Φόρμα αναζήτησης

Η δικαιοσύνη, οι κλίκες και η Βουλή

Τα όσα κατήγγειλαν ο γενικός εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης και ο αδελφός του Νίκος θα τεθούν ενώπιον της Επιτροπής θεσμών ύστερα από εγγραφή του θέματος από τον Πρόεδρο των Οικολόγων Γιώργο Περδίκη, με τη σύμφωνο γνώμη και του προέδρου της Βουλής.
Υπό τις περιστάσεις, η πρωτοβουλία αυτή της Βουλής δεν είναι λανθασμένη εάν στοχεύει σε μια σοβαρή συζήτηση και κυρίως αν αντικείμενό της είναι η προσπάθεια για μια νομοθετική μεταρρύθμιση στον τομέα της δικαιοσύνης.
Βάζουμε αυτό ως προϋπόθεση με βάση ένα αρνητικό κεκτημένο έως τώρα σε ό,τι αφορά τις συζητήσεις στη Βουλή. Οι κύριοι βουλευτές μας έχουν συνηθίσει σε κοκορομαχίες, ατάκες και πύρινες παρεμβάσεις άνευ ουσίας από τα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αν αυτός είναι ο στόχος, τότε προκαταβολικά μπορούμε να πούμε ότι η συζήτηση μόνον περαιτέρω επιδείνωση της υφιστάμενης κατάστασης στη δικαιοσύνη μπορεί να προσφέρει.
Αυτό το οποίο επιβάλλεται υπό τις περιστάσεις, και τηρουμένων όλων των παραμέτρων του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι να ξεκινήσει στη Βουλή μια συζήτηση η οποία σταδιακά θα εμπλέξει και την εκτελεστική εξουσία αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο μέρος, ούτως ώστε να δρομολογηθεί μια μεταρρύθμιση στον χώρο της δικαιοσύνης. Η οποία –αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί- να φτάσει έως και σε αλλαγή του Συντάγματός μας.

Σε αυτό το κράτος διά του δικαίου της ανάγκης του 1964 λειτουργούν διάφορες εξουσίες, οι οποίες είναι μεν ανεξάρτητες, αλλά κυρίως είναι ανέλεγκτες έως και ανεξέλεγκτες.
Σε κάθε χώρα η αντιπαράθεση ανεξαρτήτων εξουσιών και θεσμών μπορεί να αποβαίνει παραγωγική εμβαθύνοντας τη δημοκρατία αν λειτουργεί με βάση κανόνες. Αν υπάρχει μεταξύ τους πραγματικός έλεγχος, ακόμα και δυνατότητα επιβολής ποινών σε όσους αυθαιρετούν. Η δημοκρατία μας δυστυχώς δεν διαθέτει βάθος, με αποτέλεσμα εξουσίες και θεσμοί να λειτουργούν ενίοτε και ως αντίπαλα στρατόπεδα, απαξιώνοντας με αυτό τον τρόπο το πολιτειακό μας σύστημα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τις τελευταίες μέρες δεν συζητάμε για μεταρρύθμιση, αλλά για πικρίες, συγγενολόγια, χρηματισμούς και κτυπήματα κάτω από τη μέση, που παραπέμπουν εν γένει σε λογικές κλίκας και απληστίας. Σε αυτό το άθλιο φαινόμενο, η Βουλή μπορεί είτε να βάλει ένα τέλος ή απλώς να γίνει και αυτή μέρος του.