Φόρμα αναζήτησης

Όταν ένας λαός δεν είναι άξιος να αλλάξει

Διεθνώς, όπως και στα πλείστα, έχει καθιερωθεί ο αγγλικός όρος. Εδώ το, ”wake up call”.

Μεταφράζεται ως «μια εμπειρία η ένα γεγονός που σε σοκάρει και σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι για να αλλάξεις μια κατάσταση» (Longman Dictionary of Contemporary English).

Η απόδοση στα ελληνικά είναι δική μου αλλά έχετε το λόγο μου ότι είναι η πιστή της ετυμολογίας του λεξικού. Δεν άλλαξα κάτι. Διαβάστε το άλλη μια φορά, αν θέλετε και πείτε μου: Υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία -αν μιλάμε για την Κύπρο- θα μπορούσαμε να πούμε πιο εύκολα εκείνο το «καμία σχέση;». Νομίζω πως όχι.

Εάν σε κάτι διακρινόμαστε ως λαός είναι στην αδυναμία και την αδιαφορία μας να ακούσουμε το… ξυπνητήρι. Και σε αντίθεση με το τι θέλουμε να πιστεύουμε δεν είναι τόσο το δεύτερο, ότι αδιαφορούμε. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι ,κυρίως, δεν είμαστε ικανοί, ως έχουν τα πράγματα τουλάχιστον.

Νομίζω πως διαχρονικά, ήχησαν τόσα πολλά και τόσο δυνατά ξυπνητήρια -προ,στη διάρκεια, αλλά και κατόπιν αμέτρητων «εορτών»- με εμάς σταθερά, να τα προσπερνάμε το ένα μετά το άλλο. Είναι απίστευτο.

Η υπόθεση Thomas Cook θα έπρεπε να μας είχε ρίξει σε βαθιά περισυλλογή. Όχι, μιζέρια οι επηρεαζόμενοι και στα από τέτοια μας οι υπόλοιποι. Ξέραμε ότι ερχόταν, εδώ και καιρό. Θα μου πείτε και τι να κάναμε για να το αλλάξουμε; Δεν μπορούσαμε. Φυσικά και δεν μπορούσαμε. Το θέμα είναι, τώρα θα κάνουμε αυτό που πρέπει;

Γιατί αυτό, νομίζω, που πρέπει να κάνουμε δεν είναι ούτε να σκεφτούμε (απλώς) πώς θα μπαλώσουμε την τρύπα ή καλύτερα το μέρος της που δεν θα μπορέσει να καλύψει ο ανταγωνισμός και τις ζημιές που προκαλούνται, ούτε και να… ελπίσουμε να γίνει -ακούγεται άσχημο αλλά τέτοια είναι η αλήθεια όσο κρίμα κι αν είμαστε- να γίνει καμιά στραβή σε γειτονικές αγορές για να πάει και πάλι ο τουρισμός μας «καλά».

Αυτό που θα έπρεπε να κάναμε, θα ήταν να σκεφτόμασταν όλοι συλλογικά και, πρωτίστως, αυτοί που ακριβοπληρώνουμε για να μας διοικούν, σε όλα τα επίπεδα, πώς μπορούμε και πώς πρέπει να κινηθούμε, ως μια χώρα με ένα πολύ καλό επίπεδο κατάρτισης. Να σκεφτούμε, επιτέλους, το μέλλον.

Και το μέλλον είναι ξεκάθαρο εδώ και χρόνια, μετά από αμέτρητα ”wake up calls” που αγνοήσαμε. Είναι ένα μέλλον στο οποίο το (κουρασμένο κιόλας) τουριστικό μας προϊόν, θα καταλαμβάνει το μέρος που πραγματικά του αναλογεί και δεν θα καλείται να καλύπτει άλλα πράγματα.

Αυτή είναι η τραγωδία αυτής της χώρας. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με εκείνους που μας διοικούν, διαχρονικά.Έχει να κάνει με τον καθένα από εμάς και τη νοοτροπία μας, η οποία είναι χωμένη στη συντήρηση, το βόλεμα και την έλλειψη οράματος.

Να το θέσω διαφορετικά: είναι δυνατόν μια χώρα -μια άλλη χώρα, ας πούμε- η οποία διαθέτει ένα ανθρώπινο δυναμικό με τη θεωρητική έστω κατάρτιση του δικού μας, να βασίζεται ακόμα στη λογική της δεκαετίας του ’80 για το αύριό της, να κρέμεται αφενός μεν από ό,τι καταφέρουν να φέρουν, αναλόγως και διαφόρων παραγόντων, οι του τουρισμού, και αφετέρου από τα όσα, όχι πάντα ανώδυνα για τη χώρα, κάνουν οι των «υπηρεσιών»; Με ό,τι από τα τελευταία καταλήγει στην κοινωνία κιόλας.

Είναι δυνατόν να μην μπορεί αυτός ο τόπος να μιμηθεί έστω άλλες χώρες -ένα παράδειγμα, το Ισραήλ με τα start-ups και όχι μόνο- τη στιγμή που η κοινωνία (δανείζεται και) ξοδεύει τόσα λεφτά, άσκοπα εκ του αποτελέσματος, στην απόκτηση τίτλων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και σε ένα σωρό ειδικεύσεις και τομείς;

Δεν είναι επιτέλους η ώρα να σκεφτούμε τι πάει λάθος με τα μυαλά όλων μας, όταν φτάσαμε σήμερα, το 2019, να παρακολουθούμε κράτη που ήταν πολύ πιο πίσω από εμάς να δημιουργούν φοβερά πράγματα και να δουλεύουν πάνω στο πώς θέλουν να είναι το μέλλον τους, και εμείς να ζούμε ακόμα με τα μυαλά μας κολλημένα στα 80s;

Υπάρχει άραγε κάτι που να δείχνει περισσότερο από αυτό πόσο αδυνατούμε να ακολουθήσουμε την εποχή μας και πού πραγματικά ζούμε ως κοινωνία; Εννοώ σε ποια εποχή βρισκόμαστε πίσω από τη βιτρίνα – πολιτισμικά. Και δυστυχώς, εδώ δεν είναι καν τα 80s!

Ακριβώς για αυτό είναι όμως που, πιστεύω, πως ούτε και τώρα δεν θα χαμπαριάσουμε κάτι. Κάποιοι θα βγουν και θα το πουν πάλι -άλλωστε δεν είναι δική μου η πατέντα, μακάρι να είχα τέτοιο μυαλό- και θα αγνοηθούν. Όπως πάντοτε αγνοούνται.

Κάποιος είπε κάποτε πως ο Κυπραίος είναι σαν το γάιδαρο που άμα μάθει να πηγαίνει από ένα μονοπάτι δεν μπορεί να πάρει άλλο.

Αν μπορούσαν να καταλάβουν οι γάιδαροι θα γίνονταν έξαλλοι. Και με το δίκαιό τους. Αυτοί που ξέρουν τα συμπαθέστατα τετράποδα θα σας διαβεβαιώσουν πως εκείνοι μπορούν. Απλά δεν θέλουν. Εμείς δεν είμαι σίγουρος πια.