Φόρμα αναζήτησης

Παράδοση. Η μόνη (λογική) επιλογή λύσης

Η  έλευση του ”Πορθητή” στην περιοχή μας ίσως αλλάξει επιτέλους τα δεδομένα που μας αναγκάζουν να συζητάμε αναμεταξύ μας χωρίς να καταλήγουμε πουθενά.
Ο ”Πορθητής” είναι ένα καινούργιο δεδομένο που πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη. Πρώτα από όλα για το όνομά του. Την ιδιότητά του. Πορθητής. Αυτός που εκπορθεί ό,τι βρει μπροστά του. Η Τουρκία για μία ακόμη φορά τηρεί τα λεγόμενά της. Θέλει να μας εκπορθήσει. Μπήκε στην ΑΟΖ μας; Δεν ξέρω αν εκεί που βρίσκεται είναι αδειοδοτημένη ΑΟΖ για την Κυπριακή Δημοκρατία. Το τι λέμε ή καλύτερα τι λέγεται είναι άλλο θέμα.

Ο ”Πορθητής” της Τουρκίας θα τρυπήσει ή δεν θα τρυπήσει; Είναι αυτό το θέμα; Καθόλου. Το θέμα είναι πως με την έλευσή του στην περιοχή μας έδωσε την πιο χρήσιμη πάσα στους υποστηρικτές μιας λύσης στο Κυπριακό. Αυτή τη φορά τείνω να συμφωνήσω μαζί τους. Πως αφού κανένας δεν θα μας υποστηρίξει πρακτικά καλύτερο θα ήταν να αποφεύγουμε τις τριμερείς τετραμερείς πενταμερείς και άλλες συνεργασίες στην περιοχή.
Το επιχείρημα πως κανείς τους δεν θα μας προασπίσει διώχνοντας τον ”Πορθητή” έχει μια διαλεκτική βάση και σοφία.
Αποδεικνύεται με την πιο πάνω πως ΗΠΑ, ΕΕ, Γαλλία, Ελλάδα, Ισραήλ, Αίγυπτος ακόμα και ο Λίβανος και η Ιορδανία δεν έχουν την πρόθεση να μετακινήσουν τον ”Πορθητή” μένοντας στα ευχολόγια.

Να αποδεχτούμε αυτήν τη λογική; Ως υπόθεση εργασίας να την αποδεχτούμε. Γιατί όχι; Οι εγχώριες δυνάμεις που υποστηρίζουν τα πιο πάνω κατά συνέπεια έχουν την επόμενη κίνηση-πρόταση έτοιμη.

Ολόισια σε συνομιλίες για τη λύση διότι με τα παιχνίδια με τα αέρια το μόνο που καταφέρνουμε είναι να μας περικυκλώνει η Τουρκία δημιουργώντας μας έναν ασφυκτικό κλοιό.

Λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη την πιο πάνω επιχειρηματολογία το μόνο που μας απομένει είναι να πάμε το γρηγορότερο σε επανέναρξη των συνομιλιών. Θα φύγει ο ”Πορθητής” αν πάμε για συνομιλίες; 99% όχι. Μας έμεινε εκεί με το τρυπάνι σε στύση.

Επιστρέφουμε λοιπόν στις συνομιλίες. Με την ελπίδα πως κάτι θα καταφέρουμε αυτή τη φορά καθόμαστε με τον κ. Ακιντζί σε συνομιλίες. Το πρόσφατο και μακρινό παρελθόν μάς υπενθυμίζει πως ό,τι αξίωση έχουν οι Τουρκοκύπριοι δεν την αποσύρουν. Τι απομένει; Ο διαμοιρασμός των πάντων όπως επιθυμούν οι Τουρκοκύπριοι.
Διανοείται κανείς από σας με τι όπλα και τι επιχειρήματα θα αποκρούσουμε τις απαιτήσεις των Τουρκοκυπρίων. Αφού όπως αποδεικνύει η πραγματικότητα ΗΠΑ, ΕΕ, Γαλλία, Ελλάδα, Ισραήλ, Αίγυπτος ακόμα και ο Λίβανος και η Ιορδανία δεν έχουν την πρόθεση να μετακινήσουν τον ”Πορθητή”, μένοντας στα ευχολόγια, αναμένοντας ίσως από μας να τα βρούμε στο τραπέζι των συνομιλιών. Πού μπορούν να υποχωρήσουν οι Τουρκοκύπριοι γνωρίζοντας πως οι λεγόμενοι υποστηρικτές μας είναι μόνο στα φαντασιακά επίπεδα του μυαλού μας; Δεν θα υποχωρούν σε τίποτα και αν υπάρχει προηγούμενο υποχώρησης καλό θα ήταν να αναφερθεί.
Εκείνο που μένει ως αδήριτη ανάγκη για να προχωρήσουμε στη λύση που οραματίζονται κάποιοι Τουρκοκύπριοι, κάποιοι Ελληνοκύπριοι (και στο εξωτερικό κάποιοι άλλοι) είναι η σθεναρή μας απόφαση να υποταχθούμε στους όποιους όρους μάς τεθούν. Αλλά συντεταγμένα, ούτε πανικός ούτε αλλόφρονες συμπεριφορές. Με έναν μοναδικό όρο προς την Τουρκία φυσικά. Αποδεχόμαστε όποιον συμβιβασμό μάς προτείνετε με έναν ”όρο”. Να είναι οριστική και αναγνωρισμένη από τη διεθνή κοινότητα η λύση που επιθυμείτε.

Αν λοιπόν έχουν επιβεβαιωθεί οι δυνάμεις που υποστηρίζουν ”πως κανείς δεν μπορεί να αναχαιτίσει την Τουρκία” μας απομένει μόνο ένας συμβιβασμός που να την ικανοποιεί. Γιατί ξαφνιάζεστε; Να παραδοθούμε συντεταγμένα, φρόνιμα και με αξιοπρέπεια. Διαφωνεί κανείς ότι ακόμα και μια παράδοση πρέπει να έχει κάποια ερείσματα αξιοπρέπειας για τον ηττημένο;
Παραδινόμαστε; Εγώ λέω ναι. Δεν υπάρχει άλλη (λογική) επιλογή. Το ανέλυσε και ο εθνικιστής Θουκυδίδης.
Βέβαια υπάρχει μια μικρή, πολύ μικρή ανησυχία. Να προχωρήσουμε σε εθελούσια υποταγή, να συμφωνηθούν οι όροι της παράδοσης και μετά τους πανηγυρισμούς για την επίλυση του Κυπριακού ο Τούρκος Πρόεδρος να την ακυρώσει. Όπως και τις… εκλογές στην Τουρκία…