεύεται από συγκεκριμένες πολιτικές ηγεσίες. Αυτός δε ο τοξικός πολιτικός λόγος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η παταγώδης αποτυχία εκσυγχρονισμού της πολιτικής μας ζωής, την οποία αναμέναμε με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ελπίδα θα μπορούσε να δώσει η ακαδημαϊκή κοινότητα του τόπου μας. Άργησε, ελπίζω δε να μην είναι πολύ αργά για να δράσει.

george.dionyssiou@gmail.com

 

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.