Φόρμα αναζήτησης

Όταν η γελοιότητα γίνεται πολιτική

Είναι γεγονός ότι εδώ και καιρό έχει σταματήσει να εκπλήσσει οτιδήποτε γίνεται στην κυπριακή πολιτική σκηνή. Ακόμα και σήμερα, όμως, υπάρχουν θέματα που κάνουν την εμφάνισή τους κάθε τόσο που σε κάνουν να διερωτάσαι κατά πόσο πρόκειται για πραγματικές ειδήσεις. Την Τρίτη, ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος στήθηκε μπροστά από τις κάμερες για να μας ενημερώσει ότι το κόμμα του αναλαμβάνει πρωτοβουλία ώστε να αποτραπούν οι απειλές του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. «Η απειλή Ερντογάν (σημείωσε) είναι μια ωμή πρόκληση που χρήζει άμεσης αντίδρασης… Ο Τούρκος Πρόεδρος θέλει να τροφοδοτήσει τον εθνικισμό του ακροατηρίου του, λαϊκίζει, προκειμένου να κερδίσει δημοτικότητα σε ακραία κοινά, επιχειρεί να διαγράψει την Ιστορία χωρίς ίχνος σεβασμού στις θρησκευτικές ελευθερίες και στις αρχές της UNESCO». Και υπέδειξε πως «ως Δημοκρατικό Κόμμα (θεωρούν) άμεση και επιτακτική ανάγκη να αντιδράσουμε. Και η πιο αποτελεσματική αντίδραση είναι μία…Να κάνουμε όλο τον πλανήτη να καταδικάσει την πειρατική πρωτοβουλία Ερντογάν. Να ακυρώσουμε τους σχεδιασμούς του, μετατρέποντας την πρόκληση σε μπούμερανγκ εναντίον του. Πώς αντιλαμβάνεται την «πιο αποτελεσματική αντίδραση» που θα πρέπει να είναι άμεση και επιτακτική, εξήγησε αμέσως μετά. «Αναλαμβάνουμε πρωτοβουλία ευαισθητοποίησης του απανταχού ελληνισμού… Ξεκινάμε μία μεγάλη δράση ηλεκτρονικής συλλογής υπογραφών πολιτών ενάντια στα σχέδια του Ερντογάν», είπε, καλώντας «κάθε πολίτη, στην Κύπρο, την Ελλάδα, σε ολόκληρο τον κόσμο, να μπει στην ηλεκτρονική πλατφόρμα Avaaz, να υπογράψει, αλλά και να διαδώσει την πρωτοβουλία μας». Διότι, σημείωσε, «το οφείλουμε στον εαυτό μας. Το οφείλουμε στην Ιστορία μας. Το οφείλουμε στις μελλοντικές γενεές».

Το εκπληκτικό της υπόθεσης δεν είναι πως μόνο το ΔΗΚΟ σκέφτηκε αυτή την αντίδραση. Ότι την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι απλά αντιδρούσαν αποσπασματικά, με δηλώσεις καταδίκης ή ζητώντας από διάφορες χώρες ή φόρα να συνδράμουν προς την κατεύθυνση αποτροπής των τουρκικών σχεδιασμών (επιτρέποντας στον Ερντογάν «να τροφοδοτεί τον εθνικισμό του ακροατηρίου του», να «λαϊκίζει προκειμένου να κερδίσει δημοτικότητα σε ακραία κοινά» και να διαγράφει «την Ιστορία χωρίς ίχνος σεβασμού στις θρησκευτικές ελευθερίες»), το ΔΗΚΟ αναλάμβανε ουσιαστική δράση και εκπονούσε ολοκληρωμένο σχέδιο για αποτροπή των σχεδιασμών Ερντογάν. Το εκπληκτικό είναι πως αυτή την «πιο αποτελεσματική αντίδραση» δεν σκέφτηκε να την εφαρμόσει και στο Κυπριακό. Γιατί το ίδιο δεν έπραξε και με το φυσικό αέριο; Αλλά αφήσαμε τα τελευταία δύο χρόνια την Τουρκία προκλητικά να βολτάρει στην ΑΟΖ μας, να προχωρά σε γεωτρήσεις και να ενοχλεί το δικό μας πρόγραμμα; Κυρίως, όμως, γιατί το ΔΗΚΟ δεν ανέλαβε πρωτοβουλία για συλλογή υπογραφών στη σελίδα Avaaz και να καλέσει τους απανταχού Έλληνες να απαιτήσουν την αποχώρηση της Τουρκίας από την Κύπρο ώστε να απαλλαγούμε επιτέλους και από την κατοχή; «Να κάνουμε όλο τον πλανήτη να καταδικάσει την Τουρκία». Να ακυρώσουμε τους σχεδιασμούς του Ερντογάν, μετατρέποντας την κατοχή σε μπούμερανγκ εναντίον του»; Γιατί αφήνουμε την Τουρκία να αλωνίζει;

Ζούμε σε μια εποχή όπου δύσκολα ξεχωρίζει κάποιος τα τρολ από τις πραγματικές ειδήσεις. Κυρίως όταν αυτές αφορούν τα κόμματα. Τα οποία εδώ και καιρό έχουν απολέσει κάθε σοβαροφάνεια. Το ότι αποτυγχάνουμε να πείσουμε τους Ευρωπαίους, όπως υπέδειξε η Χριστιάνα Ερωτοκρίτου (με αφορμή τις δηλώσεις Μπορέλ), δεν είναι άσχετο με το πώς συμπεριφερόμαστε. Δεν πείθουμε ως προς τις προθέσεις μας, κυρίως όμως στερούμαστε σοβαρότητας. Κανείς δεν μας παίρνει στα σοβαρά. Διότι ο απλός κόσμος δικαιούται να θεωρεί ότι η εξωτερική πολιτική μπορεί να γίνεται με τη συλλογή υπογραφών, αλλά κάποιος θα ανέμενε από αυτούς που πολιτεύονται, φιλοδοξούσαν μάλιστα (και συνεχίζουν να φιλοδοξούν) να προεδρεύσουν αυτής της χώρας, πως θα αντιλαμβάνονταν, αν μη τι άλλο, πως εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με τη συλλογή υπογραφών στο Avvaz. Ούτε με τοποθετήσεις καταδίκης της Τουρκίας από τον Μαυρίδη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ούτε με συνεχείς καταγγελίες κατά του ΟΗΕ. Ούτε ανησυχώντας ότι απομακρυνόμαστε από τη Ρωσία. Τέτοιες ενέργειες δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να επιβεβαιώνουν τη γραφικότητά μας.

Απαιτείται σοβαρότητα. Όση διαθέτουμε και όση μας έχει απομείνει δηλαδή. Διότι φαίνεται ότι η τάση να λαϊκίζουν κάποιοι για να κερδίζουν δημοτικότητα δεν παρατηρείται μόνο στην Τουρκία. Ενίοτε στη χώρα μας κάνουμε και πρωταθλητισμό. Σε βαθμό που με τη μεγαλύτερη φυσικότητα να μετατρέπουμε την πολιτική σε γελοιότητα και τη γελοιότητα σε πολιτική.  Το οφείλουμε, όπως είπε ο Νικόλας Παπαδόπουλος, αν όχι στους εαυτούς μας και στην Ιστορία μας, στις μελλοντικές γενεές. Οι οποίες σίγουρα δικαιούνται κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που παρακολουθούμε.

Αντί υποσημείωσης: Η οριστικοποίηση χθες της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί από τον Ταγίπ Ερντογάν επιβεβαίωσε πόσο απρόβλεπτος και επικίνδυνος είναι ο Τούρκος Πρόεδρος. Επιβεβαίωσε όμως και ότι τα πράγματα δεν μένουν ποτέ αναλλοίωτα και ότι η Ιστορία μπορεί να ξαναγραφτεί ανά πάσα στιγμή. Οι εξελίξεις που πιθανόν να υπάρξουν και στο Κυπριακό δεν θα είναι μόνο αποτέλεσμα του απρόβλεπτου Ερντογάν αλλά και της παρόδου του χρόνου, κυρίως όμως της διαχείρισης που επιλέξαμε να κάνουμε τα τελευταία 46 χρόνια. Διότι πολιτική δεν είναι ούτε η συλλογή υπογραφών, ούτε τα συνθήματα.

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.