Φόρμα αναζήτησης

Η Λύση που θέλεις βρίσκεται στο 3ο ράφι δεξιά

Ακούγοντας ξανά και ξανά την διαφήμιση του Νικόλα Παπαδόπουλου για την «Νέα του Στρατηγική» στο Κυπριακό, θυμήθηκα μια παλιά διαφήμιση της Mon Ami. Εκείνης που διαφήμιζε κρέμα καραμελέ και τζέλλυ. Αν θυμάστε οι μεγαλύτεροι, τέλειωνε με το χαρούμενο κοριτσάκι να φωνάζει: «- Εγώ θέλω κεράσι!» Κάπως έτσι τελειώνει και η διαφήμιση του Νικόλα με την φοβερή ατάκα «Διεκδίκησε την Λύση που θέλεις!». Τι να είναι όμως η Λύση του Κυπριακού αγαπητοί μου φίλοι; Σοκολάτα στο ράφι υπεραγοράς για να πάρει ο καθένας αυτή που θέλει;

«-Φέρε μου μια Ομοσπονδία εμένα».

«-Εγώ θέλω ενιαίο κράτος».

Και παρακάτω η Ελένη που θέλει Ένωση;

 

Φυσικά τώρα που το ξανασκέφτομαι, όσο σουρεαλιστικός και αν σας φαίνεται ο πιο πάνω διάλογος, θα πρέπει να τον ακούνε συχνά εκεί πέρα στο επιτελείο του Νικόλα. Διότι ως γνωστό το ΔΗΚΟ (λέει ότι) θέλει Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, η ΕΔΕΚ απορρίπτει την ΔΔΟ αλλά δέχεται την Ομοσπονδία και η Αλληλεγγύη θέλει Ενιαίο Κράτος (και ενίοτε Ένωση μετά αυτοπυρπολισμού). Κατά τα άλλα εκπόνησαν και κοινή στρατηγική.

 

Όμως είναι καλά γνωστό, ότι, το πλαίσιο στη βάση του οποίου πραγματοποιούνται διαχρονικά οι διαπραγματεύσεις αποτελείται από εκατέρωθεν συμβιβασμούς. Και άρα εξ ορισμού δεν είναι ευχάριστο για καμία πλευρά. Είναι όμως απαραίτητο εάν θέλουμε λύση και επανένωση της χώρας μας. Για αυτό και οι κυβερνήσεις Σπύρου Κυπριανού και Τάσσου Παπαδόπουλου (ναι, προέρχονταν από το ΔΗΚΟ) αποδέχθηκαν την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα ως την βάση των διαπραγματεύσεων.

 

Στρατηγική χωρίς περιεχόμενο

 

Το μεγαλύτερο μέρος της νέας στρατηγικής του Νικόλα αναλώνεται στην στείρα και σε αρκετά σημεία ψευδή κριτική στους χειρισμούς του Προέδρου Αναστασιάδη. Το μικρότερο κομμάτι, αυτό των προτάσεων, αποτελεί ξαναβρασμένο φαγητό προηγούμενων αόριστων ιδεών. Οι προτάσεις του Νικόλα περιστρέφονται γύρω από μια αόριστη πρόκληση πολιτικού κόστους στην Τουρκία σε σχέση με την ευρωπαϊκή της προοπτική. Θα ήταν χρήσιμο να μας εξηγήσουν συγκεκριμένα πως θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο, σήμερα που η Τουρκία απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την Ευρώπη και αρκετά μέλη της Ε.Ε., με προεξάρχουσα την Γερμανία, ζητούν τερματισμό της ευρωπαϊκής της πορείας, απορρίπτοντας ακόμη και τυχόν διεύρυνση της τελωνειακής της ένωσης. Διερωτάται λοιπόν κάποιος, τι περισσότερο θα μπορούσαμε να κάνουμε σήμερα και δεν το πράττουμε. Αυτό που θα καλείται να απαντήσει ο Νικόλας Παπαδόπουλος, είναι γιατί επί ημερών διακυβέρνησης του ΔΗΚΟ – και σε μια περίοδο που ο Ταγίπ Ερντογάν συνέδεε την πολιτική του επιβίωση με την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας –  επέλεξαν να δώσουν πράσινο φως στην Τουρκία και να υπερψηφίσουν την τότε έκθεση προόδου που έδιδε εύσημα στην Τουρκία για την θετική της στάση στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού.

 

Το κερασάκι για τους πρόσφυγες.

 

Το κερασάκι στην τούρτα-αχταρμά της νέας στρατηγικής, ο Νικόλας Παπαδόπουλος το προσφέρει στους πρόσφυγες. Μας λέει: «Άμεση υλοποίηση των εξαγωγών κυπριακού αερίου από το πεδίο «Αφροδίτη» προς ένα εκ των δύο τερματικών υγροποίησης φυσικού αερίου που βρίσκονται στην Αίγυπτο. Η αξιοποίηση μέρος των εσόδων από τους Υδρογονάνθρακες για τη δημιουργία ειδικού ταμείου στήριξης των προσφύγων, ώστε να μην προσφεύγουν στη ψευδό-επιτροπή περιουσιών των Κατεχομένων.»

 

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος απευθύνεται σε μια ομάδα πολιτών με ιδιαίτερες ευαισθησίες – αυτή των προσφύγων – όχι για να καθησυχάσει τις δικαιολογημένες τους ανησυχίες για την αποτελεσματικότητα της στρατηγικής του, αλλά για να απευθυνθεί στην τζέπη τους. Να τους εξαγοράσει με φρούδες ελπίδες που ξεπερνούν ακόμη και την ιδέα της προπώλησης φυσικού αερίου – πριν το βρούμε – για να διώξουμε την Τρόικα. Μα θα ήταν ποτέ δυνατό η Αίγυπτος να θέλει να αγοράσει φυσικό αέριο από εμάς και εμείς να μην της πουλάμε; Μετά την ανακάλυψη του μεγαλύτερου κοιτάσματος φυσικού αερίου στην ιστορία της περιοχής,  του Αιγυπτιακού Ζορ, ο πρωταρχικός στόχος της Αιγύπτου είναι η σύνδεση των δικών της κοιτασμάτων με τα τερματικά υγροποίησης που διαθέτει. Όταν αυτό γίνει, εάν είναι δυνατή η σύνδεση του «Αφροδίτη» με το δίκτυο αγωγών που θα δημιουργήσει η Αίγυπτος για τα δικά της τερματικά – και αφού εξευρεθεί επενδυτής που θα αναλάβει το κόστος δημιουργίας του αγωγού που θα συνδέει τα δύο δίκτυα – τότε μόνο θα μπορέσουμε να πωλήσουμε φυσικό αέριο στην Αίγυπτο. Και αυτό υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορούμε να συναγωνιστούμε την τιμή πώλησης των αιγυπτιακών κοιτασμάτων.

 

Η λύση του κυπριακού δεν είναι σοκολάτα ή αυτοκίνητο για να την παραγγείλουμε όπως θέλουμε. Τυχόν υιοθέτηση της «Νέας Στρατηγικής» του Νικόλα Παπαδόπουλου όχι μόνο θα μας οδηγήσει στην οριστική διχοτόμηση, αλλά πολύ φοβάμαι θα μας οδηγήσει και στην νομιμοποίησή της.

 

Χαράλαμπος Σταυρίδης

Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού ΔΗΣΥ