Φόρμα αναζήτησης

Ούτε μια λιγότερη, ούτε ένας έξτρα

«Tην τελευταία φορά επιχείρησε να με πνίξει με νερό. Ήμασταν πάνω στο κρεβάτι και πηδούσε πάνω μου. Το κεφάλι μου έγειρε πίσω. Με έπιασε από τον λαιμό… Ήταν εκτός εαυτού και μου έριξε ένα ποτήρι γεμάτο νερό στο πρόσωπο, πνιγόμουν». «Όποτε άνοιγα το παράθυρο ήταν εκεί, με πέτρες, με ξύλα..», «Ξέρεις τι μου είπε ο αστυνομικός όταν τηλεφωνούσα να στείλουν περιπολικό στη γειτονιά μου, με τον άλλο απ΄ έξω να κτυπά και να φωνάζει πως θα μου σπάσει την πόρτα; Μου έλεγε ’έννεν σοβαρά πράγματα τούτα. Έχουμε σοβαρά περιστατικά να ασχοληθούμε’. Και γύρισα και του είπα, ’πότε θα έρθεις, όταν γίνω σοβαρό περιστατικό; Τότε, ενδεχομένως, να μην σε χρειαστώ’». Ιστορίες γυναικών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας που συγκλόνισαν τα περασμένα Χριστούγεννα, όταν δημοσιεύτηκαν στον «Π». Όλες είχαν να καταγγείλουν και αστυνομικούς που τις απέτρεπαν να ξεφύγουν από το θύτη τους, που τις επαναθυματοποιούσαν με λεκτική βία για το τι σόι γυναίκες είναι που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους, που «σιγά τι έγινε που της κτύπησε μια φορά». Μεταξύ αυτών που συγκλονίστηκαν και ο τέως υπ. Δικαιοσύνης και ο τέως Αρχηγός Αστυνομίας. Διέταξαν έρευνα, αλλά όμοια με την τελευταία πρωτοφανή υπόθεση του δολοφόνου Νίκου Μεταξά, έσπευσαν να μιλήσουν για μεμονωμένα περιστατικά στις τάξεις της αστυνομίας που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Πόση σύμπτωση να πετύχουμε όλα τα μεμονωμένα περιστατικά, αλήθεια; Το κεφάλαιο ενδοoικογενειακή βία, που καταλήγει αρκετές φορές σε γυναικοκτονία -υπάρχει λόγος που ο θύτης είναι άνδρας και το θύμα γυναίκα, ας το αντιληφθούν όλοι επιτέλους- ανακινείται με τη δολοφονία της 26χρονης Σοφίας από τον πρώην σύντροφό της, ο οποίος στη συνέχεια αυτοκτόνησε. «37 γυναίκες δολοφονήθηκαν από νυν ή πρώην από το 2000 μέχρι σήμερα στην Κύπρο, 39 κλήσεις την ημέρα δέχονται οι υπηρεσίες στήριξης θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας στην Κύπρο» πληροφορούν οι διοργανωτές της σημερινής εκδήλωσης διαμαρτυρίας έξω από το Αρχηγείο Αστυνομίας με τίτλο «Ούτε μια λιγότερη» στην οποία οφείλουμε όλοι και όλες να συμμετάσχουμε. Γιατί η εκδήλωση γίνεται με απαιτήσεις: από την κυπριακή Κυβέρνηση, την Αστυνομία, τη Βουλή και το Δικαστικό Σώμα να αναλάβουν τις ευθύνες τους, θέτοντας το θέμα της έμφυλης βίας ως ζήτημα απόλυτης προτεραιότητας και να συνειδητοποιήσουν ότι ως πολίτες δεν έχουμε άλλη ανοχή απέναντι στους βιασμούς, τις δολοφονίες, τον εκφοβισμό, την κακοποίηση και τις διακρίσεις κατά των γυναικών.

Δεν έχουμε άλλη ανοχή γιατί, κυρίως για αυτό, για κάθε θύμα εκεί έξω υπάρχει ένας ατιμώρητος θύτης. Έπρεπε ήδη να επικεντρωθούμε στους θύτες. Μα πώς μπορούμε όταν ένα ολόκληρο σύστημα αποτρέπει από του να καταγγέλλονται, να δικάζονται και να καταδικάζονται; Δείτε τι γίνεται με την πρόταση νόμου που εκκρεμεί από το 2016 για να καταστεί εφικτή η ποινικοποίηση της συμπεριφοράς των πελατών που ζητούν και/ή εισπράττουν και/ή χρησιμοποιούν υπηρεσίες θυμάτων, που αποτελούν αντικείμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Μέχρι σήμερα, δεν υπήρξε ούτε μια καταδίκη λόγω της εύλογης υποψίας στον νόμο, που τον ξεδοντιάζει. Η πρόταση αυτή πηγαινοέρχεται στην Επ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ενώ σε κάποια στιγμή βουλευτές έφτασαν να δηλώνουν πως «έτσι θα πάει φυλακή ο μισός ανδρικός πληθυσμός της χώρας». Την ίδια ώρα που αυτός/αυτή που αγοράζει τσάντα μαϊμού είναι υπόλογος στον νόμο, αυτός που αγοράζει «υπηρεσίες» θυμάτων όχι…

ΥΓ: Σε τι διάολο κοινωνία υποκρισίας ζούμε αλήθεια; Τι λένε ο νέος υπουργός και ο νέος Αρχηγός; Θα περιοριστούν και αυτοί στα μεμονωμένα περιστατικά και εμείς στις μεμονωμένες εκδηλώσεις διαμαρτυρίες; Ως πόσο ατιμωρησία; Ας ενώσουμε γροθιές μαζί με τις φωνές όταν θα απαιτούμε «ούτε μια λιγότερη», ας υψώσουμε και τα δύο όταν θα προσθέτουμε «ούτε ένας περισσότερος»!

#BeTheirVoiceCY2