Φόρμα αναζήτησης

Παιδεία για όλους;

Του δρος Παναγιώτη Κ. Μαύρου*

Πάει και αυτή η σχολική χρονιά και μόνο μπλα-μπλα ακούσαμε. Ο στόχος της παιδείας είναι η παροχή ίσων ευκαιριών στους μαθητές ανεξάρτητα από το επίπεδό τους και σίγουρα επειδή στα σχολεία μας λειτουργούν τάξεις μεικτής ικανότητας, το σχολείο αδικεί τους μαθητές των οποίων το εκπαιδευτικό και κοινωνικό υπόβαθρο εμποδίζει την ομαλή ανάπτυξή τους. Αυτοί οι μαθητές αποκλείονται σιωπηρά από τη διαδικασία μάθησης της τάξης μεικτής ικανότητας λόγω των ατελειών που παρουσιάζει το εκπαιδευτικό σύστημα. Και όμως, υπάρχουν τρόποι για να συμπεριληφθούν αυτά τα παιδιά στην τάξη μεικτής ικανότητας αν βοηθηθούν να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους, πάντοτε στο πλαίσιο των ικανοτήτων τους. Σε μια τάξη μεικτής ικανότητας πρέπει να προσφέρεται η ευκαιρία σε κάθε μαθητή να συνεισφέρει, το κατά δύναμιν σίγουρα, στην επίτευξη των στόχων που έχουν τεθεί από την ομάδα του, έστω και με την τοποθέτηση ενός μικρού λιθαριού. Αδύναμοι, μέτριοι και καλοί μαθητές πρέπει να εργάζονται συλλογικά και ατομικά υπό από την επιτήρηση και καθοδήγηση του καθηγητή τους, μέσα σε ένα κλίμα στο οποίο η συνεισφορά του κάθε μαθητή, όσο μικρή ή μεγάλη και αν είναι, θα εκτιμάται δεόντως. Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι η πρόκληση που πρέπει να βασίζεται σε βατές εργασίες. Ο κάθε μαθητής θα πρέπει να αναλαμβάνει εργασίες που θα μπορεί να φέρει εις πέρας, για να υπάρχει το κίνητρο και η πρόκληση που θα τον ενθαρρύνουν να δουλέψει σκληρά για την επιτυχία του στόχου του.

Σε μια δεδομένη κατάσταση, για παράδειγμα, ένας αδύναμος μαθητής στο μάθημα των αγγλικών θα μπορούσε να αποφασίσει από μόνος του να ασχοληθεί και να παραγάγει μόνο μια απλή πρόταση, ο μέτριος μια παράγραφο και ο καλός μια έκθεση. Το γενικό πλαίσιο στο οποίο ακολουθείται και προχωρεί το πρόγραμμα του μαθήματος σε μια τάξη μεικτής ικανότητας είναι το ίδιο. Αυτό που διαφέρει από μαθητή σε μαθητή είναι ο ρυθμός της προόδου, αλλά παρά τη διαφορά επιπέδων δεν εμποδίζει τους μαθητές να εκμεταλλεύονται όσες δυνατότητες έχουν για να φτάσουν όσο το δυνατόν ψηλότερα.

Συνεπώς, είναι υπέρτατο καθήκον μας να τροποποιήσουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα στα μέτρα των εκπαιδευτικών αναγκών των μαθητών μας, οι οποίοι αναπτύσσονται με διαφορετικούς ρυθμούς, και να προσπαθήσουμε να μεγιστοποιήσουμε το όφελος που μπορούμε να κερδίσουμε από τα θετικά στοιχεία των μαθητών μας. Και η επίτευξη αυτού του στόχου, πιστεύουμε, θα πρέπει να υλοποιηθεί μέσα από την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η οποία πρωτίστως θα βασίζεται στην παροχή ίσων ευκαιριών για όλους και στη μόρφωση του ανθρώπου, του «άνω θρώσκω», και όχι στη δημιουργία των «σπουδασμένων Άιχμαν του Άουσβιτς».

Ας προχωρήσουμε λοιπόν από τη θεωρία στην πράξη χωρίς να ξεχνούμε, όπως πολλάκις έχουμε τονίσει, ότι η παιδεία πρωτίστως στοχεύει στην καλλιέργεια της ψυχής και του πνεύματος και στη δημιουργία ανθρώπων σε μια πολιτισμένη κοινωνία και όχι στη μαζική παραγωγή ρομποτοποιημένων υπάρξεων των οποίων το μοναδικό ενδιαφέρον εστιάζεται στη στείρα παπαγαλία που σκοπεύει μόνο στην επιτυχία σε εξετάσεις και μόνο εξετάσεις.

Υ.Γ.: Τα «κορδώματα» των μεταλλαγμένων Προέδρου και ΥΠΕΞ δελφίνου μεταλλάχτηκαν σε «γονατιστό» μετά την αποκάλυψη των fake συμμαχιών. Ως εκ τούτου, ας αντιληφθούν ότι η Κύπρος θεωρείται μια «κουτσουλιά» στη Μεσόγειο και μόνο μέσω της ΔΔΟ με μια λύση win-win θα υπάρξει πραγματική αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα του προβληματικού κράτους μας. Άλλωστε, το πρόβλημα εμείς το δημιουργήσαμε με το προδοτικό πραξικόπημα και αυτό να μην το ξεχνάμε ποτέ.

 

*   ΒΑ, ΜΑ, PhD, πρώην επιθεωρητή και πρώτου λειτουργού Εκπαίδευσης, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού