Φόρμα αναζήτησης

Όταν η αρπαγή γίνεται τρόπος ζωής

Η απόφαση του δικαστηρίου να κρίνει ως αντισυνταγματικό το πάγωμα προσαυξήσεων και τις αποκοπές μισθών/ συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων ήρθε να σφραγίσει την ύπαρξη πολιτών δύο ταχυτήτων, ακόμα και σε απόλυτα ακραίες συνθήκες. Επιβεβαιώνοντας ότι οι πλέον ευνοημένοι, αυτοί που ζουν από το δημόσιο ταμείο, είναι και οι τελευταίοι που είναι έτοιμοι να συνεισφέρουν σε αυτό. Κυρίως, όμως, την απροθυμία του κράτους να απονέμει δικαιοσύνη και την αδυναμία της κοινωνίας να την επιβάλει.

Όλο το προηγούμενο διάστημα συντεχνιακοί και πολιτικοί έστησαν και συντήρησαν ένα (βολικό) αφήγημα που δεν δικαιολογούσε καμιά ενέργειά τους. Η ΠΑΣΥΔΥ σε κάθε ευκαιρία υποδείκνυε το «δυσβάσταχτο κόστος» που κλήθηκε και αποδέχθηκε να επωμισθεί. Και κυβέρνηση-κόμματα αναδείκνυαν την τεράστια συμβολή του Δημοσίου στην προσπάθεια ανάκαμψης της οικονομία, με τον Πρόεδρο να εκθειάζει τον ρόλο του, χαρακτηρίζοντάς τον καταλυτικό «στο να ξεπεράσουμε την κατάρρευση και…. να σταθεί η πατρίδα μας στα πόδια της». Την ίδια στιγμή, δημόσιοι υπάλληλοι και ΠΑΣΥΔΥ έδειξαν κάθε πρόθεση να υπερασπιστούν και το τελευταίο «κεκτημένο τους». Με επιχειρήματα που επιβεβαίωναν το τεράστιο χάσμα από την υπόλοιπη κοινωνία, όπως ότι δεν θα πρέπει να θυματοποιηθούν αφού δεν είναι ο ακριβός δημόσιος τομέας που φαλίρισε το κράτος και αναδεικνύοντας εαυτούς σε προστάτες των δικαιωμάτων των υπολοίπων εργαζομένων επειδή «οι μισθοί και τα κεκτημένα στον δημόσιο τομέα είναι που συγκρατούν αυτά του ιδιωτικού». Αλλά και πράξεις. Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα εκείνον τον ολομέτωπο αγώνα -στην κορύφωση της οικονομικής κατάρρευσης που διέλυσε τον παραγωγικό ιστό της χώρας και οδήγησε χιλιάδες στην ανεργία- για μη φορολόγηση του εφάπαξ τους αλλά και χορήγησή του αμέσως (που πέτυχαν μετά από συνάντηση με τον Πρόεδρο). Και αποκορύφωμα τις προσφυγές μελών τους για τις οποίες ο Γλαύκος Χατζηπέτρου, λίγες μόνο μέρες μετά τις αποφάσεις του Eurogroup (29/03/2013), εξηγούσε πως έγιναν «αποκλειστικά και μόνο για τη συνταγματική εκτροπή». Διαβεβαίωνε μάλιστα πως ποτέ οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν αμφισβήτησαν «το γεγονός ότι υφίστατο επιτακτικό δημόσιο συμφέρον που δικαιολογούσε τη λήψη μέτρων». Και εξέφραζε ετοιμότητα να πληρώσουν «το μερίδιο που (τους) αναλογεί». Για να δηλώσει τελικώς προχθές στο συνέδριο της ΠΑΣΥΔΥ δικαιωμένος για την απόφαση, και προβληματισμένος από το γεγονός πως «αντί να διαμαρτύρονται όσοι τους αποκόπηκαν μισθοί άδικα, διαμαρτύρονται… οι άλλοι». Σπεύδοντας να υποδείξει πως υπάρχει «πλεόνασμα» για αποζημιώσεις και επαναφορά αμέσως των «κεκτημένων».

Κάποιοι πρόταξαν την ανάγκη σεβασμού της δικαστικής απόφασης. Άλλοι (Χατζηπέτρου) χρέωσαν στην κυβέρνηση προσπάθειες να σπείρει τον διχασμό. Πως δεν θα πρέπει να χωριστούν οι πολίτες σε δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους (όπως κάποιοι επιθυμούν). Η ουσία όμως δεν είναι η δικαστική απόφαση. Και διαφορετική να ήταν δεν θα άλλαζε τις πραγματικότητες. Ούτε αν θα χωριστεί ο κόσμος ή αν αυτή είναι η πρόθεση της κυβέρνησης. Άλλωστε όλο αυτό το διάστημα και αυτή η κυβέρνηση (όπως και κάθε προηγούμενη) διάλεξε ξεκάθαρα μεριά. Σπεύδοντας να ικανοποιήσει κάθε αίτημα της ΠΑΣΥΔΥ και προχωρώντας, ακόμα και μετά την κατάρρευση της οικονομίας, σε νέες προσλήψεις με μισθολόγιο που δεν δικαιολογεί κανένας οικονομικός δείκτης και προνόμια που δεν μπορεί να υπερασπιστεί καμιά λογική. Επιβεβαιώνοντας την κραυγαλέα ευνοϊκή μεταχείριση της συγκεκριμένης ομάδας από το σύστημα.

Η ουσία είναι η ύπαρξη μιας συγκεκριμένης ομάδας συμφερόντων που χρόνια τώρα εξαργυρώνει τη στενή σχέση των συντεχνιών της με τα κόμματα με σκανδαλώδεις μισθούς, τεράστια εφάπαξ και συντάξεις, προνομιακά επιδόματα μαϊμού και «κεκτημένα» που δημιούργησαν συνδικαλιστές εκατομμυριούχους. Η οποία δεν δείχνει απλά πρόθεση να διατηρήσει κάθε «κεκτημένο», αλλά και καμία διάθεση να συνεισφέρει στο ελάχιστο στο σύνολο εις βάρος του οποίου για δεκαετίες ζει και κερδίζει. Ακόμα και σε απόλυτα ακραίες συνθήκες. Της οποίας τα κεκτημένα δεν αμφισβητούνται. Ιεραρχούνται πάνω από την επιβίωση του κράτους. Και κανείς δεν τα αγγίζει. Και που σήμερα διεκδικεί πίσω τα λίγα που συνείσφερε για την οικονομική επαναφορά, φορτώνοντας και αυτό το βάρος στις πλάτες του ιδιωτικού τομέα. Ο οποίος με λιγότερες ευθύνες, και διαχρονικά πολύ λιγότερα κέρδη, καλείται και πάλι να πληρώσει. Και, μέσω του Γλαύκου Χατζηπέτρου καλεί τον κόσμο να μην υποκύψει στον διχασμό.

Κι ενός πολιτικού συστήματος που για δεκαετίες αποτελεί στήριγμά της. Συντηρώντας με τεράστιο κόστος για τα κρατικά ταμεία έναν αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα που ανατροφοδοτεί τις κομματικές στρατιές. Που εδώ και χρόνια επιβάλλει περίπου ως αυτονόητη την αντίληψη ότι η υπηρεσίες του Δημοσίου ιδρύθηκαν με μόνο στόχο να πληρώνονται από αυτές οι διορισμένες κομματικές στρατιές. Πως η εκπαίδευση υπάρχει όχι για την κοινωνία αλλά για τους εκπαιδευτικούς. Και πως το πολιτικό δυναμικό δικαιούται να διαχειρίζεται τον δημόσιο πλούτο ωσάν να του ανήκει. Χωρίς να χρειάζεται να εξηγεί, ούτε να λογοδοτεί. Αυτό είναι που θα πρέπει να απασχολήσει την κοινωνία στο σύνολό της.

Ο Φρεντερίκ Μπαστιάτ είχε πει πως «όταν η αρπαγή γίνεται τρόπος ζωής για μια ομάδα ανθρώπων, με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσουν ένα νομικό σύστημα που τη νομιμοποιεί και έναν ηθικό κωδικό που την επιβραβεύει». Tο πρόβλημα δεν είναι πως ζούμε σ’ ένα κράτος πλήρους αναρχίας και αλητείας. Είναι ότι η υπόλοιπη κοινωνία το αντιλαμβάνεται σχεδόν ως κάτι αναπόφευκτο. Το νομιμοποιεί και το επιβραβεύει. Και δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ούτε για το επίπεδο της Δημοκρατίας μας αλλά ούτε και για τις προοπτικές της.

antopoly@cytanet.com.cy

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.